W mojej kancelarii przy Piotrkowskiej 54 w Łodzi zawsze wieczorem pachnie pastą do podłogi z poprzedniego dnia. Biurko stoi pod oknem, a za szybą, co kilka minut, sunie tramwaj linii 12 — ten skręt przy placu Wolności tak trzeszczy, iż wystarczy zamknąć oczy, żeby wiedzieć, gdzie jesteś. Tego czwartku spóźniłam się kwadrans, bo na przystanku przy Manufakturze jakaś kobieta sprzedawała frezje, całe naręcze, po siedem złotych. Wzięłam jeden pęk i wstawiłam do kryształowego wazonu po babce na parapecie. Do dzisiaj nie wiem, po co akurat wtedy je kupiłam.
Karolina Zielińska siedziała naprzeciwko mnie już drugi raz w tym miesiącu. Pierwszy raz zjawiła się w październiku, żeby podpisać pełnomocnictwo. Pamiętam, bo padało, a ona przyszła bez parasola, w przemoczonym trenczu, i przez pierwsze dziesięć minut nie zdjęła szalika. Wtedy spisywałam dane: Karolina Zielińska, ulica Próchnika 23 m. 7, numer PESEL, stan cywilny — panna. Pełnomocnictwo dotyczyło nieruchomości przy ulicy Senatorskiej 18, mieszkania 12, pięćdziesiąt dwa metry, które odziedziczyła po babci w maju. Upoważniało Tomasza Króla — narzeczonego, jak powiedziała — do sprzedaży tego mieszkania, reprezentowania jej przed notariuszem, w bankach, w administracji, wszędzie tam, gdzie trzeba złożyć podpis.
Tego dnia powiedziała do mnie coś, co zapamiętałam dokładnie: „Chcę mu dać poczucie, iż może decydować. Że nie jest u mnie gościem”. Wtedy nie skomentowałam. Nie jestem od komentowania.
Teraz siedziała tym samym krześle, ale to była inna kobieta. Nie patrzyła na frezje. Jej palce wygładzały brzeg kserokopii własnego pełnomocnictwa — tym ruchem, jakim wygładza się pościel, żeby zająć czymś ręce.
— Chcę odwołać. — Położyła przede mną oryginał. — W całości. Dzisiaj.
W kancelarii było pusto — sekretarka wyszła po akta do sądu. Zza ściany dochodziło cykanie kaloryferów. Nie spieszyłam się: tego dnia miałam odebrać ojca z dworca o szóstej, przyjeżdżał z sanatorium w Ciechocinku, a do piątej zostało jeszcze pół godziny. Zdążyłabym.
— Rozumiem, iż zmieniła pani zdanie co do narzeczonego. — ułożyłam formularz na biurku.
— Zmieniłam zdanie co do siebie. — jej głos nie drgnął. — Siedem lat. Siedem lat tłumaczyłam, iż nie jestem taka znów wrażliwa, iż nie potrzebuję czułości, iż mogę czekać. A on… wie pani, co robił, kiedy ja podpisywałam to pełnomocnictwo? Stał przy oknie i pisał SMS-a. Do swojej matki, iż mieszkanie na Senatorskiej warte jest sześćset osiemdziesiąt tysięcy i iż w końcu będzie mógł zacząć coś własnego.
Nie podniosłam długopisu. Czekałam.
— Pani myśli, iż ja tego nie widziałam. Widziałam. Ale uznałam, iż to normalne — tłumaczyła, rozprostowując róg kartki. — Że on taki jest, iż trzeba go zrozumieć. Wie pani, ile razy on nie wracał na noc, a ja gotowałam obiad na dwa dni? Ostatnio zapisałam to w notesie. Wyszło sto czterdzieści trzy noce. Przez pięć lat. Sto czterdzieści trzy, rozumie pani?
Otworzyłam szufladę, wyjęłam pieczątkę. Zaczęłam sprawdzać dane w formularzu, żeby nie patrzeć jej w twarz. Nie chciałam, żeby poczuła, iż jest obserwowana.
— On przyjdzie — powiedziała. — Na pewno. Zobaczy, iż wyjęłam dokument z szafki nocnej, i przyjdzie tu.
Nie zdążyłam odpowiedzieć. Drzwi od kancelarii otworzyły się tak, iż uderzyły w stojak na parasole. Tomasz Król stanął w progu, bez kurtki, w rozpiętej koszuli. Na szyi miał wełniany szal, ten sam, który widziałam na zdjęciu w aktach.
— Karolina, co ty wyprawiasz?! — jego głos wypełnił pokój, odbił się od ścian, wrócił elektrycznie. — Dzwoniła mama, iż zabrałaś papiery. Oszalałaś?
Karolina nie odwróciła się na dźwięk. Wstała dopiero po chwili, wyrównała krawędź blankietu na biurku i przycisnęła go dłonią.
— To nie są twoje papiery. To moje pełnomocnictwo.
Tomasz podszedł do biurka, chwycił oparcie krzesła, na którym siedziała. Widziałam, jak jego knykcie robią się białe.
— Po co ci to? — uderzył się w pierś. — Przecież planowaliśmy! Miałem w tym tygodniu spotkanie w agencji, gość oferuje sześćset osiemdziesiąt tysięcy, słyszysz? Sześćset osiemdziesiąt! Chciałem wpłacić zaliczkę na działkę pod Aleksandrowem.
— Wiem.
— To dlaczego?!
Ona odsunęła krzesło, zrobiła krok w stronę okna. Wzięła z parapetu jedną frezję, pokręciła łodygę w palcach.
— Bo przestałam ci wierzyć, iż kiedyś wrócisz. Bo nie chcę czekać, aż ktoś zdecyduje, czy chce mnie kochać. Bo nie chcę już gotować na dwa dni.
— To jest chore, wiesz? Zawsze byłaś przewrażliwiona! Co ja ci zrobiłem?
Karolina odwróciła się do mnie. Jej twarz była spokojna, ale po sposobie, w jaki trzymała łodygę — za sam koniec, nie łamiąc — poznałam, iż zaraz coś się stanie.
— Proszę.
Podałam jej długopis. Usiadła z powrotem, nie patrząc na Tomasza, i podpisała odwołanie pełnomocnictwa. Potem sięgnęła do torebki, wyjęła portfel, odliczyła trzysta dwadzieścia złotych — opłatę notarialną — i położyła na biurku, jeden banknot do drugiego.
Tomasz rzucił się do przodu, wyciągnął rękę po kartkę. Karolina zasłoniła dokument dłonią.
— Nie dotykaj.
— To jest nasze mieszkanie!
— To nie jest twoje mieszkanie. Nie było ani przez jeden dzień. Ty miałeś tylko pełnomocnictwo. Ja ci je dawałam, to ja je zabieram.
Złożyła papier na pół, wsunęła do koperty. Z torebki wyjęła telefon, kliknęła dwa razy — widziałam, iż otwiera aplikację bankową.
— Sprawdziłam, ile kosztuje wynajem kawalerki przy Kilińskiego. Dwa tysiące czterysta miesięcznie. Wpłaciłam zadatek dziś rano. Siedemset złotych. Wiesz, co to znaczy? Że od jutra nie muszę już czekać, aż wrócisz.
Tomasz stał nad nią, oddychał szybko. Jego ręka opadła, uderzyła o blat biurka.
— A ja? Co ja mam zrobić?
Karolina wstała. Poprawiła pasek torebki na ramieniu, wzięła z parapetu cały pęk frezji — te, które kupiłam rano — i przyłożyła mi do piersi.
— Pani je weźmie. Miłego dnia. — I wyszła.
Tomasz wybiegł za nią. Szedł krok w krok po korytarzu, krzyczał coś przez zaciśnięte szczęki, ale nie rozumiałam słów, bo z ulicy dochodził zgrzyt tramwaju, który brał zakręt. Widziałam przez okno, jak Karolina przechodzi przez jezdnię. Wsiadła do dwunastki. Drzwi się zamknęły. On stał na przystanku, w rozpiętej koszuli, z szalikiem zwisającym na jedną stronę. Tramwaj ruszył.
Wróciłam do biurka. Wazon stał pusty, bo frezje leżały na parapecie tam, gdzie je położyłam. Podniosłam pęk, włożyłam z powrotem do wody. Z sądu wróciła sekretarka i powiedziała, iż przywiozła akta. Nie odpowiedziałam.
Po dwóch godzinach Tomasz zadzwonił do kancelarii. Głos miał już nie ten — niższy, jakby przestraszony.
— Czy ona ma prawo? Przecież pełnomocnictwo nie wygasło…
— Wygaśnie z chwilą doręczenia panu odpisu — powiedziałam. — Odpis dostanie pan pocztą, na adres wskazany w akcie. To wszystko, co mogę w tej sprawie zrobić.
Zapadło milczenie. Potem usłyszałam, jak odkłada słuchawkę, ale nie na widełki — telefon zsunął się po ścianie i upadł na podłogę.
Spojrzałam na formularz. Na samym dole widniał podpis Karoliny Zielińskiej. Data: czwartek, siedemnasty listopada. Godzina: siedemnasta czterdzieści osiem. Nie dopiłam herbaty, która wystygła koło pieczątki. Zdążyłam na dworzec.
Ojciec przyjechał punktualnie. Powiedział, iż w Ciechocinku padał śnieg. W Łodzi nie było ani śniegu, ani deszczu — tylko zimny wiatr od strony Brzezińskiej, który gonił liście po Piotrkowskiej. Tego wieczoru tramwaje dzwoniły jakoś głośniej. A może to mi się tak wydawało.
