Panie, proszę przestać za mną chodzić! Przecież mówiłam już, iż jeszcze żałuję po śmierci męża. Nie śledź mnie! Zaczynam się Ciebie bać! podniosłam głos, z trudem opanowując emocje.
Pamiętam, pamiętam… Ale mam takie wrażenie, iż tę żałobę nosisz raczej po sobie. Przepraszam nie odpuszczał mój… adorator.
To wszystko wydarzyło się dawno temu, za czasów gdy życie potrafiło zaskakiwać na każdym kroku. Właśnie odpoczywałam w sanatorium pod Nałęczowem. Marzyłam tylko o spokoju i świergocie ptaków, nie o nachalnym towarzystwie mężczyzn. Kilka tygodni wcześniej nagle zmarł mój mąż, Zbigniew. Potrzebowałam czasu, by zrozumieć własną stratę.
Zbyszek i ja zaczęliśmy właśnie remont mieszkania w Lublinie. Odkładaliśmy każdą złotówkę, nie pozwalaliśmy sobie na żadne zbytki i nagle wszystko się urwało. Zbyszkowi zasłabło się nagle drugi zawał, żadne pogotowie nie zdążyło już pomóc. Pochowałam męża, zostałam bez drugiej połowy i bez mieszkania, zamiast tego z dwoma dorastającymi synami, Pawłem i Stefanem. Opadały mi ręce jak przetrwać tę stratę?
W pracy przyznano mi turnus w sanatorium. Nie chciałam wychodzić choćby z mieszkania, ale koleżanki z działu obstawały twardo:
Nie jesteś ani pierwszą, ani ostatnią wdową. Dzieci masz! Głowa do góry, Ela, rusz się trochę, przewietrz myśli.
Pojechałam więc, choć z duszą na ramieniu.
Minęło właśnie czterdzieści dni od śmierci Zbyszka. Serce bolało, jakby kto ręką ścisnął. W pokoju zakwaterowano ze mną roześmianą dziewczynę Gosieńkę. Gorzko mi było przy niej każde jej słowo było jak światło, które razi, gdy chcę siedzieć w ciemności. Do Gosi zalecał się animator taki lokalny dusza-towarzystwa, jakich pełno w sanatoriach. Mnie jednak nie nabierze nikt od razu ostrzegałam ją przed nim. Pewnie dwa razy żonaty, jeżeli nie trzy.
Gosieńka śmiała się tylko:
Oj tam, Elu, niech się stara! Swoje wiem
I wieczorami znikała na randki, a ja, przez cały tydzień, nie wychodziłam adekwatnie z pokoju niby czytałam, niby oglądałam telewizję, a myślami byłam gdzieś daleko.
Aż pewnego ranka wstałam dziwnie spokojna. W oknie słońce, świergot ptaków w sosnach. Postanowiłam pójść na spacer do lasu. Właśnie wtedy spotkałam nieznajomego.
Wiedziałam, kto to widywałam go w stołówce. Mały, łysy i z tym dziwnym, śmiałym spojrzeniem. Był ode mnie niższy o głowę, skrojony w wyprasowane spodnie, koszula idealnie biała. Co wieczór kłaniał mi się z przesadną grzecznością, a ja tylko zbywałam go kiwnięciem głowy.
Któregoś dnia ten mężczyzna przysiadł się do mojego stolika:
Tęsknisz za czymś, pani? zapytał aksamitnym głosem.
Nie odparłam oschle.
Nie oszukuj, dziewczyno. W oczy ci smutek stoi. Może mogę pomóc?
Trafiłeś. Tęsknię za zmarłym mężem. Masz jeszcze jakieś pytania? wstałam, dając do zrozumienia, iż kończę rozmowę.
Przepraszam, nie wiedziałem. Moje kondolencje. Ale może chociaż się przedstawię. Adam wypalił pospiesznie.
Wiedziałam już, iż Adam nie chce mnie stracić z oczu.
Elżbieta powiedziałam niechętnie i uciekłam.
Od tego dnia Adam wieczorami dosiadał się do mnie z bukiecikiem konwalii. Wszędzie w lesie rosły ukryte, skromne. Było to miłe. Nic jednak nie chciałam wiązać z tą znajomością.
Lecz Adam był wytrwały. Już choćby do moich spacerów się przyłączał. A ja nie zakładałam już butów na obcasie, żeby nie wyglądać przy nim jak dryblas. Jemu zaś nie przeszkadzał ani niski wzrost, ani połysk łysiny. Pewnie głosem zjednywał sobie kobiety. Nigdy nie słyszałam tak uwodzicielskich tonów. Wiedziałam już, iż powoli wplątuję się w jego sieć.
Z Adamem chodziliśmy więc do parku, jeździliśmy na bazar po owoce… Zapraszał mnie do siebie wieczorem na herbatę, ale wytrwale odmawiałam.
Wreszcie powiedział:
Ela, jutro już wyjazd. Może wieczorem wpadniesz… na szklaneczkę nalewki?
Pomyślę odpowiedziałam wymijająco.
Nadszedł ostatni wieczór. Żal mi było urazić Adama, więc poszłam, choć dobrze wiedziałam, czym to się skończy.
Stolik pięknie nakryty, na nim sery i ciasta. Pewnie z jadalni pożyczył zastawę, pomyślałam z uśmiechem. Adam był elegancki, galanteria w każdym geście. Skądś wytrzasnął butelkę szampana.
Zaczynamy, Eluś? Nie wiem, jak sobie poradzę bez ciebie jutro. Daj mi adres. Przyjadę, przysięgam powiedział jakby żałując, iż kończy się ten czas.
Zapomnisz mnie drugiego dnia. Znam was, facetów. Za co pijemy, Adam?
Nie wiesz? Za miłość, Ela, za miłość! uniósł kieliszek.
Rano obudziliśmy się przytuleni. Boże, po co ja przez trzy tygodnie stawiałam opór? Czemu nie weszłam od razu do niego? W końcu byłam zwykłą kobietą, zakochującą się… Ale dziś trzeba było się pakować, wracać do Lublina.
Pożegnałam się z Gosią. Siedziała na łóżku, zalana łzami.
Co się stało, Gosiu? zapytałam.
Jestem w ciąży, Elu… i nie wiem, z kim szlochała dziewczyna.
Twój animator? próbowałam wydobyć szczegóły.
Sama nie wiem. Był jeszcze jeden… Poznałam kogoś z sąsiedniego ośrodka. Żonaty zaczęła opowieść ptasia.
Dzwoń do rodziców, niech przyjadą i pomogą to wszystko ogarnąć. A na razie chodźmy do kierowniczki sanatorium… Może coś się wyjaśni poradziłam.
Gosia wybiegła ze łzami na korytarz. Oj, nabawi się ta dziewczyna przez te swoje randki
Spakowałam się. Nie chciałam jeszcze wracać. Przez te dwadzieścia cztery dni wszystko tutaj stało mi się bliskie. Zwłaszcza Adam
Przyjechał autobus. Adam przyszedł mnie pożegnać jak zawsze z konwaliami w ręku. Łzy napłynęły mi do oczu. Czuły uścisk… i po wszystkim. Chwila minęła, a serce jakby zawisło w pół kroku. Gdyby tylko Adam zawołał, zostawiłabym wszystko i ruszyła za nim…
Mieszkaliśmy w różnych miastach. Jedyny kontakt listy. I tu pierwsze wieści napisała do mnie żona Adama. Napisała, iż wie o naszym romansie, ale i tak nie mam szans, bo ona jest młodsza, ma tylko trzydzieści lat, ja czterdzieści. Nie odpisałam. Po co?
Minęło pół roku, gdy nagle Adam po prostu stanął w moich drzwiach w Lublinie. Chłopcy zdziwieni, ale grzecznie się wycofali do swoich pokoi.
Adam? Przypadkiem tu jesteś? pytałam, pragnąc usłyszeć Przyjechałem na zawsze.
A może na zawsze… Nie wyrzucisz mnie, Ela? szepnął niepewnie.
Wchodź. Przywiozłeś list od żony? zadrwiłam.
Wybacz mi, Ela. Pisałem do Ciebie, ale żona znalazła list… Przepraszam. Rozwiedliśmy się wyznał z zakłopotaniem.
Adam, nie wiedziałam, iż byłeś żonaty. Gdybym wiedziała, nic by nie było. I co teraz? próbowałam zrozumieć jego zamiary.
Wyjdź za mnie, Elu usłyszałam nagle.
Sama nie wiem Przecież widzisz, mam dwóch synów. Jak oni to przyjmą? Niczego nie zrobię pochopnie odpowiadałam z wahaniem, choć tak naprawdę byłam szczęśliwa.
Dzieci są super. Mam też córkę, dziesięcioletnią Karolinkę zaskoczył mnie Adam.
Jak to córkę? Zostawiłeś ją? zapytałam.
Co ty! Zabiorę Karolinkę do nas. Matka pije. Zamieszkamy razem zapowiedział.
Powoli, Adam! Nie znam choćby twojej córki, a już mam być jej matką? Poczekaj. Muszę pogadać z chłopcami. I dokarmić cię, ty mój pan młody z bagażem uśmiechnęłam się.
Harmonia rodzinna nie przyszła łatwo. Były kłótnie, wyprowadzki, ciche dni. Każdy ma inny charakter, nikt nie umie ustąpić.
Czas leciał szybko.
Starszy syn, Paweł, i Karolina, córka Adama, pobrali się i… odwrócili się od nas. Przypomnieli różne rodzinne żale, zarzucili, iż nie trzeba było burzyć dotychczasowych rodzin, iż Adam nie powinien opuszczać pijącej żony, a ja, jako wdowa, nie powinnam wychodzić za mąż. Odeszli od nas do wynajętego mieszkania.
Patrzyliśmy na siebie z Adamem, wzruszając ramionami. Ale kochaliśmy się naprawdę.
Minął rok.
Dzieci nie odzywały się, Karolina składała tylko życzenia Adamowi na urodziny.
Dopiero po trzech latach zaprosili nas wspólnie do siebie. Pojechaliśmy zdziwieni, ale i rozczuleni. Okazało się, iż u Pawła i Karoliny urodził się syn. To był nasz wspólny wnuk. euforia była ogromna! Przy świątecznym stole poprosili nas o wybaczenie. Powiedzieli, iż życie różnie się układa. Trzeba przebaczać i szanować rodziców. Nazwali synka Mirosław, by w rodzinie zapanował pokój.
Tak oto z Adamem wreszcie doczekaliśmy się nowo narodzonego szczęściaI tak, siedząc przy stole, patrzyliśmy wszyscy na tego małego cud-pokoju, naszą nadzieję. Adam trzymał mnie za rękę pod obrusem pierwszy raz od dawna czułam jego ciepło tak wyraźnie, bez lęku, już bez goryczy. Po uśmiechach dzieci widziałam, iż gniewy odeszły, a żal zmienia się w czułość. Cały ból i chaos poprzednich lat stopniowo znikał zostawało to, co najważniejsze: rodzina, choć poskładana z różnych kawałków, umiała się jeszcze odnaleźć.
Patrzyłam na Adama, już siwy był, łysina jeszcze większa, rozbawione oczy te same. Znałam każde zmarszczki i każdą historię do nich prowadzącą. Był moim wyborem raz odważnym, raz rozpaczliwym, zawsze prawdziwym. Może życie nie jest bajką, ale po każdej zimie przychodzi wiosna.
Mały Mirosław zawołał babciu! i wyciągnął do mnie rączki. Serce mi się ścisnęło teraz wiedziałam, iż dobrze zrobiłam, iż uwierzyłam jeszcze raz w miłość, choćby jeżeli miała przyjść nieproszona, w nieodpowiednim momencie.
Do stołu dołączyła Gosia z dwojgiem dzieci i mężem, tym samym animatorem z sanatorium, którego tak się bałam. Śmiała się, rozgadana, cała radosna. Tak samo jak wtedy, ale już mądrzejsza. Każdy miał swoje historie, każdy musiał coś stracić, by naprawdę docenić to, co dostał od losu.
Wieczorem, wracając z Adamem do domu, szliśmy powoli. Widzisz, Elu szepnął życie jeszcze nie skończyło z nami swoich niespodzianek.
Objęłam go pod rękę, pewna, iż każda burza kiedyś przechodzi najważniejsze, żeby mieć komu wybaczać i dla kogo wracać. A nowy dzień będzie jak bukiet konwalii prosty, świeży i zawsze trochę nieoczekiwany.
