Nie pojmuję, dlaczego zostałam żoną Michała
Niedawno powiedzieliśmy sobie tak w kościele św. Anny w Warszawie. Byłam przekonana, iż Michał kocha mnie ponad życie, iż jestem dla niego kimś najważniejszym. Nie miałam co do tego żadnych wątpliwości, byłam gotowa przysiąc, iż nie istnieje na świecie bardziej oddany mężczyzna. Moje serce pęka jednak za każdym razem, gdy wspominam tamto zdarzenie, które zmieniło wszystko. To nie była zdrada to coś o wiele poważniejszego, niemal niepojętego.
Myślę, iż wszystko rozegrało się przez moją własną słabość. Byłam zbyt zakochana, zbyt oddana, wybaczałam mu wszystko, co tylko mogłam. On oczywiście przyzwyczaił się do mojej uległości, stał się pewniejszy siebie, zaczął patrzeć na mnie z góry. Może uznał, iż każda kobieta na świecie będzie dla niego gotowa zrobić wszystko za jednym jego skinieniem. A jednak inni nie zwracali na niego większej uwagi; tylko ja ślepo ufałam i pozwalałam mu być takim, jakim był.
Tuż przed ślubem Michał powiedział mi, iż musi pobyć sam, wyjechać gdzieś, żeby zastanowić się nad przyszłym życiem. Nie próbowałam go zatrzymywać. Uwierzyłam, iż mężczyzna czasem potrzebuje samotności, więc pozwoliłam mu wyjechać w Tatry.
Gdy wrócił, opowiadał, iż wędrował po szlakach bez telefonu, bez kontaktu ze światem. Próbował ponoć odnaleźć siebie. Przez ten czas umierałam z tęsknoty, patrząc każdego ranka na puste miejsce przy kuchennym stole, licząc dni i noce, aż znów go zobaczę.
Po upływie tygodnia Michał wrócił. Czułam, iż świat znowu ma sens. Przyjęłam go z całym ciepłem, upiekłam jego ulubione pierogi z grzybami i barszcz czerwony. Chciałam, żeby czuł się jak w domu.
Drugiego dnia jednak nie dawał mi spokoju jakiś dziwny niepokój, coś wisiało w powietrzu. Michał zaczął co chwilę wychodzić do przedpokoju, potem przenosił się do drugiego pokoju, potem kilka razy dziennie wychodził z mieszkania pod pretekstem zakupów lub spaceru z psem, Wiktorem. Raz, idąc do sklepu po chleb, zajrzałam do skrzynki pocztowej tam znalazłam zwykłą kopertę zaadresowaną do mnie, nadana z Zakopanego podczas jego nieobecności. W środku był list od Michała. Słowa w nim sprawiły, iż świat się zatrzymał.
Zuzanno, nie chcę Cię dłużej zwodzić. Nie jesteś dla mnie tą jedyną. Nie chcę z Tobą spędzić reszty życia. Ślubu nie będzie. Przepraszam, nie szukaj mnie, nie dzwoń. Nie wrócę do ciebie.
Krótko. Bez żadnej litości.
Do mnie dopiero teraz dociera, iż te wszystkie wyjścia Michała były próbą sprawdzenia, czy list już do mnie dotarł. Zmrożona zniszczyłam kopertę, nie powiedziałam mu ani słowa, nie dałam po sobie poznać, iż cokolwiek odkryłam. Ale jak mam dalej żyć obok człowieka, który ani przez chwilę nie chciał być ze mną? Dlaczego w ogóle stanął ze mną przed ołtarzem i udawał, iż wszystko jest w porządku?
