Nieprzypadkowe spotkanie w pociągu: opowieść o cudownym ocaleniu nad Wisłą i tajemniczym nieznajomym…

Pociąg jechał już drugi dzień. Podróżni zdążyli się zaprzyjaźnić, wypili razem niejedną filiżankę herbaty, rozwiązali gruby stos krzyżówek. Zaczął się czas rozmów o życiu. Syndrom towarzysza podróży najpełniej wychodzi właśnie w pociągach ludzie otwierają się, opowiadają historie, których nigdzie indziej by z siebie nie wydusili.

Siedziałam na bocznym siedzeniu, a trzy starsze panie w sąsiednim przedziale wymieniały się przepisami na ciasto i sposobami robienia wełnianych skarpet na drutach. Pociąg wjechał na most, z którego roztaczał się cudny widok. Jasne niebo, ciepły słoneczny dzień, szeroka rzeka, lekko połyskująca falami. Na wysokim, pokrytym jedwabistą trawą brzegu stał biały, kamienny kościół z złocistą kopułą.

Kobiety zamilkły. Jedna z nich przeżegnała się.

Opowiem wam zaraz taką historię zagadnęła jej towarzyszka. Chcecie, to wierzcie, nie chcecie nie.

Zdarzyło się to kilka lat temu, wiosną. Mieszkam sama, dzieci nie miałam, męża już dawno pochowałam. Nasza wieś niewielka, ale rozciąga się po obu stronach rzeki. Żeby dotrzeć do sklepu i na pocztę, trzeba przejść przez mostek na drugi brzeg. Tego dnia, z samego rana, zadzwonił mój brat: jechał w delegację i specjalnie miał skręcić, żeby mnie odwiedzić. Nie widzieliśmy się z pięć lat, mieszka bardzo daleko.

Aż podskoczyłam z radości! Myślę sobie: biegnę do sklepu po zakupy, mąkę i cukier, upiekę placki, poczęstuję brata. Narzuciłam gwałtownie kożuch, choćby nie zapięłam, tylko opasałam się, wskoczyłam w filcowe buty i poleciałam.

Dobiegłam do rzeki, stanęłam i rozważam: Przez most daleko, a może pobiegnę po lodzie? Chociaż dni już były ciepłe, noce jeszcze mroźne. Poza tym w oddali, przy moście, siedzieli wędkarze dodało mi to odwagi. Pomyślałam, skoro faceci tam siedzą, łowią, nic im się nie dzieje, to i ja powinnam dać radę. Jestem lekka i zwinna.

Zeszłam ostrożnie nad rzekę. Zrobiłam dwa kroki lód nie trzeszczy, wszystko w porządku, więc idę dalej. Rzeka tu zakręca, wąska, przelecę szybko.

Wyobraźcie sobie, choćby nie od razu pojęłam, iż wpadłam pod lód kontynuowała kobieta. Jakby mnie prąd poraził, z piersi wyrwał się krótki krzyk i nagle ciemność. Próbuję się wydostać, ale kożuch ciągnie mnie w dół. I chwała Bogu, iż nie był zapięty! Zrzuciłam go w wodzie, od razu lżej się wynurzyć. To jest straszne chwytasz się krawędzi, a lód z trzaskiem się łamie, i znowu zapadasz się pod wodę. Krzyczeć nie mogę, głos jakby się zerwał.

Widzę sąsiadka stoi na brzegu i patrzy na mnie. Podniosłam rękę, pomachałam jej, w nadziei iż zawoła wędkarzy. A ona cofnęła się i… odeszła! Myślę: No to tyle, koniec, to już ostatnie chwile. Szkoda, brat przyjedzie i mnie nie znajdzie.

Resztką sił próbuję jeszcze raz. Lód znowu się łamie. Nagle widzę biegnie do mnie mężczyzna. Przed chwilą nikogo nie było w pobliżu, skąd się wziął? Jak mnie zobaczył?

Położył się na brzuchu, podaje mi rękę, krzyczy:
Chodź do mnie! Dasz radę!

Nie wiem, skąd wzięłam jeszcze siły. Ale lód pod nim też już trzeszczy. Pobiegł na brzeg, w jednej chwili wyrwał młodą brzozę, wraca do mnie. Znów kładzie się na lodzie, podsuwa mi gałąź:
Chwyć się za korzeń! Za korzeń!

Złapałam się, jakby to była moja ostatnia deska ratunku. On mnie pociągnął, wyciągnął na lód jak rzepę. Leżę, łzy stygną na policzkach. Schyla się nade mną.

No, żyjesz, pani kochana? pyta.

Kiwnęłam tylko głową.

No to dobrze, z Bogiem wracaj do domu, nie przeziębisz się.

Otarłam twarz, wstałam. Obróciłam się a mężczyzny już nie ma. Gdzie mógł zniknąć? Brzegi widać jak na dłoni, do zakrętu daleko widziałam, jak wędkarze biegną w moją stronę.

Jeden z wędkarzy pomógł mi wrócić do domu. Przebrałam się, napiłam gorącej herbaty. Ale co robić do sklepu i tak musiałam iść.

Ruszyłam jeszcze raz, tym razem przez most. Dochodzę, a przed sklepem stoi ta sąsiadka. Patrzy na mnie jak na ducha, żegna się.

Nie utopiłaś się? pyta.

A czemu nie zawołałaś pomocy? pytam jej z wyrzutem.

Bo pomyślałam, iż jak podejdę, to razem się załamiemy, a do wędkarzy i tak nie zdążę dobiec. Jak taka twoja dola, to się utopisz. Ale nie utopiłaś się, dobrze się skończyło.

Brat był u mnie tylko jeden dzień, o całym zajściu choćby mu nie powiedziałam. Gdy odjechał, zaczęłam dopytywać we wsi, czy do kogoś przyjeżdżał taki mężczyzna. Przecież wszyscy się znamy, nie był nasz, ubrany inaczej, niż nasi ludzie. Jakby miał pelerynę z kapturem.

W naszej wsi domów niewiele. Gości u sąsiadów, choćby tych z miasta, każdy zna, a tego nikt poza mną nie widział.

Pojechałam więc do sąsiedniej parafii, do kościoła, pomodlić się za cudowne ocalenie. Weszłam do środka i… zaniemówiłam. Z obrazu patrzył na mnie mój wybawca sam święty Mikołaj. Padłam przed ikoną. Długo rozmawiałam potem z księdzem.

Taka to była historia. I naprawdę, od tamtej pory nie miałam choćby kataru zakończyła opowieść starsza pani. Czy wierzycie, czy nie to już wasza sprawa.

W życiu różne rzeczy się zdarzają. Czasem to, co wydaje się przypadkiem, jest znakiem, iż nigdy nie jesteśmy sami. Pomoc może przyjść w najmniej oczekiwanym momencie ważne, by nie tracić nadziei, ufać i mieć otwarte serce.