Drogi pamiętniku,
Zuzanno, nie mamy już siły na leżenie! usłyszałam gniewny głos męża rozbrzmiewający nad moim uchem. Chcemy jeść!
Głowa waliła jak młot, gardło rozpalało się bólem, nos był całkiem zatkany. Gdy próbowałam wstać, ciało sprawiało wrażenie wypełnionego watą. Nie dziwiłam się, iż dopadła mnie choroba.
Cały tydzień paliło się letnim słońcem, a wczoraj, pod koniec dnia, zaczął padać śnieg z deszczem taka wiosna! Taxi w Warszawie nie chciało przyjechać, co w taką pogodę jest niczym nowość. Musiałam więc dojechać z pracy autobusem podmiejskim. Czekałam pół godziny na autobus, który przyjechał już pełny po brzegi. Z trudem wciśniłam się do środka mały cud. Potem musiałam jeszcze kilkadziesiąt metrów iść pieszo od przystanku.
Miałaś, proszę, wziąć mnie po drodze, pomyślałam, ale Wojciech od razu odrzekł:
Zuzanko, ja i Bartek jedziemy do mamy. Będziemy późno.
Tak jak zwykle.
Wróciłam do domu dopiero po zmroku, cała przemoczona i zmarznięta. Sprawdziłam zegarek: 8:00, sobota.
Wiktorze, przynieś proszę termometr! poprosiłam.
Co? Co się stało? zaskoczył się Wojciech. A śniadanie?
Sama sobie? odezwała się moja żona, której imienia już nie pamiętam, bo Wojciech i tak nie słyszał.
Co? Sama? nie zrozumiał mężczyzna. A Bartek?
Ten chłopak ma już dziesięć lat! A ty, dorosły mężczyzna, przygotuj jajecznicę! Niech ci syn pomoże. Uczyłam go gotować, już nie jest mały.
Ty uczyłaś go gotować? wykrzyknął mąż.
Tak. I co z tego? Całe dnie spędza przy telefonie, nic nie chce robić. wzruszyła ramionami Zuzanna.
Czy ty jesteś chora? To przecież mężczyzna! Mężczyzna nie musi gotować, nie musi się uczyć! To wasza, żeńska rola! rozgniewał się Wojciech. Dobra, jedziemy do rodziców, bo nie masz siły. Jutro wieczorem wrócimy.
Mężczyźni gwałtownie spakowali się i odjechali do rodziców Wojciecha. Zuzanna z trudem wstała, wzięła termometr, włączyła czajnik i zamyśliła się:
Dlaczego tak się stało? Kiedy przegapiłam ten moment, kiedy mógł spokojnie przygotować nie tylko sobie, ale i mnie, kiedy w chorobie troszczyliśmy się o siebie nawzajem? Kiedy wszystko się zmieniło? Dlaczego nagle wszystkie domowe obowiązki spadły na mnie?
Termometr wyświetlił 39,2°C. Zuzanna wypiła lekarstwo i wróciła położyć się spać.
Później obudził ją telefon. Dzwoniła matka:
Zuzanko, czemu nie odbierasz? Zwykle rano dzwonisz, a ja się martwię. odzywała się Wiktoria Aleksandrowna.
Mamo, lekko się rozchorowałam, wzięłam lekarstwo i znów zasnęłam zachrypnąłem.
Aha, lekko! A gdzie jest Bartek? Znowu u mamy? jęknęła matka.
Wyjechaliśmy z Bartekiem, żeby nie zarazić się odpowiedziałam bez entuzjazmu.
Naprawdę w to wierzysz? Żeby nie zarazić Powiedz, żeby nie przetłumaczyć się na pranie, bo inaczej sama będziesz myć naczynia! wściekła się kobieta.
Mamo! chciałam się bronić, ale nie dostałam słowa. Wiem przecież, co ma na myśli.
Nie bądź taka, mam prawo się gniewać. Dałam ci męża, a nie niewolnicę! Zmierzyłaś temperaturę?
Tak, rano była wysoka. Teraz trochę lepiej, ale sił mi brak. narzekałam.
Leż! Ojciec przyjedzie po ciebie, podniesie cię na nogi! Nie powinno się chorować samotnie. Czekaj. i Wiktoria Aleksandrowna rozłączyła połączenie.
Zuzanna wstała cicho, umyła się, spakowała niezbędne rzeczy, laptopa i już była gotowa spotkać ojca.
Ojej! zadrżał ojciec, gdy zobaczył córkę.
Co się stało, tatusiu? przestraszyła się młoda kobieta.
Ach, to ty! spokojnie wziął jej torbę. Myślałem, iż już umarłem, tak bardzo mnie to przerażało!
Tato! Czemu tak straszyć? uśmiechnęła się Zuzanna. Jedziemy?
Jedziemy. Trzymaj się mnie, bo wiatr cię rozwieje! mężczyzna pomógł córce wsiąść do samochodu. Wyglądasz na wyczerpaną, zmęczoną. Nie, córko, matka ma prawo, jakby cię oddała w niewolę. Przepraszam, ale wyglądasz jakbyś potrzebowała pomocy.
Zuzanna nie odpowiedziała, była po prostu zmęczona.
U rodziców panował spokój, ciepło i jedzenie. Wiktoria Aleksandrowna zająła się córką na poważnie, a do wieczora Zuzanna poczuła się nieco lepiej.
Zadzwoniła do Wojciecha, by go uprzedzić, iż nie będzie w domu, ale usłyszała leniwe:
Co chcesz mi powiedzieć? Nie mogę przynieść leków. Wypiłem trochę piwa z ojcem. A co? To sobota! Oglądamy mecz. przekazał telefon matce.
Zuzanno! Jesteś kobietą! Nie wolno ci leniwie spędzać czasu i zostawiać mężczyzn głodnych! Co jest ważne w rodzinie? Mężczyźni muszą być najedzeni, w cieple i nie przeszkadzać! A ty? Chorujesz wzięłaś tabletkę i tyle! drwiła Ksenia Anatolijewna.
Mama przechodząca obok usłyszała i odebrała telefon:
Kochana synowo! Mężczyzna co? Słaby? Czy chory? Czy ma być w cieple, najedzony i nie dotykać? oburzyła się Wiktoria Aleksandrowna.
Dlaczego słaby? Rodzinny! Wszyscy mężczyźni tacy są. teściowa nie spodziewała się takiej odpowiedzi. Wojtku, co u ciebie?
Co? O co chodzi! Dziecko podnoszę na nogi. Prawdziwy mężczyzna nie potrafi zadbać o żonę! Nie może choćby leki kupić wypił piwo To dla mnie! Żona choruje, a on się cieszy. teściowa nie była dla siebie miła.
Co za bzdury. Chłopcy wyjechali, żeby nie niepokoić Zuzannę. pstryknęła Ksenia. Znalazła się Ciocia! Leki, opieka! Zdrowa dziewczyna, po prostu leniwa. Zapomniała o swoich mężczyznach! A oni przecież rodzina! Nie ma sprawy, zajmę się moimi chłopakami! A twoja córka kukułka!
Wiktoria Aleksandrowna milczała, patrząc na wyciszony telefon.
Córko, naprawdę tego potrzebujesz? Jesteś jeszcze młoda! To już za dużo. matka była wściekła po brzegi.
Wtedy nadszedł SMS od męża:
Zuzia, przelej pieniądze? Nie starczy do wypłaty. Wydaję wszystko na Barteka. Musiałem sam zapłacić za jego rzeczy!
A wszystkie rachunki za mieszkanie i jedzenie płaciłam ja cały miesiąc. To w porządku? zaskoczyła mnie tak odważna wiadomość.
Oczywiście. Mieszkanie twoje! Przelej już, bo idę do sklepu! napisał niecierpliwie.
Nie mam pieniędzy, wydałam na lekarstwa skłamałam.
Co? Brak kasy? Twoja choroba nas drogo kosztuje! Zapytaj rodziców. nadeszła nieoczekiwana propozycja.
Zapytaj swoją mamę zdziwiłam się.
Aha! Nie zrozumie, na co wydałem wypłatę odpowiedział Wojciech.
Ja też nie rozumiem odparła matka.
Jestem dorosłym mężczyzną. Mam własne potrzeby i wydatki. Nie muszę się przed tobą ani przed mamą tłumaczyć! Jestem w sklepie. Prześlij, dawaj! wściekło pisał.
Nie wyślę! krótko napisała Zuzanna.
Otrzymawszy odpowiedź, iż jest chciwa, niewdzięczna, zła matka i żona, w końcu napisałam matce:
Nie, mamo! Nie potrzebuję już nic.
Cały wieczór i noc mąż z teściową wysyłali po sobie gniewne wiadomości. Mąż się złościł, teściowa edukowała. Ja po prostu wyciszyłam dźwięki.
W niedzielę rano, gdy cała rodzina siedziała przy śniadaniu, zadzwonił Wojciech:
Zuzia, zostajemy jeszcze u mamy. Ona nas, w odróżnieniu od ciebie, kocha i dba! Byłaś w prawie, gdy nam nakłaniała, by nie pośpieszać z weselem. Nie wiadomo jeszcze, jaką będzie matką mówiła. Jesteś żadną matką! Kukułka! zakończył rozmowę.
No i świetnie! Co powiesz, córko? patrzył na mnie Igor Nowicki.
Widzę tylko rozwód! Nie chcę. patrzyłam ponuro na puszysty omlet z pietruszką. Postanowiłam.
Ale jak to trudne!
Wspaniale! Mamo, wyjechałem. Będę później. Nie zdążę na obiad krzyknął ojciec, wychodząc z mieszkania.
Zuzia, weź lekarstwo, wycisz telefon i idź spać. Musisz się wyleczyć. kochająca matka spojrzała na córkę.
Zrobiłam, co kazała. Dziś jest niedziela. Jutro wracam do pracy. Mogę jeszcze trochę zdrzemnąć się.
Obudziłam się w południe. Tata właśnie przyjechał.
Oto twoje klucze. Mogą się przydać! podał mi nowy zestaw.
Co? nie mogłam pojąć, co się dzieje.
Zmieniłem zamki w twoim mieszkaniu, spakowałem rzeczy Witi i Barteka i odwoziłem je do teściów, żeby potem im oddać. wyjaśnił ojciec. Ty teraz u nas zostaniesz? Dobrze? I nie podchodź do telefonu. Bezpieczniej będzie.
W kuchni zajmowała się zadowolona matka. Marzyli o tym już dawno z ojcem, ale nie wtrącali się córka miała przyjść sama.
Złożyłam pozew o rozwód.
Usłyszałam mnóstwo krytyki: idioto, rozwala rodziny, kukułka, matka, nic nie dająca, niewdzięczna i to dopiero najłagodniejsze określenia.
Mimo to byłam szczęśliwa. Po raz pierwszy od długiego czasu!
Rozwód zakończył się szybko. Nie mieliśmy wspólnych dzieci ani majątku. Po roku od ślubu Wojciech stwierdził, iż taniej wziąć syna pod swój dach, niż płacić alimenty. Była to dla niego wygodna opcja. Nie zapytał mnie o zdanie, nie ostrzegł. Nie obchodziło go, iż Zuzanna i Bartek nie dogadali się, a chłopak ciągle psuł jej życie. Wojtek zapomniał, iż dziecko potrzebuje ubrań i opieki, zapomniał, iż mieszkanie, do którego przyprowadził syna, to mieszkanie Zuzanny. Zapomniał o wszystkim, choćby o żonie. Po co? Bo tak mu się wygodniej On jest mężczyzną! Ojciec!
A ja? Niewdzięczna? To koniec!
Jednak sąd postawił wszystko na swoim miejscu! Sąd, który Wojciech przygotował, nie pamiętał o niczym!
Wojciech z synTeraz, mając własny samochód i wolność, wyruszam w nowy rozdział życia, pełen nadziei i samodzielności.
