PATRZĄC W PRÓŻNIĘ
Kiedy Piotr i Malwina mieli dziewiętnaście lat, wzięli ślub. Nie potrafili bez siebie żyć ani oddychać. Była to miłość szalona, burzliwa, jak przeszywający wiatr nad Wisłą. Rodzice podjęli więc decyzję natychmiast trzeba zalegalizować ich związek, zanim wydarzy się coś nieodpowiedniego…
Wesele zorganizowano hucznie, z przytupem, po polsku jak należy. Była panna młoda z bukietem, kwiaty rozsypane na drodze, suto zastawione stoły, fajerwerki, biesiadowanie do białego rana i chóralne Gorzko, gorzko! o północy.
Rodzice Malwiny nie dokładali się do kosztów ślubu ledwie starczało im na skromny obiad i… wódkę. Całą ceremonię i zabawę sfinansowała matka Piotra Stanisława Janowska. Mówiła wszystkim, żeby zwracać się do niej Stasia, bo pełne imię i nazwisko każdemu wiązało język.
Stasia długo próbowała odwieść syna od związku z dziewczyną, której rodzice nadużywali alkoholu. Ale przecież wiadomo, iż miłości nie zatrzymasz… Piotr zapewniał matkę, iż Malwina nie pójdzie w ślady rodziców, iż ich uczucie pokona wszystko, choćby najgorsze genetyczne fatum.
Stasia ostrzegała, posługując się polskim przysłowiem:
Uważaj, synu, z wierzby gruszek nie zbierzesz. Oby ta wasza miłość nie skończyła się szybciej niż trwa lot wróbla…
Piotr i Malwina wierzyli jednak, iż czeka ich szczęście, czysta miłość i niekończąca się radość. Cały świat leżał u ich stóp.
Los od początku był dla nich łaskawy. Stasia i jej mąż na prezent ślubny dali im mieszkanie. Żyjcie sobie, dzieci, i cieszcie się! powtarzała Stasia.
Pierwsze lata to była sielanka. Malwina urodziła dwie córeczki Tosię i Zosię. Piotr je uwielbiał, czuł się panem domu i był z tego dumny.
Lecz nie upłynęło pięć lat, a Malwina zaczęła nagle znikać z domu. Kiedy wracała, Piotr wyczuwał od niej alkohol. Prosił o wyjaśnienia, ale Malwina milczała albo odpowiadała opryskliwie, iż nigdy naprawdę go nie kochała. To była tylko młodzieńcza fascynacja. Teraz znalazła mężczyznę swojego życia i odchodzi. Nieważne, iż jest żonaty i ma trzy córki.
Piotr zaniemówił. Jego duszę spowiły ciężkie chmury rozpaczy. Uznał, iż został zdradzony przez ukochaną kobietę.
Malwina tymczasem uciekła z nowym partnerem do dalekiej, zabitej dechami wsi pod Radomiem. Twierdziła, iż jeżeli z kimś dobrze, to i w chałupie raj, a z niewłaściwą osobą i w pałacu duszno.
Dzieci zostały w mieście, same sobie.
Na szczęście Stasia, kobieta energiczna i roztropna, zabrała wnuczki do siebie. Z mężem kochali je całym sercem, rozpieszczali i dbali, by niczego im nie brakowało.
Zjawiło się przy Piotrze poczucie pustki. Bez żony błądził bez celu, aż w końcu wstąpił do religijnej wspólnoty, bo tak doradził mu znajomy. Tam gwałtownie ożenili go z wdową, Krystyną, matką dwóch synów. Potem choćby pobrali się zgodnie z rytuałem wspólnoty.
Nowa żona nie miała serca do dzieci Piotra. Gdy tylko ten wspominał o Tosi i Zosi, Krystyna mówiła:
Piotrusiu, przecież mają matkę. Niech ona się nimi zajmie. Ty lepiej odprowadź Olka do szkoły, a Jarka nakarm…
Piotr posłusznie spełniał jej żądania. Kochał jednak wciąż Malwinę, choć wiedział, iż powrotu nie ma.
Siedem lat minęło, gdy w domu Stasi pojawiła się niespodziewanie Malwina. Trzymała za rękę córeczkę, może czteroletnią. Stasia zmierzyła ją chłodnym wzrokiem.
Przemieliło cię życie, Malwina. Ledwie cię poznaję. Kto to? zadrwiła Stasia.
Córa, Marysia. Możemy się tu zatrzymać? Malwina kręciła się z nogi na nogę.
Przyjechałaś, bo cię wygnali? dopytywała Stasia.
Nie, sama odeszłam. Już nie wytrzymałam. Mąż mnie bije i pije na okrągło wyznała Malwina.
Sama wybrałaś. Nikt cię wbrew woli nie ciągnął do ołtarza. U rodziców byś nie mogła zamieszkać? Stasia nie miała litości.
Zatęskniłam za córkami. Chciałam je zobaczyć odważyła się Malwina, licząc na miękkie serce teściowej.
No popatrz, przypomniało się Ci o dzieciach! Kukułka z ciebie, Malwina pokiwała głową Stasia.
Wejście dzieci przerwało ich kłótnię. Tosia i Zosia były już nastolatkami. Patrzyły na matkę nieufnie. Wiedziały, kim jest ta kobieta, ale nie czuły żadnej więzi. W ich sercach była tylko żal i zawód.
Stasia, choć twarda, nie wyrzuciła Malwiny. Przyjęła ją i małą Marysię pod swój dach. Jednak po miesiącu Malwina zniknęła. Okazało się, iż wróciła do swojej słodkiej katuszy na wsi. Marysię zostawiła u byłej teściowej.
Teraz Stasia i jej mąż mieli pod opieką trzy wnuczki. Dziewczynki kochały i współczuły dziadkom. W domu panowały czułość, uczciwość i wzajemny szacunek.
Czas jednak nieubłaganie płynął…
Upłynęły lata. Najpierw Stasia, później jej mąż, odeszli na zawsze.
Tosia wyszła za mąż, ale nie udało jej się doczekać dzieci. Zosia, osiwiała, wybrała samotność. Marysia, mając siedemnaście lat, urodziła dziecko nie wiadomo z kim i wyjechała do matki na wieś.
… Młodość odeszła nie żegnając się, starość przyszła bez powitania.
Malwina mieszkała sama, jej partner wrócił do miasta, do swoich córek. Zachorował poważnie, został kaleką. Jego dzieci obwiniały Malwinę, mówiąc: Po co się wtrącasz w nie swoje sprawy!
We wsi wszyscy mówili o Malwinie bezwstydna pijaczka, mówiły sąsiadki, bo w polskiej wsi plotka niesie się szybciej niż wiatr od Narwi…
Piotr wreszcie uciekł od Krystyny i uwolnił się od sekty. Został zupełnie sam. Mieszkał w matczynym mieszkaniu, żył od zupy do herbaty, spał w zimnym łóżku. Do towarzystwa miał trzy koty by nie oszaleć. Ot, cała miłość…
A przecież kiedyś szczęście tak głośno pukało do drzwi Piotra i Malwiny…
