„Od dawna kocham inną” — historia rozwodu, do którego nie doszło
Paweł oświadczył, iż odchodzi do kobiety, z którą od dawna wyobrażał sobie wspólne życie. Synów, jak zapewnił, zamierzał zabierać w każdy weekend. Ewa wysłuchała go do końca, po czym spytała, czy spakować chłopcom piżamy już dziś. Kwadrans później przy drzwiach stały dwie wypchane torby, a Paweł wciąż ściskał w dłoni telefon po rozmowie z ukochaną. Jak myślisz, o co zapytała go Ewa, gdy wrócił z balkonu?
Tego piątku Paweł wrócił do mieszkania w Krakowie z miną człowieka, który całą drogę układał sobie w głowie jedno zdanie. Kuba i Franek wybiegli mu na spotkanie. Przytulił ich obu i obiecał, iż zaraz zajrzy do ich pokoju.
W kuchni Ewa lepiła pierogi z kaczką. Miała ręce w mące, a na stole stał już talerz, na który odkładała gotowe pierogi. Paweł usiadł naprzeciwko niej i dopiero wtedy rozpiął kurtkę.
– Odchodzę, Ewa. Od dawna kocham Krystynę. Z nią chcę być. Przepraszam, iż mówię ci to dopiero teraz.
Ewa przycisnęła palcem brzeg ostatniego pieroga. Robiła to tak długo, aż ciasto pękło i na deskę wypadła odrobina farszu.
– A chłopcy?
– Chłopców kocham. Będę po nich przyjeżdżał w soboty. W święta też ich zabiorę. Mogę ci to obiecać.
– To zabierz ich dzisiaj. Muszę pomyśleć, jak poukładać sobie życie. Potem usiądziemy i ustalimy, ile czasu spędzają z każdym z nas.
– Co ty mówisz? Do kawalerki Krystyny? Przecież ona mieszka z matką. I z psem, który zajmuje pół przedpokoju.
Ewa podniosła wzrok.
– Powiedziałeś jej już, jak wyglądają twoje soboty?
Paweł milczał. Ewa wstała i zaczęła zdejmować z lodówki kartki przyczepione magnesami. Poniedziałek, matematyka. Wtorek, skrzypce Kuby i akordeon Franka. Środa, szachy. Rysunek trzy razy w tygodniu, angielski w niedzielę. Na dole dopisała, gdzie szukać sprayu do nosa i co sprawdzić u starszego syna, który od kilku dni skarżył się na paznokieć.
– Kuba ma jutro rano próbę – dodała. – Nastawię ci budzik, jeżeli chcesz.
Paweł wyszedł na balkon. Ewa słyszała go choćby z przedpokoju.
– Krystyna, poczekaj… Wiem, co ustaliliśmy… Tak, chodzi o obu. I jeszcze o skrzypce. Skrzypce, mówię.
Kiedy wrócił, przy wejściu stały dwie duże torby, akordeon w futerale, dwie pary nart i jego walizka. Ewa zdążyła włożyć odświętną sukienkę i pomalować usta na czerwono. Paweł zatrzymał się w progu, jakby wszedł do niewłaściwego mieszkania.
– Dokąd się wybierasz? – zapytał.
– Jeszcze nie zdecydowałam. A ty? Wiesz już, gdzie chłopcy będą dziś spać?
Paweł otworzył usta, ale żadna odpowiedź nie padła. Z pokoju dobiegł głos Franka, który pytał, czy tata przyjdzie zobaczyć budowlę. Paweł odłożył telefon na szafkę i poszedł do synów. Dopiero później wrócił do kuchni i zapytał Ewę, czy mogą porozmawiać jeszcze raz.
Walizka została tej nocy w mieszkaniu. Dwa lata później podczas spotkania ze znajomymi ktoś powiedział, iż Ewa ma szczęście, bo Paweł zna grafik chłopców na pamięć. Paweł spojrzał na żonę i już miał coś odpowiedzieć. Wtedy Ewa, w tej samej czerwonej szmince, puściła do niego oko.
















