Och, już mam dość! prawie krzyknęłam na szwagierkę, ale się powstrzymałam. A ona znowu stała w progu z walizką, gotowa spędzić u nas weekend
Ależ ty mnie męczysz! chciałam wrzasnąć na siostrę mojego męża. Zacięłam zęby. A ona, jakby nigdy nic, znów się pojawiła, jakby to był jej dom.
Nazywam się Weronika Kowalska, mam trzydzieści dziewięć lat. Z mężem, Bartoszem, jesteśmy razem od dwunastu lat. Mamy syna, dom, wydawałoby się wszystko gra. Ale jest jedno ale, które od lat zatruwa mi życie jego siostra, Danuta.
Danuta jest starsza od Bartosza o osiem lat. Nigdy nie wyszła za mąż, nie ma dzieci. Mieszka sama w domu naprzeciwko, ale w praktyce mieszka też u nas. Nie przesadzam. Pojawia się w naszym mieszkaniu jak cień cicha, uparta, codziennie. Czasem mam wrażenie, iż Danuta ma nieskończony zapas kluczy do naszego bloku.
Na początku starałam się być uprzejma, choćby miła. W końcu to siostra męża, rodzina. Myślałam, iż wpadnie, wypije herbatę i pójdzie sobie. Ale przychodziła każdego wieczoru. I w weekendy. I na nasze wakacje. choćby gdy mieliśmy innych gości. Gdy chorowałam też była tuż obok.
Danuta nie zna granic. Komentuje wszystko: moje gotowanie, wychowanie syna, choćby to, jak się ubieram. Raz jestem zbyt cich
