Każdy facet ma jakieś swoje sekrety. Jeden schowa trochę gotówki w skarpecie, inny ściemnia, iż pojechał na ryby. A Piotrek Nowacki zawsze kładł telefon ekranem do dołu.
Zawsze i wszędzie. Na stole w kuchni, ekranem do dołu. Na szafce nocnej przed snem, ekranem do dołu. W restauracji czy na działce u teściów ekranem do dołu.
Iga początkowo nie zwróciła na to uwagi. Na początku tylko rejestrowała, potem zaczęła się zastanawiać. Ale później już po prostu to odpychała od siebie. To taki kobiecy sposób radzenia sobie z lękiem nie myśleć o nim, póki nie walnie cię prosto w głowę.
Ich małżeństwo było, na dobrą sprawę, zwyczajne. Bez wielkich fajerwerków, ale i bez awantur. Piotrek pracował, Iga też. W weekendy szybkie zakupy, potem serial, czasem jakaś domówka. zwykle u nich bywali Bartek z Kingą. Bartek to przyjaciel Piotrka jeszcze z czasów politechniki. Kinga jego żona zawsze była głośna, wyrazista, z taką pewnością siebie, iż Iga czasem czuła się obok niej wykończona, choć tego nie pokazywała.
No i wszystko byłoby dobrze, gdyby nie ten telefon Piotrka.
Iga widziała ten telefon odwrócony niemal non stop. Myślała sobie: niech tak będzie, dorosły facet, może ma taki zwyczaj.
Pewnego dnia sięgnęła przez stół po sól, lekko zahaczyła ręką i telefon zsunął się na krzesło. Wylądował ekranem do góry.
Piotrek zareagował szybciej niż zdążyła spojrzeć. Przykrył ekran dłonią.
Przepraszam rzuciła Iga.
Spoko bąknął Piotrek.
I oboje udawali, iż nic się nie stało. Tak to już jest, kiedy dzieje się coś poważniejszego.
Iga była bystrą dziewczyną. To jej zresztą wszystko komplikowało.
Inteligentna kobieta nie robi awantury o telefon. Obserwuje. Robi sobie w głowie tabelkę: kolumna z faktami, kolumna z wytłumaczeniami. Dopóki wymówki jakoś się trzymają, milczy.
Iga nie mówiła o tym już od kilku miesięcy. Jej tabelka rosła.
Pierwszy fakt: Piotrek zaczął się coraz częściej spóźniać z pracy. Kiedyś bywało, iż wracał później, ale max do ósmej. Teraz dziewiąta, dziewiąta trzydzieści, raz choćby jedenasta. Tłumaczył się klasycznie: kwartał, raporty, klient z Gdańska.
Drugi fakt: zrobił się jakiś rozkojarzony. Wlepiał oczy w telewizor i choćby nie wiedział, co leci. Na pytania odpowiadał po kilkusekundowej pauzie, jakby miał słaby transfer.
Trzeci fakt: denerwował się, gdy dzwonił Bartek.
To było dziwne. Bartek, jego najbliższy ziomek od lat, zawsze odbierał jego telefony z przyjemnością, potrafił siedzieć w kuchni i gadać z nim z pół godziny, potem był cały roześmiany. A teraz na widok nadchodzącego połączenia Piotrkowi coś się zmieniało na twarzy. Nie mocno, ale Iga to widziała.
Raz zapytała:
Wszystko OK z Bartkiem?
Spoko. O co chodzi?
Bo dziwnie reagujesz, jak dzwoni.
Coś ci się wydaje odpowiedział tylko i znowu zaczął bawić się telefonem.
W środę wieczorem zadzwoniła Kinga. Tak po prostu, pogadać. Raz na jakiś czas tak robiły, bez żadnego konkretnego powodu, z kubkiem herbaty i rozmową o niczym. Kinga była burzą głośna, pewna siebie, śmiała na głos i taka, której w kolejkach nigdy się nie nudzi.
Jak tam u was? wypytała Kinga.
W porządku. Piotrek znów późno z pracy.
No, praca… rzuciła zbyt lekko.
Za tydzień spotkali się całą paczką, jak zawsze w piątek, u Igi. Bartek i Kinga przynieśli wino i sernik, Piotrek smażył karkówkę i starał się wyglądać na zadowolonego. Iga krzątała się między stołem a kuchnią, rzucając ukradkowe spojrzenia.
Między Piotrkiem a Kingą wisiało coś dziwnego.
Dwoje ludzi, którzy wcześniej żartowali przy stole, nagle przestali się zupełnie do siebie odzywać.
Bartek sączył wino i nawijał o jakichś sprawach z firmy. Brzmiał spokojnie, ale jego oczy mówiły coś innego zmęczone, jakby wiedział więcej, niż mówi. Iga patrzyła na niego i się zastanawiała: wie? Nie wie? Domyśla się? A może to wszystko tylko jej przewidzenia.
Czemu taka cicha jesteś? spytał Piotrek, gdy już zostali sami.
Zmęczona rzuciła.
Połóż się wcześniej.
Mhm mruknęła Iga.
Położyła się, gapiła się w sufit. Za ścianą cicho szumiał telewizor, Piotrek jeszcze nie szedł spać. Jego telefon stał na szafce po jego stronie łóżka.
Ekranem do dołu.
Iga odwróciła się plecami.
Wciąż próbowała jeszcze wszystko sobie tłumaczyć.
W sobotę Piotrek wyszedł niby miał jechać na przegląd samochodu. Tak jej powiedział. Na jakieś trzy godziny.
Iga wypiła kawę, poczytała coś, potem stwierdziła, iż posprząta. Odkurzacz, szmatka, przesuwanie rzeczy na półkach. Doszła do kanapy w salonie i tam zobaczyła telefon.
Leżał na poduszce. Ekranem do góry.
Zapomniał!
Przez trzy lata nie zapomniał telefonu ani razu. Zdarzało mu się zapomnieć klucze, portfel, jednego razu wracał z pracy w listopadzie w samej marynarce, bo zostawił kurtkę ale telefonu? Nigdy.
Iga przystanęła z mokrą szmatką w ręku.
Telefon leżał i świecił się. Po prostu leżał.
Odrzuciła szmatkę i podeszła bliżej.
Na ekranie powiadomienie. Kilka słów. Iga nigdy nie czytała smsów męża. Nie dlatego, iż bezgranicznie ufała, po prostu miała taki swój pogląd, iż dorosły człowiek potrzebuje choć trochę prywatności. Zasada bardzo wygodna dla wszystkich, za wyjątkiem jej samej.
Treści powiadomienia choćby nie przeczytała.
Ale wyświetliła się fotka kontaktu.
Mała, okrągła ikonka obok imienia w komunikatorze. Twarz kobiety, ciemne włosy, uśmiech.
Aż dobrze znała ten uśmiech. Kinga.
Stała i patrzyła na tę małą kropkę z twarzą Kingi. Sekunda. Dwie. Pięć. Ekran zgasł, telefon przycichł. Iga ruszyć się nie mogła.
Poszła do kuchni, nalała sobie wody.
Kinga. Żona Bartka. Znajoma, powiedzmy tyle, ile można być znajomą jako żona kumpla męża. Zna się alergie (Kingę wysypuje po cytrusach), datę urodzenia dwudziesty drugi marca. Iga pamiętała, zawsze z Piotrkiem kupowali razem prezent.
W zeszłym roku też kupowali.
Wróciła do salonu. Telefon znów się rozświetlił kolejne powiadomienie. Zgasł ekran po sekundzie.
Iga nie zerknęła choćby tym razem.
Bo wiedziała, iż jeżeli zacznie czytać, to już nie będzie odwrotu. Dopóki nie przeczytała, miała resztkę złudzenia, iż może Kinga pisze w jakiejś zupełnie niewinnej sprawie. Składa życzenia. Wypytuje o Bartka. Może się pomyliła z numerem zaraz, nie, w komunikatorach nie myli się numeru, tam są imiona.
Iga wiedziała, iż to nie to.
Usiadła na kanapie, obok telefonu. Patrzyła na niego leżał i milczał, jak ktoś, kto wie za dużo i dlatego nic nie mówi.
W głowie zaczęły się układać kawałki puzzli, które już dawno zbierała, tylko nie składała ich w obrazek. Te późne powroty z pracy. Rozkojarzenie. Napięcie przy telefonach od Bartka. Ten piątek, kiedy z Kingą i Piotrkiem nagle zapanowała taka sztuczna cisza. I ten moment podczas rozmowy z Kingą, gdy aż za gwałtownie mówiła o pracy.
Wiedziała. Kinga wiedziała, bo była powodem.
Iga tylko siedziała na tej kanapie i czuła, jak powoli wszystko w niej układa się od nowa.
Bartek był przyjacielem Piotrka od dwóch dekad.
Czy Bartek nie wie? Albo wie, tylko milczy, bo jest zbyt inteligentny. Albo podejrzewa, tak jak podejrzewała Iga i woli nie ruszać tematu.
Ktoś trzasnął drzwiami na klatce schodowej. Kroki na schodach.
Piotrek wrócił wcześniej przegląd musiał pójść szybko, albo przypomniał sobie o telefonie.
Iga nie ruszyła się z kanapy.
Piotrek wszedł, zobaczył ją, potem rzucił okiem na telefon leżący tuż obok. Na moment zmienił wyraz twarzy ledwie na sekundę. Ale Iga już od miesięcy obserwowała te zmiany.
Zapomniałem rzucił, wskazując na telefon. Ot, zwyczajnie, jakby nic wielkiego.
Widzę odpowiedziała Iga.
Wstała, przeszła do kuchni. Sięgnęła po drugi, nieruszony kubek wody, wypiła.
Za plecami cisza.
Iga… rzucił Piotrek.
Nie teraz odpowiedziała spokojniej, niż czuła. Jeszcze nie jestem gotowa.
I tyle. Nie była gotowa na rozmowę, na awanturę, na łzy czy te bezsensowne tłumaczenia, które już nic nie zmienią. Była gotowa tylko na to, co już wiedziała. A wiedziała już aż za dużo.
Prawdziwa rozmowa odbyła się w niedzielę wieczorem. Spokojnie, bez rzucania talerzami i bez łez, których się tak obawiała w głowie. Po prostu usiedli przy stole w kuchni. Piotrek sam zaczął temat może miał już dość czekania.
Nie wiem, jak mam to wszystko wytłumaczyć powiedział.
Nie musisz tłumaczyć odparła. Wystarczyła ikonka przy wiadomości.
Długo milczał. W końcu zapytał:
Ty wiedziałaś?
Podejrzewałam. Ale różne wersje chodziły mi po głowie.
I co teraz?
Nie wiem, co teraz u ciebie. U mnie… muszę zastanowić się nad rozwodem.
Kinga dowiedziała się tego samego wieczoru Iga zadzwoniła sama. To była najkrótsza rozmowa, jaką w życiu odbyła.
Kinga, ja już wiem wszystko. Nie musisz nic tłumaczyć. Bartkowi powiedz sama albo nie, jak chcesz. Ale do mnie już nie dzwoń.
Po drugiej stronie była tylko cisza. W końcu rozbrzmiało coś w stylu Ig… ale Iga już się rozłączyła.
Bartek dowiedział się następnego dnia. Jak, Iga nie chciała wiedzieć. Po prostu Piotrek wrócił wieczorem, był markotny, siadł w fotelu, wpatrywał się w jeden punkt, w końcu powiedział:
Bartek dzwonił.
Rozumiem powiedziała tylko Iga.
I to wszystko. Nie było już o czym rozmawiać.
Trzy lata małżeństwa. Dwadzieścia lat przyjaźni. Mała ikonka z nie swoim uśmiechem, dwa domy zwaliły się jak domek z kart. Po cichu, bez spektakularnych efektów.
Tydzień później Iga pakowała rzeczy. Książki, ubrania, trochę swoich garnków, które przyniosła jeszcze przed ślubem. Słyszała Piotrka w drugim pokoju, co jakiś czas ciężko się wiercił w fotelu.
Przed wyjściem stanęła w drzwiach. Telefon leżał na stole.
Ekranem do dołu.
Iga wyszła, po cichu zamknęła drzwi.
