Nie wiem, jak to opisać tak, żeby nie zabrzmiało jak tania telenowela, ale to chyba najbezczelniejsze, co mnie spotkało. Od lat żyję z mężem, a trzecią osobą w tej historii jest jego matka Zofia, która zawsze była zbyt blisko naszego małżeństwa. Przez długi czas sądziłam, iż jest po prostu jedną z tych mam, które się wtrącają z troski. Okazało się, iż to nie troska, tylko chłodna kalkulacja.
Kilka miesięcy temu namówił mnie, byśmy podpisali papiery dotyczące mieszkania. Tłumaczył, iż wreszcie będziemy mieli coś własnego, iż wynajem to strata pieniędzy i jeżeli nie zdecydujemy się natychmiast, później będziemy żałować. Byłam szczęśliwa, bo od dawna marzyłam o swoim kącie o domu, w którym nie trzeba żyć na walizkach. Podpisałam wszystko bez podejrzeń, ufając, iż to nasza wspólna decyzja.
Pierwsze niepokojące sygnały pojawiły się, kiedy zaczął załatwiać sprawy urzędowe sam. Za każdym razem powtarzał mi, iż nie ma sensu, żebym szła, bo tylko stracę czas, a jemu jest łatwiej. Wracał z teczkami, odkładał je w szafce w korytarzu, ale nigdy nie chciał, żebym je przeglądała. jeżeli pytałam, odpowiadał mi jakby specjalnie zawiłym językiem, sugerując, iż jestem zbyt naiwna, żeby zrozumieć. Uznałam, iż może mężczyźni po prostu muszą mieć kontrolę nad takimi sprawami.
Potem zaczęły się te drobne finansowe gry. Nagle rachunki płaciło się coraz trudniej, a przecież zarabiał tyle samo. Ciągle przekonywał mnie, żebym dawała więcej, bo na razie tak trzeba, a później się wyrówna. Brałam na siebie zakupy, część raty, remonty, meble, bo przecież budujemy nasze. Przestałam wydawać na siebie, ale uznałam, iż warto przecież było to dla nas.
Aż pewnego dnia, sprzątając, znalazłam pod serwetkami w kuchni wydruk, złożony na cztery części. To nie była faktura za prąd ani zwykła notatka. To był oficjalny dokument z pieczątką, z datą, gdzie jak wół stało, kto jest właścicielem. Nie moje imię. Nie jego imię. Imię Zofii jego matki.
Stałam przy zlewie, czytając te linijki w kółko, bo mój umysł zwyczajnie nie był w stanie tego objąć. Ja płacę, spłacamy kredyt, remontujemy, kupujemy meble, a właścicielem jest ona. Ogarnęła mnie fala gorąca i pulsujący ból głowy choćby nie z zazdrości, tylko z upokorzenia.
Kiedy wrócił do domu, nie zrobiłam sceny. Po prostu położyłam dokument na stole i patrzyłam na niego. Nie pytałam, nie błagałam o wyjaśnienia. Patrzyłam, bo miałam serdecznie dosyć bycia zwodzoną. On się choćby nie zdziwił. Nie powiedział: co to jest?. Westchnął, jakby to ja sprawiała mu problem, iż dowiedziałam się prawdy.
Wtedy zaczęło się najbezczelniejsze tłumaczenie, jakie słyszałam. Powiedział, iż tak jest bezpieczniej, iż jego matka jest gwarantem, żeby jeżeli kiedyś coś się stanie między nami, mieszkanie się nie dzieliło. Mówił to spokojnie, jakby wyjaśniał, dlaczego kupiliśmy zmywarkę, a nie suszarkę. Stałam, bezsilna, miałam ochotę się śmiać bo to nie była wspólna inwestycja. To był plan, żebym płaciła, a potem wyniosła się z walizką.
Najgorsze nie był sam dokument, ale to, iż Zofia ewidentnie wiedziała o wszystkim. Jeszcze tego samego wieczoru zadzwoniła do mnie, tonem nauczycielskim, pouczając, iż ona tylko pomaga, dom musi być w pewnych rękach i żebym nie brała tego do siebie. Wyobrażasz sobie? Przez lata oddaję, oszczędzam na sobie, godzę się na kompromisy, a ona mówi mi o pewnych rękach.
Potem zaczęłam drążyć nie z ciekawości, a z braku zaufania. Sprawdziłam wyciągi, przelewy, daty. I wtedy wyszło na jaw coś jeszcze brudniejszego. Okazało się, iż rata kredytu to nie tylko nasz kredyt, jak mi mówił. Było tam też dodatkowe zobowiązanie, które pokrywane było z części moich pieniędzy. A jeszcze dokładniej część tych kwot szła na spłatę starego długu jego matki.
Innymi słowy, nie tylko płaciłam za mieszkanie, które nie jest moje. Spłacałam jeszcze czyjś dług, sprytnie ukryty jako rodzinną potrzebę.
Wtedy spadła mi kurtyna z oczu. Nagle wszelkie sytuacje z ostatnich lat nabrały sensu. Jak matka wtrącała się we wszystko. Jak on zawsze jej bronił. Jak ja nie rozumiałam, przesadzałam. Jak niby byliśmy partnerami, a decyzje zapadały między nimi, a ja miałam tylko płacić.
Najbardziej bolało mnie to, iż byłam wygodna. Nie kochana. Wygodna. Kobieta, która zarabia, płaci i za dużo nie pyta, bo chce spokoju. A spokój w tym domu był dla nich, nie dla mnie.
Nie płakałam. Nie krzyczałam. Usiadłam w sypialni i zaczęłam liczyć. Ile dałam, co zapłaciłam, co mi zostało. Po raz pierwszy zobaczyłam czarno na białym, ile lat żyłam nadzieją i jak łatwo zostałam wykorzystana. Nie bolały mnie pieniądze. Bolała świadomość, iż robiono ze mnie naiwną z uśmiechem na ustach.
Następnego dnia zrobiłam coś, czego nigdy się po sobie nie spodziewałam. Założyłam nowe konto tylko na swoje nazwisko i przeniosłam tam wszystkie moje dochody. Pozmieniałam hasła do wszystkiego, co moje, odcięłam do tego dostęp innym. Przestałam płacić na wspólne, bo wspólne okazało się tylko moim udziałem. Najważniejsze zaczęłam zbierać dokumenty i dowody, bo nie wierzę już w żadne piękne słówka.
Dziś mieszkamy pod jednym dachem, ale tak naprawdę jestem sama. Nie wyrzucam go, nie proszę, nie kłócę się. Po prostu patrzę na człowieka, dla którego byłam skarbonką, i na jego matkę, która poczuła się właścicielką mojego życia. I myślę sobie, ile kobiet przechodziło przez to, mówiąc sobie cisza, żeby nie było gorzej.
A czy może być coś gorszego niż bycie wykorzystanym przez bliskich, gdy patrzą ci w oczy i się uśmiechają?
Czasem życie pokazuje, iż zaufanie to ryzyko. Ale jeszcze większym ryzykiem jest nie umieć stawiać granic i nie szanować siebie. Od tej chwili, wiem, iż warto życie budować na własnych decyzjach i w zgodzie ze sobą, bo szacunek do siebie jest fundamentem każdego szczęścia.
