Wybór
A tu się okazuje, iż Franek to głęboko żonaty facet westchnęła Weronka, siedząc na ławce w parku i ściskając w kieszeni skierowanie na zabieg.
Koleżanki ze stancji jej zazdrościły, kiedy widziały ją z wysokim, gładko wygolonym brunetem o niebieskich oczach. Uważały, iż trafiła na wyjątkowego dżentelmena. Cóż, nie było jednak czego zazdrościć ot, cała prawda.
Weronka aż się wzdrygnęła, wspominając pierwsze i ostatnie spotkanie z żoną Franka, która zaczaiła się na nią przy wejściu do zakładów, by wyłożyć wszystko kawa na ławę.
No cześć! Ty jesteś Weronika, tak? zaczęła.
A pani to kto? przestraszyła się Weronka, obrzucając wzrokiem wysoką, szczupłą kobietę o włosach rozjaśnionych na popielato.
Anna jestem. Żona Franka Zielińskiego.
Co proszę?
Dobrze słyszałaś! Anna łypnęła okiem, po czym zupełnie spokojnie dodała: Jeszcze jedna naiwna Ile takich jak ty chodzi po świecie? Zawsze się znajdą, co to szczęścia na cudzym polu szukają.
Proszę pani, no bez przesady…
Słuchaj Anna, blondynka, chwyciła ją ostrożnie za łokieć to ty sobie pozwalasz za dużo. Jestem jego żoną. Widziałam was razem, i jeszcze masz czelność fikać? Zamiast zniknąć z moich oczu i przeprosić? Ale żeby tak się zachowywać, to trzeba mieć odrobinę przyzwoitości, a widzę, iż ci jej brakuje.
Popatrzyła na rywalkę z góry na dół: Tych przed tobą było tyle, iż dwie klasy podstawówki by nie wystarczyły do liczenia. Franka to słabość on lubi przygody, rozumiesz? Jesteś dla niego tylko wakacyjną historią. Zabawka na chwilę. Lepiej trzymaj się od niego z daleka.
A tak w ogóle mamy dwie córeczki, możesz zobaczyć rodzinne zdjęcie. Anna wyjęła portfel, podała Weronce zdjęcie: Tu, proszę bardzo! Rodzinna sielanka, nad morzem w Międzyzdrojach, dwa miesiące temu…
No i co tak milczysz?
Czego pani ode mnie chce? Proszę się rozliczać z własnym mężem.
Spokojnie, zrobię to. On dopiero od niedawna pracuje w tym zakładzie wypłata porządna, a tu na nasze głowy ty spadłaś. Daj sobie spokój z moim Frankiem. To nie twoja bajka. Dałaś się nabrać. Ile masz lat? Trzydzieści?
Dwadzieścia pięć! Weronka aż się zaczerwieniła.
No właśnie. Jeszcze wszystko przed tobą. Złapiesz męża, dzieci ci się urodzą, a Franka zostaw w spokoju.
Weronka postanowiła dłużej nie słuchać Anny. Powłócząc nogami, jakby straciła grunt pod stopami, powlokła się w stronę wyjścia z parku. Traf chciał, iż jedna rozmowa obróciła jej cały różowy świat w pył.
Zdrajca mamrotała Weronka pod nosem, czując ścisk w gardle, ale nie pozwoliła sobie na łzy w miejscu publicznym, bo plotki w robocie jeszcze by przyspieszyła.
Wieczorem, jakby nigdy nic, przyszedł do niej Franek z bukietem kwiatów. Weronka, cała zapuchnięta od płaczu, wygoniła go, nie dając się skusić na słowa o wiecznej miłości czy zapewnienia, iż już dawno z żoną są jak brat i siostra.
Przez dwa tygodnie Weronika zbierała się w sobie. Franek nagle przestał się pojawiać udawał, iż jej nie zna i odwracał oczy na korytarzu.
Nieszczęścia chodzą parami Poranne mdłości i zawroty głowy Weronka próbowała zrzucić na stres, ale kiedy prawda wyszła na jaw, okazało się, iż romans z Frankiem zaowocował dość dosłownie.
„Sześć tygodni” brzmiało jak wyrok.
Weronka wcale nie chciała być samotną matką. Bała się jak diabli. Miała wrażenie, iż wszyscy patrzą na nią z potępieniem zaufała facetowi, którego nie znała. Franek nie wspomniał choćby słowem o żonie. Przecież nie poprosiła go przy pierwszym spotkaniu o dowód, choćby obrączki nie miał! A kto by się przejmował, iż niektórzy nie noszą
I czemu się nie zorientowała, kiedy kazał jej ukrywać ich znajomość w pracy?
Oszukał ją jak dziecko, a od tego, iż nie miała pojęcia, było tylko trudniej. Plotki w firmie, bo Anna zgotowała jej niezły teatrzyk.
Jestem w ciąży. wyznała Weronka podczas przerwy, kiedy nie widziała już innego wyjścia.
Dam ci pieniądze, ale załatw to po cichu burknął jej były kochanek.
Następnego dnia już go nie było zniknął z pracy, jakby nigdy nie istniał.
Weronka wiedziała, iż musi działać. Ignorując ostrzeżenia lekarza, pobrała skierowanie na zabieg.
Siedziała na ławce, ściskając papierek jak relikwię.
Spieszy się pani? rozległ się nagle tuż obok głos pewnego siebie chłopaka z wielkim bukietem bordowych chryzantem, który przysiadł się niespodziewanie.
Co? popatrzyła na niego pustym wzrokiem.
Zegarek u pani idzie za gwałtownie wskazał na jej złocony zegarek.
Zawsze śpieszy o dziesięć minut. Nie wiem po co go ustawiam, i tak nic to nie daje odparła Weronka, zerkając na niego z obojętnością.
Pogoda dziś po prostu piękna, prawda? Typowa złota polska jesień. Moja mama mówi, iż w taki dzień podjęła najlepszą decyzję w życiu i nigdy nie żałowała.
A pani wie? wystrzelił, jakby ktoś go nakręcił. Moja mama jest super! pokazał kciuk do góry. Jestem jej bardzo wdzięczny.
A tata? wyrwało się Weronce.
Mama nigdy nie rozmawia o tacie, nie pytam o niego. Po oczach widzę, iż nie chce
A ja właśnie wracam z rozmowy kwalifikacyjnej. Wybrali mnie spośród dziesięciu kandydatów do prestiżowej firmy. Sam nie wierzę. Zero doświadczenia, a się udało!
Dzięki mamie mam wiarę w siebie.
A pierwszą pensję wydam na jej wakacje nad Bałtykiem. Nigdy nie była nad morzem.
A pani była nad morzem?
Nie Weronka spojrzała na niego inaczej, zauważając bordowy krawat, który świetnie kontrastował z jego jasną koszulą.
Chłopak promieniował szczęściem.
To prezent od mamy! poklepał krawat dumnie.
Pewnie już panią zanudzam, ale chciałem się z kimś podzielić radością. Wygląda pani na bardzo smutną Pomyślałem, iż może chociaż przez chwilę poczuje się pani lepiej. Za gadułę się uznaję?
Weronka pokręciła głową. Ten nieznajomy zupełnie jej nie irytował wręcz przeciwnie, dawno nikt nie wytrącił jej z czarnej rozpaczy. Jego miłość do mamy budziła szacunek.
Cóż za piękna wdzięczność! pomyślała. Jaka szczęściara z tej jego mamy Gdybym miała takiego syna
No to lecę! Mama czeka, pewno się zamartwia Pani się nie śpiesz!
Słucham?
To ja do pani zegarka mówię. uśmiechnął się szeroko.
Aaa. wreszcie i Weronka się uśmiechnęła.
Chłopak zniknął, a ona jeszcze przez chwilę trzymała skierowanie, po czym podarła je na drobne kawałeczki i długo, aż do wieczora, siedziała w parku, oddychając ciepłym jesiennym powietrzem.
Po rozmowie z nieznajomym, który stał się jakoś dziwnie bliski, poczuła niebywałą ulgę i ciepło, jakby czekał ją nowy rozdział. Nie była już taka samotna. Tamta kobieta sama wychowała wspaniałego syna Szkoda tylko, iż Weronka nie zapytała go o imię. Ale to już nieważne.
Wybór został dokonany.
***
Dwadzieścia trzy lata później…
Mamo, spóźnię się! Stasiu stał przy lustrze, a mama zawzięcie wiązała mu bordowy krawat specjalnie kupiony na istotną rozmowę o pracę.
Może daj sobie z tym spokój
To na szczęście. Zobaczysz, uda się. Wezmą cię na pewno! O, teraz wyglądasz jak rasowy dżentelmen! przyjrzała mu się z dumą.
Ale mam tremę, a jeżeli nie wyjdzie…
To twoje miejsce! Odpowiadaj spokojnie, uśmiechaj się i nie daj się wyprowadzić z równowagi. Jesteś świetny!
Dobrze, mamo. Stas pocałował ją w policzek i wybiegł z mieszkania.
Weronka patrzyła za synem przez okno dumny, pewnym krokiem sunął ku przystankowi autobusowemu. Nagle poczuła dreszcz
Już gdzieś to widziała
Tamten chłopak w parku ponad dwadzieścia lat temu!
Stasiu w swoim garniturze wyglądał identycznie
Przez te wszystkie lata zapomniała o tamtym dniu, a teraz obrazy wróciły z całą mocą.
Czyżby wtedy los pozwolił jej zobaczyć na własne oczy tego, na kogo sama się zdecydowała, i popchnął ją szczęśliwą ścieżką?
Czemu nie zapytała wtedy chłopaka o imię, czy jego mama to przypadkiem nie ona sama? Choć to już nieistotne.
Wszystko się ułożyło.
Po południu Stas wrócił z bukietem bordowych chryzantem w kolorze krawata i z radosną nowiną, iż dostał wymarzoną pracę.
Obiecał mamie wakacje nad Bałtykiem przecież jeszcze nigdy nie była nad morzem.
Teraz jego kolej, by zadbać o najważniejszą kobietę na świecie. Dla niej gotów byłby przenosić góry, zawracać rzeki. Takiego syna doczekała się Weronka.
Cokolwiek spotykało je na drodze, byle się przytulić do pachnącej głowy synka od razu było lżej.
Wszystko przetrwały, wytrwały, i zawsze były dla siebie oparciem.
Weronka ani przez chwilę nie żałowała, iż urodziła Stasia i miała odwagę zawalczyć o siebie. Wybrała dobrze.
I niech tak już zostanie!
