Nikt Cię nie powstrzyma

Będę późno, mamy pełny bałagan na budowie głos Brygidy dochodził przytłumiony, w tle warczała szlifierka. Słyszysz mnie w ogóle?
Słyszę Marek przestawił telefon na drugie ucho. Nie będziesz wracać na kolację?
Nie licz na to. Może w ogóle nie przyjadę, terminy palą.
Dobra.

Krótkie sygnały. Tak zawsze.

Marek położył telefon na stole w kuchni i spojrzał na garnek z ostudzającym się barszczem. Gotował dla dwojga z przyzwyczajenia, choć już dawno powinien się od tego odkręcić. Brygida pracowała glazurniczką, a jej grafiki przypominały zapis EKG. Raz szalone skoki aktywności, raz długie, monotonne linie. Przez pół roku przeskakiwała z jednego obiektu na drugi, układając drogi kamień porcelanowy w cudzych mieszkaniach i zarabiając takie pieniądze, iż Marek cicho zazdrościł. A potem pół roku totalnego spokoju, gdy nie było zleceń i siedziała w domu.

Problem polegał na tym, iż oba tryby były po swojemu nie do zniesienia. Gdy Brygida pracowała, znikała. Fizycznie, emocjonalnie, mentalnie cała. Wyruszała o siódmej rano, wracała po północy, jeżeli w ogóle wracała. Czasem nocowała na budowie, bo po co biegać tam i z powrotem, za sześć znowu zaczynam. Marek jadł obiad, oglądał seriale w samotności, kładł się do zimnej, pustej łóżka. Jedynym przypomnieniem, iż jest żonaty, była papierowa karta małżeńska schowana gdzieś w teczce z dokumentami.

Spróbował kiedyś policzyć, ile wspólnych kolacji mieli w ciągu ostatnich trzech miesięcy. Doszedł do czterech. Cztery!

Prawdziwy koszmar zaczynał się, kiedy praca się kończyła. Brygida wracała do domu. Ciesz się, żona w pobliżu, w końcu możemy być razem. Nie było tak łatwo. Po pół roku przeskakiwania po cudzych mieszkaniach, przyzwyczaiła się do tylu designerskich rozwiązań, iż własne cztery kąty zaczęły ją denerwować. Patrzyła na płytki w łazience te same, które sama położyła dwa lata temu i oczy jej drżały.

To koszmar mruczała, przesuwając palcami spoiny. Jak mogłam to dopuscić? Przesunięcie o półtora milimetra. Półtora milimetra, Marku!

Marek, który nie odróżniłby przesunięcia półtora milimetra od piętnastu, skinął uprzejmie głową.

A potem zaczęło się adekwatnie. Najpierw po prostu sprawdzę, czy da się coś naprawić. Potem zdejmę jedną płytkę, wymienię, i to. Następnie skoro już zaczęłam, muszę przerobić całą ścianę, bo po co robić połowę. I w końcu Marek wracał z pracy, a łazienka już nie istniała jedynie gołe ściany, sterta gruzu i żona w maskach ochronnych, szczęśliwie mieszająca klej do płytek.

W ciągu trzech lat małżeństwa przeszli cztery remonty łazienek, trzy kuchni i jeden korytarz.

Zlecenie zostało zakończone na czas. I znów nastała przerwa w pracy. Ale nie dla Marka.

Przynieś mi króćce do płytek zadzwoniła Brygida, kiedy Marek był w pracy. I fugę, szarą, podam nazwę.
Ja w pracy.
Wpadnij w przerwie obiadowej. Muszę skończyć ten narożnik przed wieczorem.
Dobrze.

Przynieś, zabierz, zamów, pomóż. Marek stał się jednocześnie kurierem, pomocnikiem i pracownikiem fizycznym. Brygida siedziała w domu, wychodząc jedynie po materiały do sklepu budowlanego czasem trzykrotnie dziennie, bo no nie wiedziałam, iż ta fuga się skończy, skąd mam wiedzieć.

Była ciągle zmęczona. Od remontu, który sama zainicjowała. Wieczorem Marek znajdował ją w kuchni brudną, wyczerpaną, z pyłem po płycie we włosach a żona patrzyła na niego pustymi oczami.

Jedzenie zjemy później?
Nie mam sił.

Nie miała sił na nic. Nie na rozmowy, nie na wspólny film, nie na intymność. Marek był potrzebny tylko po to, by przynieść wałki, kiedy nie chciało jej wstać i wyjść z domu. Albo podwieźć worek cementu z samochodu. Albo trzymać poziomicę, gdy ona wyrównywała rzędy.

Jesteśmy małżeństwem mawiała Brygida, gdy Marek próbował się sprzeciwić. Małżonkowie wspierają się nawzajem.

Małżonkowie. Śmieszne słowo dla związku, w którym jedna osoba istnieje wyłącznie jako obsługa zawodowych ambicji drugiej.

W sobotę wieczorem Brygida rozkładała fartuch nad płytą. Poprzedni nie podobał się jej kolorem. Marek siedział w kuchni pośród chaosu, próbując wypić herbatę. Czajnik stał na stołku w przedpokoju, bo blat był zasypany płytkami. Cukier znalazł w łazience. Łyżki wcale nie było.

Brygido zaczął ostrożnie może już dość?
Co miałoby dość? nie odwróciła się, przyklejając kolejną płytkę do ściany.
Wszystkiego tego. Remontu. Ciągle coś przerabiasz w mieszkaniu.
I co? Lubię to. To mój dom, chcę, żeby był idealny.
Nigdy nie będzie idealny dla ciebie. Przerabiasz wszystko, potem jedziesz na kilka obiektów, nabierasz nowych pomysłów i zaczynasz od nowa.

Brygida odłożyła płytkę i wolno odwróciła się. W jej oczach pojawił się niepokojący blask.

A co proponujesz? Żyć tak, jak mnie wkurza wszystko wokół?
Proponuję żyć normalnie! Jak normalni ludzie. Chodzić do kina. Jeść razem. Rozmawiać o czymś innym niż spoiny i fuga. Czy pamiętasz, kiedy ostatnio byliśmy razem gdzieś poza domem?
Mam pracę.
Nie masz teraz pracy! Sama sobie ją wymyśliłaś!
To nie jest wymyślona praca, Marku. To się nazywa poprawianie warunków mieszkaniowych. Niektórzy w tym się specjalizują.
A niektórzy po prostu chcą żyć. Nie w budowie, nie w kurzu, nie w trybie przynieśpodaj. Żyć z żoną, która pamięta, iż ma męża.

Brygida skrzyżowała ręce, jakby się broniła.

Po prostu nie rozumiesz. Ty jesteś programistą, siedzisz w przytulnym biurze, stukasz w klawiaturę. Ja tworzę coś rękami. Coś namacalnego. Gdy widzę, iż mogę zrobić lepiej robię lepiej.
Kosztem wszystkiego innego!
jeżeli ci to nie pasuje nikt nie trzyma.

Rzekła to prawie niezobowiązująco, jakby mówiła o niewygodnym krześle, które można wyrzucić i kupić nowe. Marek zamknął usta. W tej siedmiowyrazowej frazie zawarta była cała ich problematyka, skompresowana w jeden wers. Dla Brygidy był to wybór, nie konieczność, nie mąż, nie ukochany człowiek po prostu opcja, którą można wyłączyć, gdy przeszkadza.

Wiesz, podniósł się, otrzepując dżinsy z pyłu budowlanego może masz rację.
W czym?
Że naprawdę nic mnie nie trzyma.

Patrzyli na siebie przez sterty płytek, worki z klejem i resztki tego, co kiedyś było kuchnią. Oboje rozumieli, iż kłótnia nie dotyczyła remontu. Dotyczyła tego, iż ich rytmy życiowe rozeszły się dawno temu i nie krzyżują się nigdzie poza adresem korespondencyjnym.

Rozwód załatwili w trzy miesiące. Ku zaskoczeniu, bardzo spokojnie. Nie mieli nic do podziału.

Marek chodził po nowym mieszkaniu małym, ale czystym, bez worka cementu w rogu i nie mógł uwierzyć w ciszę. Nikt nie wiercił. Nikt nie stukał. Nikt nie żądał pilnie przywieźć uszczelniacza, bo się skończył.

Mógł planować. Po raz pierwszy od trzech lat dokładnie wiedział, co będzie robił wieczorem. Ale czegoś brakowało. Jakby w piersi była dziura, której nie da się zamknąć.

Minęły prawie dwa lata.

Słyszałeś wiadomości? zadzwonił w piątkowy wieczór Darek, stary kumpl. O twojej byłej?
Marek napinał się. Rozwiedli się i od tamtej pory unikał wszelkich informacji o Brygidzie.

Co nowego?
Wyszła za mąż, Vika. Niedawno.
gwałtownie się ożeniła.
No i wiesz z kim? Darek zrobił teatralną pauzę. Z glazurnikiem, wyobrażasz?

Marek zarechotał.

I jak im?
Mówią, iż rozświetlają się nawzajem. Jeżdżą razem po obiektach, dwójka w brygadzie. Idealny duet.

Marek długo rozmyślał, iż Brygida znalazła kogoś, kto rozmawia z nią tym samym językiem. Kogoś, dla kogo półtora milimetra to też tragedia. Kogoś, kto rozumie różnicę między fugą epoksydową a cementową nie dlatego, iż mu to wytłumaczono, ale dlatego iż sam to zna.

To, co denerwowało Marka do szczęku, stało się fundamentem cudzych relacji. Zabawne.

Spotkał ich w supermarkecie trzy miesiące później. Totalnie przypadkowo po prostu wszedł po zakupy po pracy, wziął wózek i ruszył w stronę sekcji nabiału, kiedy nagle zamarł.

Brygida stała przy lodówkach z jogurtami. Obok niej mężczyzna w ok. jej wieku, szerokich ramionach, z rękami przyzwyczajonymi do fizycznej roboty. Rozważali coś, szeptali i śmiali się. Brygida popchnęła go w ramię, on w odpowiedzi przybił jej palcem w bok, ona wydała cichy piszcz, a potem odskoczyła.

Wyglądali jak nastolatkowie. Jak zakochani nastolatkowie, którym wszystko sprowadza się do jednej drugiej osoby.

Brygida wyglądała inaczej. Nie przemęczona, nie wyczerpana, nie z pustym spojrzeniem człowieka, który właśnie osiem godzin walił ściany. Wyglądała żywa. Taką, jaką Marek pamiętał z pierwszych dni, kiedy jeszcze się poznawali.

Marek zawahał się. Cicho postawił wózek na podłodze i wyszedł ze sklepu, nic nie kupując.

W samochodzie uśmiechnął się. Oni po prostu nie pasowali do siebie. Ich rozwód był nieunikniony.

Marek uruchomił silnik.

jeżeli Vika znalazła swojego człowieka, to i ja znajdę swojego.

Gęsta mgła, która otulała życie Marka po rozwodzie, w końcu się rozproszyła.