– Niech leci sama. Może tam ją porwą – zmarszczyła brwi teściowa Duszne, letnie popołudnie przed po…

Niech leci sama. Może tam ją porwą rzuciła przez zaciśnięte zęby teściowa.

Gęsty, gorący wieczór przed wymarzonym urlopem powinien być przesycony podekscytowaniem i miłymi przygotowaniami. Tymczasem w mieszkaniu Antoniego i Jagody atmosfera była napięta jak struna. W samym środku salonu, niczym pomnik niepokoju, stała Grażyna Maliszewska z pilotem do telewizora w dłoni.

Nie pozwolę! Zwariowaliście? w jej głosie, wyrobionym latami pracy w liceum (była nauczycielką historii na emeryturze), zabrzmiała niepodważalna twardość.

Na ekranie zatrzymał się kadr kolejnego reportażu. Srogi dziennikarz wytyczał czerwoną linię na mapie Azji, szeroko roztaczając wizję zagrożenia.

Jagoda, z zadziwiającym spokojem przy tak zirytowanej atmosferze pakowała walizkę. Bardziej westchnęła, niż się zdenerwowała. Znała już ten spektakl doskonale. Antoni próbował się wtrącić, jego twarz wyrażała zmęczoną rezygnację.

Mamo, uspokój się. Przecież lecimy do porządnego hotelu, z biura podróży

Porządnego?! Grażyna Maliszewska aż rozłożyła ręce, a pilot prawie wyślizgnął się z jej dłoni. Antoni, przejrzyj jej w końcu na oczy! Ona cię na tamten świat zaprowadzi! Do tego ich egzotycznego kraju jechali już i wiesz, ilu już nie wróciło? Tam cię wyślą po piwo w zaułek, a potem wrzucą do furgonetki! Wytną, co się da nerki, wątrobę, cokolwiek i wywiozą w lodówce! A ją wskazała Jagodę tragicznym gestem sprzedadzą do jakiegoś burdelu! Widziałam reportaż w telewizji!

Jagoda przestała pakować ubrania. Jej zaskoczone spojrzenie przeszyło Grażynę Maliszewską na wylot. Przez chwilę milczeli, cisza napięta jak drut nastąpiła pauza, której Antoni nie potrafiłby wytrzymać.

Pani Grażyno odezwała się cicho, ale z wyczuwalną stanowczością. Naprawdę wierzy pani, iż w każdym Tajlandczyku siedzi mafioso po wieczorówce z transplantologii i dorywczo handlarz żywym towarem?

Nie bądź bezczelna! Fakty mówią same za siebie! Pokazali przecież w TVP! Ludzie po taniości jadą, potem rodziny dostają listy z pogrzebu, a w środku nerkę w słoiku!

Antoni chwycił się za głowę.

Mamo, to są programy dla zastraszonych emerytów, żebyś więcej siedziała przed telewizorem. Tam od lat jeździ masa turystów

I tysiące ginie bez śladu! odpaliła Grażyna. Jagodo, bilety już kupiłaś? Nie oddasz?

Kupiłam. Nie oddam odparła spokojnie. Dwa lata odkładaliśmy na ten urlop. Czytałam recenzje, fora, rezerwowałam przez sprawdzonego organizatora. Nie będziemy się szlajać po podejrzanych dzielnicach nocą. Zamierzamy zwiedzać, poleżeć na plaży, popróbować kuchni.

Jeszcze was czymś strują. Bóg jeden wie, co tam do tych ich zup wrzucają mruknęła ponuro Grażyna. Antoni, proszę cię, opamiętaj się. Niech leci sama, skoro się uparła. Jej sprawa, jej ryzyko, a ty zostań zdrowy tutaj. Matka czuje, iż coś się stanie.

Pauza, pełna powietrza, jak przed burzą.

I wtedy Jagoda powiedziała to, co pewnie układało się w niej od lat.

Dobrze zatrzasnęła walizkę z ostrym kliknięciem. Ma pani rację, pani Grażyno. Ryzyko rzecz szlachetna. Polecę sama.

Jagoda! No co ty? oniemiał Antoni.

Słyszałeś, co mówi mama. Jej serce czuje nieszczęście. Nie będę cię narażać na stratę nerki czy wątroby. Zostań w domu. Popijaj herbatkę z mamą i oglądaj dalej Alarm!. Ja uśmiechnęła się lodowato ja poradzę sobie w tym piekle. Sama.

Grażyna wyglądała, jakby właśnie wygrała. Ale gotowość Jagody, by rzucić jej groźbom wyzwanie, zbiła ją z tropu.

I bardzo dobrze odburknęła, choć jej głos był już mniej zdecydowany. Sama tego chciałaś.

Antoni próbował protestować, ale Jagoda była niewzruszona. Ostatnią noc przed wylotem spędzili obok siebie zimni, odwróceni plecami.

Może zmienisz zdanie? cicho zapytał Antoni.

Nie! odpowiedziała twardo.

*****

Samolot siadał na lotnisku w Bangkoku, a wilgotny, upalny podmuch przywitał Jagodę jak ciepła pierzynka.

Strach? Nic z tych rzeczy. Była tylko lekka przygnębiająca zmęczenie i zaskakująca ciekawość. Pierwsze dni zgodnie z planem: przechadzki po roześmianych ulicach, zachwyt świątyniami, nieprawdopodobnie smaczne żarełko z ulicznych stolików.

Nikt choćby nie spróbował jej okraść, o porwaniu nie wspominając. Sympatyczni handlarze na bazarach śmiali się i próbowali przekonać ją do zakupu owoców za 10 bahtów mniej.

Wrzuciła zdjęcie do wspólnego czatu do Antoniego i Grażyny Maliszewskiej (bo ta się uparła): szeroko uśmiechnięta Jagoda z koktajlem na tle lazurowego morza. Podpis: Organy w komplecie. Handlu nie proponowali. Czekam na kolejne sensacje.

Antoni odsyłał jej serduszka. Grażyna wszystko oglądała i milczała.

Jagoda ruszyła na północ, do Chiang Mai. Tam, w rodzinnym pensjonacie, którego gospodynią była starsza Tajka imieniem Nuan, nauczyła się, jak przyrządzać prawdziwy pad thai i tam wydarzyło się coś niezwykłego.

Nuan, mówiąca łamanym angielskim, przypominała Grażynę Maliszewską aż do bólu.

Starsza kobieta zmartwiona wyznawała, iż martwi się o córkę, która wyjechała do pracy do Seulu.

Ona tam sama, zimno, nikt się nie uśmiecha, jedzenie jakieś dziwne narzekała Nuan, mieszając makaron. W telewizji mówili, iż tam powietrze zanieczyszczone, ludzie niemili!

Jagoda spojrzała na jej twarz, pełną troski, i nagle wybuchnęła śmiechem. Długo nie mogła przestać się śmiać, aż łzy potoczyły się po policzkach.

Nuan patrzyła na nią zdumiona. Jagoda prostymi słowami, gestami i pokazem zdjęć w telefonie opowiedziała o Grażynie, telewizji, strachu, transplantacjach i handlu ludźmi.

Nuan słuchała, coraz szerzej otwierając oczy, aż w końcu również zaczęła się śmiać. Jej śmiech przypominał dźwięczny dzwoneczek.

Ach, te matki! wykrzyknęła. Wszędzie są takie same! Boimy się tego, czego nie znamy! Telewizja wszędzie opowiada głupoty!

Tamtego wieczoru, przy herbacie na tarasie pod rozgwieżdżonym niebem, Jagoda zadzwoniła do Grażyny Maliszewskiej na wideorozmowę.

Teściowa wyglądała na zmęczoną i podejrzliwą.

No i co? Żyjesz? rzuciła bez przywitania.

Cała jestem, wszystko na miejscu, pani Grażyno. Proszę spojrzeć.

Jagoda skierowała kamerę na werandę, gdzie właśnie niosła słodką herbatę Nuan. Kobieta zobaczyła surową twarz Polki na ekranie i wybuchnęła śmiechem.

Dzień dobry! zawołała radośnie po polsku, którego nauczyła się kilka słów już pierwszego dnia. Pani synowa radzi sobie świetnie! Nie martw się, tu handlu nie będzie! i objęła Jagodę ramieniem.

Grażyna przez chwilę milczała, patrząc na szeroki uśmiech Nuan i opalone, rozluźnione oblicze synowej.

I organy? wykrztusiła w końcu, głosem cichym, bez wcześniejszej hardości.

Wszystko na miejscu uśmiechnęła się Jagoda. choćby lepszy apetyt. Pani Grażyno, tu jest cudownie. Ludzie naprawdę są mili. Nuan mówi, iż martwi się o córkę w Korei, bo telewizja opowiada tam najgorsze rzeczy.

Zapadło milczenie.

Daj mi tej Nuan rzuciła niespodzianie Grażyna.

Jagoda podała jej telefon. Obie kobiety, choć oddzielone tysiącem kilometrów i obcymi językami, rozmawiały przez dłuższą chwilę; nie rozumiały słów, ale śmiały się i kiwały głowami, jakby przekazywały sobie coś bardzo ważnego ponad podziałami.

Pod koniec rozmowy teściowa choćby się uśmiechnęła nieporadnie, ale już nie z obawą.

Po rozłączeniu się Jagoda zobaczyła wiadomość od Antoniego: Mama właśnie wyłączyła telewizor. Mówi: Dość tej paniki. Pyta, kiedy wracasz.

Jagoda chwilę patrzyła w rozgwieżdżone niebo. Potem zrobiła zdjęcie: ona i Nuan przytulone, uśmiechnięte w stronę kamery. Podpis: Mam już sojuszniczkę. Jutro lecę na paralotni. Póki co, nerki w porządku. Buziaki!

Powrotny lot był lekki. Na lotnisku w Warszawie czekał Antoni, a z boku, z pękiem kiczowatych astrów, stała Grażyna.

Nie rzuciła się z obejmowaniem, ale i nie awanturowała się. Kaszlnęła, po czym wręczyła kwiaty.

No i co, żyjesz?

Jak pani widzi. I choćby bez nowego właściciela

No już, no warknęła teściowa i odwróciła się. O wszystkim opowiesz mi później A jak tam ta twoja Nuan?

W drodze do domu Jagoda snuła opowieści o świątyniach, potrawach, życzliwości ludzi, zabawnych przypadkach.

Grażyna słuchała, od czasu do czasu dopytując o coś. Telewizor w salonie stał wyłączony.

Na jego czarnym ekranie odbijały się trzy sylwetki: mąż obejmujący żonę i teściowa, która zaryzykowała pierwszy nieśmiały krok, by zobaczyć świat nie przez szkiełko sensacji, a autentyczne przeżycia bliskiej osoby, która wróciła nie tylko cała, ale i szczęśliwsza.

Wieczorem, przy herbacie, Grażyna rzuciła niepewnie, obserwując reakcję:

W przyszłym roku jeżeli będziecie chcieli może i ja z wami? Ale nie do jakichś dzikusów

Antoni i Jagoda rzucili sobie porozumiewawcze spojrzenie, uśmiechnęli się szeroko. choćby Grażyna zaczynała patrzeć inaczej.

Jednak dwa dni później teściowa pojawiła się znów, rumiana, rozgorączkowana:

Nie jadę nigdzie z wami! Wczoraj w Faktach mówili, iż znowu ludzi wyrwali z rąk porywaczy. Nigdy więcej! I Jagoda miałaś szczęście!

Jak tam sobie pani uważa wzruszyła ramionami Jagoda.

Antoni, i ty nie masz tam, czego szukać! Po Polsce też można jeździć! zamachała ręką Grażyna.

Antoni pokręcił głową, nie wdając się w dyskusję, bo już wiedział, iż z matką w tej kwestii wygrać nie sposób.