Pamiętnik wpis z października, Warszawa
Zosia zamykała leczo, kiedy wróciłem z pracy. Jestem w domu zawołałem, wchodząc do kuchni, po czym stanąłem jak wryty. Co tu się dzieje? zapytałem z lekkim niedowierzaniem.
Jak to co? Robię leczo, przecież sam prosiłeś uśmiechnęła się Zosia, wycierając dłonie o kuchenny fartuch.
Ja pytam, co to wszystko?! machnąłem ręką, wskazując bajzel w kuchni.
O co Ci chodzi, kochanie? Możesz mi wytłumaczyć? spojrzała na mnie zaskoczona.
Nie udawaj, dobrze wiesz, o co mi chodzi odpowiedziałem nie kryjąc już irytacji. Zosia patrzyła na mnie, wyraźnie nie rozumiejąc, skąd taka burza o nic.
*
Zosiu, wróciłaś? Jak dobrze Cię widzieć! powiedziałem z nadzieją w głosie, gdy po kilku dniach milczenia stanęła w przedpokoju.
Nie wróciłam przyszłam zabrać resztę swoich rzeczy! Przecież mówiłam, iż między nami koniec!
Ale jak to? Przecież Cię kocham! Nie chcę się rozstawać. Tak bardzo Cię potrzebuję. Tęskniłem
Z tydzień wcześniej doszło między nami do czegoś, co nie powinno się przydarzyć partnerom, tym bardziej po czterdziestce. Pokłóciliśmy się poważnie nie zapanowałem nad nerwami.
Wyszło wszystko od tej nieszczęsnej kuchni, która moim zdaniem wyglądała wtedy jak pole bitwy.
Zosia właśnie zamykała leczo na zimę. Wszędzie porozstawiane garnki, miski z papryką, cebulą, słoiki na wszystkich blatów. Wielki gar parującego leczo zostawił ślady po pomidorach na kuchence, na stole pełno talerzyków z czosnkiem i z przyprawami Masakra.
A ona stała spokojnie, kroiła paprykę, jakby wszystko było w najlepszym porządku.
Zamieszkaliśmy razem raptem cztery miesiące wcześniej. Przedtem długo byłem sam, przyzwyczajony do własnej rutyny. Dla niej postanowiłem dać szansę wspólnemu życiu, choć zapomniałem, jak wiele trzeba wtedy kompromisów.
Oboje mieliśmy już swoje historie Zosia dorosłą córkę, która już pracowała, a ja syna, dziesięciolatka, którym opiekowała się była żona we Wrocławiu. Na początku wydawało mi się, iż odnalazłem swoją przystań, a Zosia swój dom.
Początkowo była dla mnie jak spełnienie marzeń. Rzuciła swoją kawalerkę, zamieszkała u mnie pełna dobrej energii, gotująca cuda, uśmiechnięta.
Pierwsze tygodnie płynęły nam świetnie. Szykowała mi pyszności, nieraz kosztem własnej siły, choćby sama zastanawiała się, skąd bierze tyle energii.
Ale po paru miesiącach przestałem być tym wymarzonym facetem. Coraz częściej wracałem zły, byłem marudny. Czepiałem się o głupoty: a to iż kubek zostawiła w zlewie, nieumyte podłogi, nie do końca przykryte łóżko.
Co to za sprawy, prawda? Liczy się przecież, iż dom czysty, kolacja na stole, i ktoś czeka. Ale sam też pracowałem. Wracałem później od niej, ale ona wszystko ogarniała i kolację robiła, i sprzątała.
Zaczęła ignorować moje narzekania, ale pewnie z czasem miała tego dość, choć nie mówiła o tym. Wierzyła, iż to chwilowe, iż minie. Czekała.
Od lat lubiła weki na zimę, ale starała się z wszystkim wyrobić, póki mnie nie było. Często łatałem auto u szwagra i byłem poza domem na weekend. Tego dnia miałem iść do niego, ale wróciłem wcześniej i wtedy zobaczyłem tę kuchnię po przejściach.
Nie rozumiałem, czemu w ogóle się dziwi, iż mi to przeszkadza. Przecież nie da się robić przetworów w absolutnej czystości, prawda?
Zosiu, ogarniesz to zaraz? rzuciłem.
Pewnie, wszystko posprzątam! odpowiedziała.
Taaa! Wiem jak sprzątasz! Znowu zostawisz bałagan, tylko po to, żebym potem ja się wkurzał! zawołałem.
Czy widziałeś kiedyś, żebym zostawiła bałagan po gotowaniu? Skąd ten cały hejt?
Bo jest duchota, wszędzie zapach pomidorów, nie można nic znaleźć
To wejdź do pokoju, pooglądaj telewizję! Nie musisz tu siedzieć odpowiedziała, starając się panować nad sobą.
Jestem głodny, co na obiad?
Zaraz Ci odgrzeję i przyniosę, tylko daj mi chwilę i spokój.
Makaron z mielonym? Trzeci dzień jem to samo!
Bez przesady, nie jestem robotem. Zapomniałeś, sam chciałeś leczo, to robię! Padałam dziś, dwa razy do sklepu biegałam Ciebie też tu wcale nie musiało dziś być! Sam widzisz!
Przestań krzyczeć! oburzyłem się.
To Ty podnosisz głos. Ja próbuję Cię uspokoić!
Mam już tego dosyć!
Tym razem Zosia nie wytrzymała:
Czego masz dosyć? Że ktoś Cię codziennie wita z uśmiechem? Możliwości, żeby wrócić do świeżo wysprzątanego domu? Że zawsze masz wyprane ciuchy i ciepły obiad? A może już ja Ci się znudziłam? Powiedz wprost!
Tak, mam dosyć! Twoich obiadów nie potrzebuję, wypranej pościeli też nie, leczo tym bardziej!
To idź! Mam już tego dość! Wszystko tylko krytykujesz, jesteś pesymistą! Ciągle narzekasz, bałaganisz a chcesz mieć porządek. Naczynia nie myjesz, a do mnie pretensje! choćby do warzywniaka nie chciało Ci się mnie zawieźć, bo ważniejszy Sławek! Tak, Ty mnie denerwujesz! wybuchła.
Chyba nie lubię, jak ktoś mnie krytykuje. A jej mina, głos na podniesionych tonach Wtedy nie opanowałem się.
Zosia chciała coś jeszcze powiedzieć, ale zamiast tego postanowiła nie ryzykować. Po prostu oznajmiła: Między nami koniec, Marek i wyszła z kuchni.
Poszła pakować rzeczy. Wrzuciła, co się dało, w dwie torby, gwałtownie ubrała dżinsy i wyszła. choćby nie próbowałem jej zatrzymywać, nie przeprosiłem.
Noc spędziła u przyjaciółki, a następnego dnia znalazła sobie kawalerkę na wynajem. Poszło sporo pieniędzy czynsz, prowizja dla pośrednika, nowe rzeczy do mieszkania.
Nawet przez chwilę nie myślałem, iż wróci. Przynajmniej przez pierwsze trzy dni. Później jakoś zrobiło się pusto. Przypominałem sobie naszą kłótnię, padające słowa. Oboje byliśmy nie w porządku.
Nie dzwoniłem, nie szukałem jej. Tylko tego dnia, gdy odeszła, wysłałem SMS:
A co mam zrobić z tym Twoim leczo?
Odpisała szybko: Możesz zrobić z tym, co chcesz. Mam to gdzieś!
Trochę mi szkoda tego leczo było. Wydałem na nie pieniądze. Jeszcze pół godziny, a wszystko byłoby gotowe. I tak się to głupio zakończyło.
Udawałem przed sobą, iż nie zależy mi, czy wróci. Ale czekałem, iż zadzwoni, poprosi, zrozumie. Ale nic.
Minął tydzień. Pogodziłem się powoli z tym, iż znowu jestem sam. Zosia postanowiła odebrać resztę swoich rzeczy i oddać mi klucze.
Mogła to zrobić, gdy mnie nie było, ale jednak przyszła, gdy byłem w domu. Pół godziny przed przyjazdem napisała SMS-a, iż będzie. Otworzyłem jej drzwi. Wyglądała smutno i poważnie. Jakoś mnie to nie wzruszyło, choć poczułem uścisk żalu.
Mówiłem o uczuciach, iż nie chcę rozstania, ale przecież nie przełamałem się przez tydzień. Gdyby naprawdę mi zależało, poszedłbym, próbowałbym coś naprawić.
Zosia była już zdecydowana. Marek, przestań oszukiwać mnie i siebie. Gdybyś naprawdę kochał, zrobiłbyś więcej niż nic.
Przepraszam, nie wiem, co mnie wtedy naszło. Zupełnie tego nie chciałem
No to z tym żyj. Przyszłam po rzeczy.
Minęła obok mnie, wyjęła przygotowane reklamówki i zaczęła pakować drobnostki: szampony, ulubioną herbatę, różowy kubek od córki, wełniany pled od siostry.
Za każdym razem, gdy wychodziła z kolejnym pakunkiem, próbowałem zamienić słowo, tłumaczyłem się, ale jej już nie obchodziło.
Tydzień milczenia wystarczył, żeby wszystko sobie przemyślała. Gdyby zależało mi naprawdę, nie czekałbym tyle.
Gdy wszystko było już spakowane, Zosia zadzwoniła po taksówkę. Próbowałem ją powstrzymać, zagrodziłem drzwi:
Proszę, nie odchodź! Bez Ciebie zginę.
A ja z Tobą zginę odpowiedziała spokojnie i minęła mnie, otwierając drzwi.
Wyszła. Zostałem w pustym mieszkaniu, sam z własnymi myślami. Stałem, nie rozumiejąc do końca, co zrobiłem źle. Chyba nigdy już nie zrozumiałem, bo już nigdy się nie odezwała. A przecież jeszcze niedawno mówiliśmy sobie ciepłe słowa.
Zosia pojechała taksówką. Patrzyła przez okno na jesienne Warszawę. I jakby sama do siebie szepnęła: Wszystko będzie dobrze! Po chwili się uśmiechnęła.
Dziś wiem jedno. Miłość to nie tylko słowa, ale docenianie codzienności i zwykła obecność. Trzeba umieć przeprosić, zanim wszystko się popsuje. I trzeba szanować tych, którzy są z nami, póki jeszcze przy nas są.
