No ładnie, tato, jaka miła powitanie! I po co Ci był ten sanatorium, skoro w domu masz pełen „all in…

Ależ cię witają, tato, prawdziwy odzew! I po co ci był ten ośrodek wypoczynkowy, skoro w domu masz pełen all inclusive!

Kiedy Paweł wręczył jej klucze do swojego mieszkania, Jagna zrozumiała: forteca zdobyta. Żaden Leonardo DiCaprio nie czekał na Oscara z takim napięciem, jak ona na Pawła i to jeszcze z własnym kątem.

Zrezygnowana trzydziestopięcioletnia Jagna coraz częściej rzucała współczujące spojrzenia w stronę bezdomnych kotów i przystawała zadumana przy witrynach Wszystko do rękodzieła.

A tu nagle on samotny, który zmarnował młodość na karierę, zdrowe odżywianie, siłownię i całą tę bzdurną pogoń za szukaniem siebie, bezdzietny.

Jagna wyobrażała sobie ten prezent od dwudziestki, i chyba tam, w niebie, w końcu zrozumieli, iż nie żartowała.

Mam ostatni w tym roku wyjazd służbowy, potem jestem tylko twój powiedział Paweł, powierzając jej upragnione klucze. Ale nie przestrasz się mojej nory. Ja zwykle wracam tu tylko żeby się przespać rzucił i poleciał do innej strefy czasowej na cały weekend.

Jagna spakowała szczoteczkę do zębów, krem, i ruszyła zobaczyć tę norę. Problemy zaczęły się już przy wejściu. Paweł uprzedził, iż zamek czasem się zacina, ale ona nie sądziła, iż aż tak.

Przez czterdzieści minut próbowała dostać się do środka: pchała, ciągnęła, wkładała klucz do końca, podchodziła łagodnie na pół obrotu, ale drzwi zdecydowanie nie chciały wpuścić nowej lokatorki.

Jagna zaczęła działać z psychologicznej strony, jak za dawnych czasów z podwórka. Na hałas wyszła sąsiadka.

Przepraszam, czemu próbujecie wejść do cudzego mieszkania? spytał zaniepokojony kobiecy głos.

Mam klucze, nie włamuję się! odparła zezłoszczona Jagna, wycierając pot z czoła.

Ale kim pani adekwatnie jest? Nigdy pani tu nie widziałam drążyła dalej sąsiadka.

Jestem jego dziewczyną! oznajmiła z dumą Jagna, rozstawiając ręce na biodrach, ale zobaczyła tylko wąską szczelinę, przez którą prowadzono negocjacje.

Pani? zdziwiła się szczerze sąsiadka.

Tak, ja. Problem jakiś?

Nie, żadnych. Tylko nigdy nikogo tu nie przyprowadzał (w tym momencie Jagna polubiła Pawła jeszcze bardziej), a tu od razu taka…

Taka jaka? nie zrozumiała Jagna.

Wie pani, to już nie moja sprawa. Przepraszam zamknęła drzwi sąsiadka.

Czując, iż to teraz ona, albo jej, Jagna nacisnęła na klucz z całych sił, aż prawie przekręciła całą framugę. Drzwi się poddały.

Cały wewnętrzny świat Pawła objawił się jej w pełnej krasie, a Jagna poczuła, jakby spadła na nią warstwa lodu. Sama bycie singlem wymusza pewną prostotę, ale to była prawdziwa cela.

Biedaku Czy twoje serce pamięta w ogóle, co to domowy ciepły kąt? A może nigdy nie wiedziało wyrwało się jej, gdy rozglądała się po skromnym lokalu, gdzie od dzisiaj miała bywać coraz częściej.

W gruncie rzeczy była trochę zadowolona. Sąsiadka nie skłamała kobieca ręka nie tknęła tu ani ścian, ani podłogi, ani kuchni. Jagna pierwsza.

Nie mogąc wytrzymać, Jagna pobiegła do najbliższego sklepu po ładną zasłonę i dywanik do łazienki, a przy okazji łapki kuchenne i ręczniki.

Wiadomo, iż w sklepie ją poniosło Do dywanika i zasłony dołączyły zapachy, mydełka manualnie robione, wygodne pojemniki na kosmetyki.

Dodawać takie drobiazgi do czyjegoś mieszkania to nie bezczelność, uspokajała się, doczepiając drugi wózek do pierwszego.

Zamek już nie stawiał oporu. Tak naprawdę w ogóle przestał działać, przypominając bramkarza hokejowego bez kasku.

Widząc, co narobiła, Jagna do północy wykręcała stary zamek kuchennymi nożami, by rano popędzić po nowy. Noże trzeba było wymienić również. A także widelce, łyżki, obrus, deski do krojenia i podkładki pod gorące. No a potem już niedaleko do firanek.

W niedzielę po południu zadzwonił Paweł, mówiąc, iż musi zostać na delegacji jeszcze dwa dni.

Będę szczęśliwy, jeżeli wniesiesz do mojego mieszkania trochę ciepła i domowej atmosfery zaśmiał się przez telefon, gdy Jagna wspomniała, iż pozwoliła sobie na małe zmiany.

Swoją drogą, domowość już niemalże wwoziła ciężarówkami i rozkładała według planu technicznego i dokumentacji. Przez lata zbierała to wszystko w samotności, aż gdy rozwiązały jej się ręce, nie mogła się zatrzymać.

Po powrocie Pawła ze starego mieszkania pozostał tylko pająk przy wentylacji. Jagna chciała i jego przegonić, ale na widok zdumionych ośmiu oczu po tych wszystkich nagłych zmianach stwierdziła, iż lepiej zostawi symbol nietykalności cudzej własności.

Mieszkanie Pawła wyglądało teraz tak, jakby od ośmiu lat był szczęśliwym mężem, potem się w tym rozczarował, a później znowu odnajdywał siebie i radość.

Jagna zajęła się nie tylko mieszkaniem, ale sprawiła, iż cały blok wiedział już, kto tu rządzi i do kogo można zgłaszać sprawy. Obrączki jeszcze nie było, ale to tylko formalność.

Na początku sąsiedzi patrzyli z podejrzliwością, potem tylko wzruszali ramionami: Jak chce, jej sprawa, nam to obojętne.
***
Na dzień powrotu Pawła Jagna przygotowała prawdziwą, domową kolację, ubrała swoje jędrne części w odświętną i trochę za odważną kreację, ustawiła kadzidełka po kątach i przyciemnając nowe światło, zaczęła czekać.

Paweł się spóźniał. Gdy Jagna poczuła, iż jej kreacja zaczyna uwierać w ten zakątek, dla którego pół roku katowała się na siłowni, usłyszała wsuwający się klucz.

Zamek nowy, po prostu popchnij, nie zamykane! odrzekła z lekkim zakłopotaniem, ale i zmysłowo. Nie bała się osądu. Przecież tak poprawiła mieszkanie, iż wszystko można jej wybaczyć.

W tym samym momencie przyszedł sms od Pawła: Gdzie jesteś? Jestem już w domu. Widzę, iż mieszkanie wygląda zupełnie tak jak dawniej. Straszyli mnie, iż obstawisz wszystko kosmetykami.

Jagny to jednak nie zobaczyła od razu. Bo teraz do mieszkania weszło pięć zupełnie nieznanych osób: dwóch młodych mężczyzn, dwóch dzieciaków i bardzo stary dziadek, który na widok Jagny natychmiast się wyprostował i wygładził resztki srebrnych włosów.

No patrzcie, tato, jak cię tu witają! I co ci po tym ośrodku, skoro tu masz all inclusive rzucił jeden z panów, po czym dostał od żony kuksańca za gapienie się.

Jagna zamrzała z dwoma pełnymi kieliszkami, nie mogąc się ruszyć. Miała ochotę krzyknąć, ale była zbyt zszokowana.

W kącie pająk chichotał z radości.

Przepraszam, kim pani jest? wyszeptała Jagna.

Właściciel tej nory. A pani jest z przychodni, przyszła na zmianę opatrunku? Przecież mówiłem, iż sam sobie poradzę odpowiedział dziadek, patrząc na jej pielęgniarskie przebranie.

Oj tak, Adamie Małgorzatowiczu, tu u pana od razu czuć domowe ciepło! zagląda za plecy Jagny żona młodego pana. Zupełnie inna sprawa, bo wcześniej to jak w grobowcu. A jak się pani nazywa? Nie za stary pan Adam dla pani? Choć szczerze, szacowny pan, własne mieszkanie

Ja-Jagna

O, proszę! Adamie Małgorzatowiczu, ma pan szczęście do ludzi!

Dziadek, patrząc po lśniących oczach, chyba też był zadowolony z tego zbiegu okoliczności.

A Paweł? wyszeptała Jagna. Z nerwów wychyliła oba kieliszki jednym haustem.

Ja jestem Paweł! podniósł rękę ośmiolatek.

Synku, jeszcze za wcześnie na Pawła mama go odsunęła i posłała dzieci z mężem do samochodu.

Przepraszam bardzo, chyba pomyliłam mieszkania zaczęła dochodzić do siebie Jagna, przypominając sobie przygodę z zamkiem. To jest Kwiatowa osiemnaście, mieszkanie dwadzieścia sześć?

Nie, Bukowa, osiemnaście ręce zacierał dziadek, gotowy rozpakowywać swój niespodziewany prezent.

Aha westchnęła tragicznie Jagna. Pomyłka. Proszę się rozgościć, a ja zadzwonię, muszę coś załatwić.

Zgarnęła telefon i uciekła do łazienki, gdzie się zabarykadowała, owinęła ręcznikiem. Dopiero wtedy przeczytała Pawłowy sms.

Pawle, zaraz wracam, tylko zaszłam do sklepu, odpisała Jagna.

Dobrze, czekam. jeżeli możesz, kup czerwone wino nagrał Paweł głosówkę.

Czerwone Jagna zamierzała przynieść ale już w sobie. Władowała pod pachę dywanik, zdjęła zasłonę, poczekała aż wszyscy nieznajomi przejdą do kuchni, i dopiero wtedy wymknęła się z łazienki.

Szybko zapakowała swoje rzeczy do torby i wybiegła z mieszkania.
***
Opowiem, ale później powiedziała Jagna, gdy Paweł otworzył jej drzwi.

Idąc jak we mgle, przeszła obok niego bez słowa. Najpierw weszła do łazienki, wymieniła zasłonę i rozwinęła dywanik, potem poszła do pokoju, gdzie padła na kanapę i spała do rana, aż ze stresu i czerwonego wszystko wywietrzało.

Gdy się obudziła, zobaczyła przed sobą nieznajomego, młodego mężczyznę, który czekał na wyjaśnienia.

Przepraszam, jaki to adres?

Butowa, osiemnaście.

***
Życie bywa zaskakujące i niejednokrotnie wyprowadza nas na manowce, ale każda pomyłka może okazać się początkiem czegoś dobrego. Czasem to, co wydaje się katastrofą, w rzeczywistości pozwala nam dostrzec, jak bardzo pragniemy swojego miejsca ciepłego domu, w którym możemy być sobą. Wszystko zależy od tego, ile serca jesteśmy gotowi włożyć, i czy potrafimy uśmiać się z własnych nieporadności.