Nie wiem, co mam zrobić. Mój syn zawsze po stronie żony choćby gdy ona się myli.
– Nie mam już pojęcia, gdzie się podziać łkałam, mówiąc z drżącym głosem, bo mam już sześćdziesiąt lat opowiada Lidia Aleksandrowna. Mój syn, Michał, zawsze, absolutnie zawsze broni swojej żony. Cokolwiek się zdarzy, cokolwiek powiem, on macha ręką i mówi: Mamo, nie martw się, Jadwiga sama się ogarnie. Nie jest głupia. Zawsze znajdzie dla niej wymówkę, choćby gdy ona jest oczywiście w błędzie!
Jadwiga, szwagierka Lidii, ma dopiero dwadzieścia osiem lat. Z Michałem wychowują półtoraroczonego Pawełka, mieszkają osobno kupili mieszkanie na kredyt w Warszawie. Jadwiga jest na urlopie macierzyńskim, pracuje tylko Michał. Żyją, jak mówią, na kredyt, skromnie, bez przepychu, ale i bez braków.
Jednak teściowa szczerze mówiąc nie może znieść Jadwigi.
– Kiedy Michał po raz pierwszy przywiózł ją do domu, oszalałam wspomina Lidia. Długie sztuczne paznokcie, tatuaż na szyi, krótka spódnica, szpilki, jakby szykowała się na wybieg. I te usta widać, iż były pomalowane. Myślałam, iż żartuje. Nie wierzyłam, iż mój syn serio spotyka się z taką lekkomyślną, delikatnie mówiąc, osobą.
Miesiąc później zawarli małżeństwo. I, według teściowej, choćby na weselu Jadwiga wyglądała prowokująco skórzana spódnica, błyszcząca bluzka, makijaż jak u gwiazdy estrady. Michał był szczęśliwy, więc Lidia postanowiła milczeć i patrzeć z boku nie wtrącać się.
Na początku prawie nie rozmawiała z synową, zadzwoniła do syna jedynie parę razy w miesiącu, pytała, co u nich słychać. Wszystko się zmieniło półtora roku temu, kiedy Jadwiga i Michał zostali rodzicami wujkiem Pawełka.
– Poszłam do nich drugiego dnia po wypisie ze szpitala i co widzę? opowiada. Jadwiga ma świeżo zrobiony manicure. Mówię: Jadwiga, co ty robisz? To niebezpieczne dla maleństwa!. A ona na to: Spokojnie, dam radę. Idę do syna, a on: Mamo, nie wtykaj nosa. To nie twoja sprawa. I tak przez cały czas: Nie wtrącaj się.
Lidia próbowała wychowywać synową radami, uwagami, napomnieniami. Dostawała w zamian obojętność. Jadwiga nie jest typem, który się tłumaczy.
– Wpadam do nich w domu bałagan. Mówię: Jadweczko, zrób synowi zupę, przecież on pracuje. A ona: Michał nie je zupę. Jak nie je? Ja kiedyś jadłam! Po prostu jej leży! Gdyby normalnie gotowała, jadłby zarówno zupę, jak i barszcz.
Teściowa próbowała rozmawiać z synem, ale Michał, jak zawsze, stał po stronie żony.
– Mamo, przestań kombinować. U nas wszystko gra. Jadwiga jest dobrą matką.
– Dobrą? wykrzyknęła Lidia. Ona nie odrywa się od telefonu! Nie widziałam jej już od długiego czasu bez telefona! Cały czas przewija Instagram, choćby gdy dziecko stoi obok.
Ostatnia kropla incydent na placu zabaw.
– Wchodzę, stukam w drzwi cisza. Myślę, iż pewnie są na dworze. Idę na plac przy domu i widzę: Pawełek kopie w piaskownicy, a Jadwiga siedzi na ławce, wpatrzona w telefon. Podchodzę bliżej, widzę, iż syn stoi przy ogrodzeniu. Nagle biegnie do mnie, uśmiecha się, woła babcię. A Jadwiga choćby się odwróciła. Chłopiec wyrwał się na jezdnię! Rzadko tam są samochody, ale wiesz, nigdy nie wiadomo!
– Dzięki Bogu szepnęła drżącym głosem iż w tym momencie nie było żadnych aut. Chwyciłam dziecko, biegnę do niej, a ona siedzi, jakby w transie. Podchodzę i mówię: jeżeli nie wyłączysz tego telefonu teraz, rozbiję go o asfalt! Jesteś matką, czy co?. Jadwiga wstała, wzięła Pawełka i pobiegła. Dziecko płakało, ciągnęło się do mnie, ale ona zamknęła drzwi na moim nosie i już ich nie otworzyła.
– Dzwoniłam do Michała, opowiedziałam wszystko tak, jak było kontynuuje Lidia. A on: Mamo, chyba przesadziłaś. Spokojnie, Jadwiga sobie radzi. Jak to możliwe? Widziałam to własnymi oczami! Nie wierzy! Teraz oboje nie rozmawiają ze mną. Nie odbierają telefonów, nie otwierają drzwi. Minął już miesiąc! Nie wiem, co mu ona wpoiła. Ale ja chcę po prostu, żeby mój wnuk był bezpieczny.
Teściowa zadaje sobie pytanie:
– Może ma rację? Może powinnam była milczeć? Ale nie mogę milczeć, gdy w grę wchodzi dziecko! Jestem matką. Jestem babcią.
Teraz jest sama, z wyłączonym telefonem. A syn, którego wychowała, już nie jest z nią. On zawsze stoi po stronie żony. Zawsze.
