Wybór
A tu się okazuje, iż Franek jest żonaty po uszy westchnęłam, siedząc na ławce w parku i ściskając w kieszeni skierowanie do szpitala.
Koleżanki z akademika zazdrościły mi, gdy widziały, jak spaceruję z tym ciemnowłosym, gładko ogolonym niebieskookim przystojniakiem wydawało im się, iż mam szczęście do szarmanckiego adoratora. Tylko iż nie było czego zazdrościć, ostatecznie.
Zadrżałam na samo wspomnienie mojej pierwszej i ostatniej rozmowy z żoną Franka, która zaczaiła się przy wyjściu z zakładów, żeby mi wyjaśnić, co i jak.
No witaj! Chyba Zuzanna? zaczęła.
A pani to kto? zdziwiłam się i spietrałam pod jej przenikliwym spojrzeniem wysoka, szczupła kobieta z jasnymi jak popiół włosami.
Ja jestem Olga żona Franciszka Skalskiego.
Słucham?
Usłyszałaś dobrze!
Kolejna naiwna oznajmiła spokojnie jak wiele jest was na tym świecie. Nigdy nie zabraknie takich, co ganiają za cudzym szczęściem.
Proszę pani, kim pani się uważa?
Posłuchaj jej ręka niespodziewanie zacisnęła się na moim łokciu tu raczej pytanie do ciebie. Ja żona, widziałam cię z moim mężusiem, a ty jeszcze stroisz przede mną fochy zamiast przeprosić, spalić się ze wstydu chociaż porządni ludzie tak robią, ale chyba to nie twoja bajka.
Spojrzała na mnie z góry i powiedziała: Takich jak ty miał już tyle, iż palców u rąk i nóg braknie, żeby zliczyć.
Wpakowałaś się w związek z żonatym. Bez wstydu jesteś!
On to typowy mężczyzna, łowca, rozumiesz?
Jesteś tylko przelotną przygodą. Zapomni o tobie szybciej, niż myślisz. Trzymaj się od niego z daleka.
A, mamy dwie córki mogę ci choćby pokazać zdjęcie rodzinne. Olga wyjęła fotografię i podała mi, zaskoczonej i załamanej. Proszę! Dowód tej wielkiej miłości. To my w Kołobrzegu dwa miesiące temu
Czemu nic nie mówisz?
Czego pani ode mnie chce? Rozliczaj się pani ze swoim mężem.
Bez obaw, rozliczę! Franek niedawno zaczepił się tu do pracy. Pensja w porządku, a tu nagle pojawiłaś się ty.
Zostaw go w spokoju, nie wierz w obietnice. Franek nie zamierza się rozwodzić. Nie marnuj czasu. Ile masz lat? Trzydzieści?
Dwadzieścia pięć! powiedziałam z żalem.
Tym bardziej. Jeszcze zdążysz wyjść za mąż, mieć dzieci. A Franka zostaw w spokoju.
Nie słuchałam już dalej Olgi. Na miękkich nogach powlokłam się przed siebie. Wszystkie kolory szczęścia rozpłynęły się w jednej chwili; marzenia przekreśliła ta kobieta, która niespodziewanie wdarła się do mojego życia.
Zdrajca szeptałam sama do siebie. W gardle ściskało, ale nie mogłam pozwolić sobie na publiczne łzy. Nie chciałam plotek w pracy.
Wieczorem Franek przyszedł do mnie z kwiatami, jakby nic się nie stało. Zaległa cisza. Z opuchniętymi oczami wygoniłam go za drzwi, mimo jego przysiąg i zapewnień, iż z żoną łączy ich już tylko papier.
Dwa tygodnie dochodziłam do siebie. Franek już się więcej nie pokazał. Pozornie nie znał mnie, odwracał głowę na mój widok.
Ale nieszczęścia chodzą parami Poranną mdłość i zawroty głowy zwaliłam na stres gwałtownie jednak pojęłam, iż moja miłość do Franka przyniosła gorzkie owoce.
Sześć tygodni to brzmiało jak wyrok.
Nie chciałam być samotną matką. Przeraziłam się. Miałam wrażenie, iż wszyscy wokół się domyślają i patrzą na mnie krzywo, jakbym zrobiła coś strasznie złego, ufając mężczyźnie, którego tak naprawdę nie znałam.
Franek zataił, iż ma rodzinę. Co miałam zrobić? Prosić o dowód osobisty, gdy się poznawaliśmy? Na palcu nie miał obrączki choć wielu żonatych ją zdejmuje.
Dlaczego nie zaniepokoiło mnie wtedy, iż prosił, żebyśmy trzymali nasz związek w tajemnicy w pracy?
Oszukał mnie, ale i tak nie było mi lżej z tego powodu. Zwłaszcza, gdy po firmie zaczęły krążyć plotki, po wizycie Olgi u mnie.
Jestem w ciąży powiedziałam Frankowi podczas przerwy obiadowej, bo nie wiedziałam już, co robić.
Dam ci pieniądze, tylko coś z tym zrób mruknął bez emocji.
Następnego dnia zniknął, zrezygnował z pracy. Z mojego życia również.
Wiedziałam, iż nie mogę zwlekać. Pomimo ostrzeżeń lekarki odebrałam skierowanie na zabieg.
I tak siedziałam na ławce, ściskając je tak mocno, jakby miało mi zaraz wypaść z rąk.
Śpieszysz się gdzieś? spytał nagle chłopak w garniturze z wielkim bukietem bordowych chryzantem, który usiadł obok mnie.
Słucham? spojrzałam na niego pustym wzrokiem.
Twoje zegarki spieszą się wskazał na moje zegarek z delikatnego złota na ręku.
Zawsze nastawiam je dziesięć minut do przodu Stale je poprawiam, ale to nie pomaga odparłam z obojętnością i odwróciłam głowę.
Piękna dziś pogoda, prawda? Prawdziwy złoty polski październik. Moja mama kocha tę porę roku. Mówi, iż w taki ciepły dzień podjęła najważniejszą dobrą decyzję w życiu i nigdy jej nie żałuje.
A pani wie rozgaduje się mój nowy sąsiad z ławki Moja mama jest wspaniała! pokazał mi wielki kciuk. Jestem jej wdzięczny za wszystko.
A tata? wyrwało mi się odruchowo.
O tacie nigdy nie opowiada, a ja już nie pytałem, widzę, iż przykro jej wracać do tamtych wspomnień
Idę z rozmowy o pracę. Wybrali mnie spośród dziesięciu osób na prestiżowe stanowisko w firmie. Nie do wiary, bo doświadczenia to praktycznie nie mam A jednak się udało!
To mama dodała mi wiary w siebie
A pierwszą pensję wydam na wyjazd nad morze dla niej. Nigdy nie była nad Bałtykiem.
A ty? Byłaś kiedyś?
Nie spojrzałam na niego, a wzrok powędrował na jego bordowy krawat.
Był taki pogodny, blask w oczach miał dziecięcy.
Prezent od mamy powiedział z dumą, głaszcząc krawat, gdy zauważył, na co patrzę.
Pewnie cię już zanudzam paplaniną, ale tak mi zależało z kimś podzielić się radością. A wyglądasz na bardzo smutną
Pomyślałem, iż może potrzebujesz rozmowy. Czy moja gadanina cię irytuje?
Pokręciłam głową ani przez chwilę nie poczułam złości na tego nieznajomego. Potrafił zatrzymać czarny kołowrotek myśli, który szalał w mojej wyobraźni. I ta miłość do mamy Zasługuje na podziw.
Taka wierna miłość! myślałam już z ciekawością, obserwując go Ale tej mamie się trafił Chciałabym mieć kiedyś takiego syna
No, lecę. Mamusia na mnie czeka i się denerwuje Ale ty się nie spiesz!
Co?
Z zegarkiem rozmawiam uśmiechnął się szeroko.
Aha odwzajemniłam uśmiech.
Po chwili zniknął, a ja wyjęłam skierowanie, które przed chwilą ściskałam kurczowo, i podarłam je na drobne kawałeczki.
Siedziałam potem długo, chłonąc jesienne słońce i zapach października.
Na sercu zrobiło mi się lekko, jakby ktoś rozjaśnił cały świat. Ten nieznajomy, tak bliski myślami, dodał mi siły.
Nie jestem już sama. Tamta kobieta wychowała wspaniałego syna w pojedynkę szkoda, iż nie zapytałam choćby o jego imię, ale co z tego
Wybór został dokonany.
***
Dwadzieścia trzy lata później
Mamo, zaraz się spóźnię! Staszek poprawiał krawat przy lustrze, a ja zręcznie go wiązałam ten sam, bordowy, kupiony wczoraj na istotną rozmowę o pracę.
Może zostaw to
To dla pewności siebie. Zobaczysz, będzie dobrze. Na pewno cię przyjmą Teraz wyglądasz jak należy! zrobiłam krok w tył, by mu się przyjrzeć.
Denerwuję się trochę, a jak nie wyjdzie
To twoje miejsce. Nie przejmuj się, odpowiadaj pewnie i nie zakładaj smutnej miny. Jesteś świetny!
Dobrze, mamo Staszek pocałował mnie w policzek i pobiegł na autobus.
Oglądałam, jak idzie przez chodnik, trochę sztywno, ale z podniesioną głową, mój ukochany, najbliższy człowiek na całym świecie.
I nagle przeszył mnie dreszcz. Gdzieś już to widziałam
Tamten chłopak z parku, tyle lat temu
Staszek w garniturze teraz tak bardzo mi go przypominał
Na tyle lat zapomniałam o tamtym zdarzeniu. Teraz to wspomnienie ożyło z całą mocą.
Ale jak to możliwe?
Czy to los wtedy dał mi do zrozumienia, jaką decyzję powinnam podjąć? Prawie się rozminęliśmy nie zapytałam imienia ani skąd pochodzi jego mama.
A może to już nie ważne
Wszystko ułożyło się najlepiej, jak mogło.
Po południu Staszek przyszedł do domu z ogromnym bukietem bordowych chryzantem, pasujących do jego krawata, i oznajmił, iż został przyjęty.
A do tego obiecał, iż na pewno pojedziemy razem nad morze bo nigdy tam nie byłam.
Przyszedł czas, by to on troszczył się o swoją mamę. Dla mnie przeniesie góry, zawróci rzeki. Taki jest mój syn.
Cokolwiek by się nam nie przydarzyło przez te lata, zawsze wystarczyło wtulić nos w jego pachnącą czuprynę i już było lepiej.
Ze wszystkim daliśmy sobie radę, wytrzymałyśmy i nie upadłyśmy na duchu.
Nigdy nie pożałowałam, iż go urodziłam. To była moja najważniejsza decyzja.
Tak miało być.
