Jak to się mówi, każda rodzina ma swoje problemy, i niestety, chociaż razem dorastaliśmy, mój brat stał się łobuzem i w końcu trafił do więzienia. Chcąc chronić się przed jego negatywnym wpływem, ograniczałem z nim kontakty do minimum. Wszystko się jednak zmieniło, kiedy spotkałem cudowną kobietę Zofię, i postanowiliśmy się pobrać. Gdy mój brat dowiedział się o mojej narzeczonej, zaczął mnie bez przerwy drażnić i domagał się, żebym mu ją przedstawił, twierdząc, iż i tak kiedyś się spotkają. Bardzo się wahałem, nie chciałem, by przyszła żona miała złe zdanie o mojej rodzinie. Jednak sytuacja sprawiła, iż musiałem go zaprosić i Zofia po raz pierwszy zobaczyła mojego brata dopiero w dniu naszego ślubu.
Mój brat obiecał, iż będzie się zachowywał stosownie, ale jak łatwo się domyślić, nie dotrzymał słowa. Ciągle czułem, iż mi czegoś zazdrościł i uznał nasz ślub za świetną okazję do odegrania się na mnie. Nie mając żadnych skrupułów, zaczął przy wszystkich obrażać Zofię, zupełnie nie przejmując się tym, jak czują się goście. Gdy usłyszałem rozpaczliwy płacz żony, rzuciłem się ją ratować, a brat przywitał mnie wrogo i zaczął grozić, iż choćby własnego brata jest w stanie skrzywdzić z powodu kobiety.
Jego skandaliczne zachowanie zniszczyło to, co miało być jednym z najszczęśliwszych dni w moim życiu. Mój brat nie okazał najmniejszej skruchy, a jego upór i brak refleksji tylko pogłębiły moją żałość i złość. Po tym wszystkim postanowiłem ograniczyć z nim kontakty do minimum. Unikam rodzinnych spotkań, na których miałby się pojawić, choćby jeżeli inni członkowie rodziny mają mi to za złe. To niezwykle trudne rozmawiać z kimś, kto najwyraźniej nie chce się zmienić. Mimo jego licznych telefonów i zapewnień o żalu, nie potrafię uwierzyć, iż ludzie rzeczywiście się zmieniają. Takie doświadczenia nauczyły mnie, iż czasami w trosce o siebie i najbliższych trzeba umieć zamknąć pewien rozdział, choćby jeżeli to boli.
