Krystyna Wojtyna-Drouet w styczniu 2026 roku obchodziła setne urodziny. Indywidualna wystawa w Narodowej Galerii nie mogła się więc zdarzyć w lepszym momencie. Jest ostatnią żyjącą przedstawicielką środowiska, które tworzyło w latach 60. i 70. cenioną na świecie polską szkołę tkaniny. Wraz z Magdaleną Abakanowicz i Wojciechem Sadleyem reprezentowała Polskę na I Międzynarodowym Biennale Tkaniny w Lozannie w 1962 roku. W swojej pracowni na warszawskim Rakowcu wciąż codziennie siada do krosien. Warsztat tkacki jest podstawowym narzędziem jej pracy, od ukończenia studiów w 1953 roku (w pracowni Eleonory Plutyńskiej na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych). najważniejsze znaczenie ma dla niej sam proces tkania, porównywany przez nią do medytacji: naciąganie osnowy, barwienie wełny, tkanie i zdejmowanie gotowych gobelinów z krosna. Artystka wybiera naturalną, częściowo nieodtłuszczoną wełnę górskich owiec, którą barwi według tradycyjnych receptur, przekazanych jej przez Wandę Szczepanowską, siostrę Eleonory Plutyńskiej. Jej gobeliny i kilimy powstają bez wcześniejszego technicznego projektu, intuicyjnie i spontanicznie.
Na wystawie oprócz najbardziej znanych dzieł Krystyny Wojtyny-Drouet z muzealnych kolekcji, zobaczymy gobeliny z jej prywatnych zbiorów. Uzupełnią je przedmioty dokumentujące warsztat: receptury barwierskie, tkaniny prezentujące techniki tkackie czy kolekcja autorskiej odzieży z samodziału. Towarzyszyć im będą też prace współczesnych artystów, dla których inspiracją stała się twórczość Wojtyny-Drouet –Agnieszki Grodzińskiej oraz Marii Oblickiej i Alexandra Cabezy-Trigga.
20.02–4.04.2026
Krystyna Wojtyna-Drouet. Ja dla siebie nie istnieję
Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, pl. Małachowskiego 3
https://zacheta.art.pl/pl
Dokumentacja fotograficzna pracowni Krystyny Wojtyny-Drouet na warszawskim Rakowcu, listopad 2024, mat. Zachęty
