Nie przeznaczenie… Pociąg sunął już drugi dzień, a pasażerowie zdążyli się poznać, wypić niezliczone filiżanki herbaty i rozwiązać kilka krzyżówek. Zaczęły się rozmowy o życiu. Syndrom towarzysza podróży najbardziej ujawnia się właśnie w pociągu — ludzie dzielą się historiami, których nigdzie indziej nie usłyszysz. Siedziałam na bocznym siedzeniu, a w sąsiednim przedziale trzy starsze panie wymieniały się przepisami na ciasto i sposobami na dzierganie skarpet na drutach. Pociąg wjechał na most z zapierającym dech widokiem: błękitne niebo, słoneczny dzień, szeroka Wisła z lekkimi falami i na wysokim, zielonym brzegu biały kościół z pozłacanymi kopułami. Panie zamilkły. Jedna przeżegnała się. — A ja wam teraz opowiem historię — odezwała się druga z nich.