Nie udało się wam dobrze wychować dzieci. O, za to u Staszka Michał
Katarzyna początkowo nie pojmowała, dlaczego matka zaczęła jej wytykać błędy. Przecież jeszcze całkiem niedawno wszystko układało się dobrze, szczególnie w dzieciństwie. Często była stawiana za wzór dla starszego brata, słyszała pochwały.
Rodzina żyła przeciętnie nie bogato, ale też nigdy nie brakowało na podstawowe potrzeby. Wszystko, co niezbędne, było pod ręką, a na większe zakupy rodzice skrupulatnie odkładali pieniądze. Było choćby auto używane, ale sprawne, a ojciec sam, jeżeli trzeba, naprawiał je po pracy.
Kiedy brat, Stanisław, dostał się na studia do Warszawy, znacznie więcej środków zaczęto wydawać na jego utrzymanie czesne, wynajem pokoju, jedzenie
Katarzyna widziała, iż rodzicom nie jest lekko, oszczędzali na wszystkim. Ale ona także miała niedługo kończyć liceum, a dwa lata młodsza była od brata.
Nie stać nas na dwójkę studentów w Warszawie, instytut jest przecież też tu, w Poznaniu, zapisz się.
Katarzyna dostała się na studia i podjęła pracę. Najpierw roznosiła ulotki w weekendy, potem została kelnerką w niedalekiej kawiarni. Studiowała dziennie, żyła oszczędnie na ubrania i choćby na drobne zakupy dla domu zarabiała sama.
Dobra córko, przydajesz się w domu. Uczysz się i pracujesz. Staszek nie daje rady dorabiać, nauka go pochłania. Wymagania są naprawdę wysokie, łatwo nie ma.
Ja też się męczę czasem po nocach piszę prace zaliczeniowe.
Może i tak, ale w domu to zawsze co innego niż tam, na obczyźnie.
W końcu Stanisław skończył studia i zaczął szukać pracy. Po co miał wracać do Poznania, skoro w stolicy są większe perspektywy. Pracę mógłby mieć, ale żądał wiele. Znów zaczęli wspierać go rodzice.
On musi się tam zadomowić, potem już pójdzie z górki.
Minął czas. Stanisław zatrudnił się, a potem niespodziewanie się ożenił z córką szefa, po wielkim przypadku. gwałtownie urodził im się syn, Michał zadomowił się naprawdę dobrze. Teściowie kupili im mieszkanie, ojciec żony awansował Stanisława i podwyższył mu pensję. Rodzice westchnęli z ulgą.
Katarzyna także wyszła za mąż, ale nie za syna prezesa, tylko za zwyczajnego człowieka. Na mieszkanie odkładali samodzielnie, choć nie w Warszawie.
Urodziła im się córka, potem bliźniacy chłopcy. Spodziewali się jednego dziecka, a tu od razu była trójka. Nie było lekko, ale nie narzekali. Dzieci rosły, chodziły do szkoły.
Po trzydziestu pięciu latach wspólnego życia rodzice postanowili zorganizować imprezę. Dwudziestej piątej rocznicy nie świętowali, trzydziestej także zawsze brakowało pieniędzy, ale teraz się odważyli.
Stanisław przyjechał z synem, żona była zajęta, ale przesłała prezent bon na zakup sprzętu AGD ze wskazaniem na zmywarkę.
Stanisław od razu wręczył prezent, wybrali i zamontowali urządzenie. Cały wieczór mama chwaliła się nowo nabytą zmywarką gościom. Po przyjęciu nie trzeba było zmywać, maszyna robiła wszystko sama.
Prezent od rodziny Kasi, w cieniu pochwał dla brata, pozostał na uboczu. Była to wycieczka dla dwojga, coś jak podróż poślubna dla rodziców, wydali na nią więcej niż brat, ale kto by o tym pamiętał.
Rodzice wyjechali na odpoczynek, choćby podziękowali córce, ale zaznaczyli, iż pieniądze wydała nieroztropnie odpoczynek przeleci, a zmywarka służy na co dzień.
I potem, przy każdej okazji, matka wspominała o sukcesach synka. Syn w stolicy, a więc człowiek z ludzi. Zrobił karierę, ma mieszkanie, żonę i dziecko tylko jedno!
Jedno dziecko, a nie troje na głowie! Po co było rodzić troje? Edukować trzeba! Teraz jest łatwo, a co potem? Weź przykład ze Staszka
U Staszka mieszkanie z najnowszymi technologiami, odkurzacz sam sprząta, światło na czujnik, zmywarka działa, jedzenie na telefon, sprzątaczka wpada
Mamo, potrafię wszystko sama, dzieci i mąż też pomagają.
Ale Staszek
Ale twój brat
Czas płynął, dzieci Kasi dorosły. Nikt z nich nie dostał się do prestiżowych uczelni w Warszawie, ale wszyscy zdobyli dobre wykształcenie w Poznaniu. I to znów była dla matki podstawa do uwag.
Nie udało ci się dobrze wychować dzieci. O, Michał u Staszka
Mamo, mamy dobre dzieci, a o Michale nie wiesz wszystkiego! Byliśmy u nich w gościach nie jest tak idealnie. gwałtownie to zauważyłam.
Nie oczerniaj, jeżeli sama nic nie osiągnęłaś, to dzieciom też nie wyjdzie. Biedę rozmnożyliście!
Tak, mamo, nic ze mnie nie było. Dobra praca, ale nie w Warszawie! Mąż ma sukcesy, ale nie takie! Dzieci świetnie się uczą, ale tylko tu, lokalnie!
Mieszkanie wyremontowane, tylko bez gosposi. Zwykły odkurzacz, zmywarka, światło obsługujemy manualnie.
Pomagamy wam, ale i tak nie tak, jak byście chcieli! Twój Stanisław nie może choćby grosza przelać na leki, ma przecież wydatki!
On w ludzi się wybił, a ty nikt!
Pewnego dnia Stanisław wrócił do rodziców. Mama myślała, iż tak po prostu odwiedzić, ale przyszło na stałe. Jego żona wzięła rozwód, teść zwolnił go z pracy, a z synem mieli poważne kłopoty.
W Poznaniu pracy nie znalazł, pensja tutaj nie dorównywała warszawskim zarobkom.
Kasia, postanowiliśmy, iż Staszek założy firmę. Jest gotowy. Nie po to studiował w Warszawie, żeby być zwykłym inżynierem, powiedziała pewnego dnia mama.
Skoro postanowiliście, działajcie.
Potrzebujemy twojej pomocy. Pieniądze, kredyt. Przecież wam nic nie potrzeba, nie mieszkacie w Warszawie.
Ale Staszek już też nie mieszka w Warszawie! Czas zejść na ziemię.
Ty nic nie potrzebujesz, on
Mamo, wspieramy dzieci, wam też pomagamy. Niedużo, ale każdemu po równo. Nam też trzeba wymienić samochód, pozostało kilka rzeczy.
Samochód poczeka. Pieniądze dla Staszka są ważniejsze.
Wiem, mamo. Staszek zawsze najważniejszy. Od chwili, gdy pojechał do stolicy. Nie, nie chciałam jechać na Politechnikę Warszawską, ale choćby w Poznaniu nie dostałam od was wsparcia.
Dom rodziców poszedł na utrzymanie i naukę brata, bo przecież musiał się wybić. A dom dziadków? Posłużył do zakupu samochodu dla naszego wielkiego człowieka.
Prosiłam o pożyczkę na wózek dla bliźniaków nie daliście! Myślicie, iż do brata jeździliśmy do Warszawy? Nie byliśmy u niego! Tylko przesyłki wasze zawoziłam. Nocowaliśmy w hotelu, bo nie spodobaliśmy się jego żonie byliśmy przecież z prowincji!
Teraz jest rozwiedziony i potrzebuje pomocy. choćby mieszkania nie ma.
Samochodu też nie, rozbity przez syna.
Przestańmy omawiać jego niepowodzenia, po prostu pomóżmy.
Nie, mamo! Praca jest i tu. Płace niezłe. Ale nie dla niego on potrzebuje więcej niż my wszyscy razem.
Co mogę mu dać? Grosze? Pieniądze na firmę? Na auto? Na mieszkanie? Nie, mamo! To raczej niewłaściwe, żeby taka prosta siostra z prowincji dawała na życie wielkiej postaci!
Dlaczego tak się do mnie odnosisz?
Wszystko dobrze, mamo. Po prostu zrozumiałam naprawdę człowiekiem był tylko mój brat. Teraz mieszka z wami, już czas, żeby wam pomógł. Jego kolej!
Katarzyno! Zmuszasz nas do sprzedaży mieszkania. Wiesz, na co nas narażasz?
Tak? To ja zmuszam? Tylko nie zapomnijcie, żeby przynajmniej kawalerkę sobie kupić.
Rodzice sprzedali mieszkanie, kupili małą, starszą kawalerkę. Resztę pieniędzy przekazali Stanisławowi, z którymi wrócił do Warszawy. Po co miałby pracować w jakimś Poznaniu?
Firma nie powstała, a Staszek znów był według matki człowiekiem. Marta znowu podkreślała nikłość osiągnięć Kasi, prosząc o pomoc, bo w ich mieszkaniu przydałby się remont. Kasia pomagała, ale do remontu się nie dokładała.
Przecież wiem, iż mieszkanie przypadnie bratu. Niech on je remontuje taka wielka osoba!
Pieniądze bratu się skończyły i znowu wrócił do rodziców. W jednopokojowej kawalerce nie było miejsca, ale nie było już wyjścia.
Spał na rozkładanej kanapie w kuchni, ale wielki świat poznał. Okazało się, iż rodzice, jak to się mówi, postawili nie na tego konia
Często patrząc na losy swojej rodziny, Katarzyna dochodziła do wniosku, iż życie uczy pokory. Sukces nie zawsze zależy od miejsca, bogactwa czy technologii. Czasem znacznie ważniejsze są bliskie relacje i wzajemny szacunek bo rodzina powinna wspierać się wzajemnie, nieważne, jak potoczy się życie.
