Ojciec ruszył do wsi z chłodną pewnością siebie człowieka, który przywykł zawsze mieć rację.

Ojciec rusza w stronę wsi z chłodną pewnością siebie człowieka, który od zawsze uważa, iż ma rację. Trzy miesiące to wystarczający czas, by dumę złamać, by przyzwyczajenie do wygody zamienić w gniew, gorycz i tęsknotę za tym, co utracone. On już widzi to wyraźnie: syn nieogolony, przygarbiony, z pustym spojrzeniem; obok niego zmęczona, rozczarowana dziewczyna; […]