NIE POTRZEBUJĘ SPARALIŻOWANEJ CÓRKI… – powiedziała synowa i wyszła… Ale nie miała pojęcia, co mo…

Nie potrzeba mi sparaliżowanej… powiedziała narzeczona i wyszła. choćby nie przypuszczała, co zaraz się wydarzy…

W pewnej mazowieckiej wiosce mieszkał sobie zwykły dziadek. W weekendy lubił wypić trochę czystej. Miał też marzenie: chciał mieć psa, nie byle jakiego, a rasowego owczarka kaukaskiego, takiego prawdziwego champion. Gotów był po tego psa pojechać choćby do odległych krajów, żeby tylko kupić i przywieźć do swojego domu.

Dziadek nazywał się Stanisław Wojtyła. Może tak naprawdę miał na imię, a może to tylko przezwisko, w każdym razie wszyscy nazywali go Stanisławem. Nie poprawiał ich, tylko siedział po pracy na ławce przed domem, patrząc w dal i wspominał dawne czasy. Zdarzało się, iż młodzież siadała obok niego, żeby posłuchać, jak dawniej to na wsi bywało.

Żonę pochował już dawno. Emilia była schorowana sercowo, lekarze zabraniali jej rodzić, ale ona tak bardzo chciała mieć dziecko. Urodziła Stanisławowi syna i zupełnie się rozchorowała. Stanisław kochał ją. Wszystko w domu był gotów dla niej zrobić, choćby nie pozwalał jej zanieść z mleczarni paczki mleka Nie wolno! Lekarz zabronił! mówił. Sam zajmował się dzieckiem, sam gotował.

Emilia się martwiła:
Wstyd byś mi nie robił! Inne kobiety będą się śmiały! Nic w domu nie robię, wszystko na chłopie!
A babki nie śmiały się, tylko zazdrościły:
Emilko, dałabyś nam swego Stanisława w dzierżawę, chociaż na jeden dzień by pożyć twoim życiem…
Emilia tylko się uśmiechała. Z tą uśmiechniętą twarzą odeszła. Stanisław rano znalazł ją zimną. Płakał jak bóbr przez trzy dni, potem zajął się synem.

Syn miał wtedy właśnie trudny wiek, czternaście lat. Po wojskiem wcześnie się ożenił i został w miejscu, gdzie służył. Tak Stanisław został całkiem sam. Ale nie narzekał lubił rozmawiać z młodzieżą na ławce przed domem.

Synowi urodziła się córka, Stanisław czekał ich całą rodziną na odwiedziny, ale oni jakoś nigdy nie przyjeżdżali. To praca, to brak czasu, to coś innego. Wnuczkę widział tylko na zdjęciach.

Aż nagle zauważyli sąsiedzi, iż Stanisław chodzi ponury jak chmura burzowa, w ogóle nie śmieje się, nie żartuje, nie siada już na ławce. Zaczęli wypytywać, co się dzieje i okazało się, iż Stanisław otrzymał telegram, w którym synowa pisała, iż mieli wypadek samochodowy. Wnuczka była w śpiączce, w ciężkim stanie w szpitalu, a syn Stanisława zginął na miejscu.

Boże, co za nieszczęście! współczuli mu wszyscy sąsiedzi, ale czy są słowa, które w takim bólu mogą ulżyć?

Stanisław przyjmował kondolencje, ale lżej mu nie było. Syn już nie wróci, ale najbardziej żal było wnuczki. Leżała w szpitalu, młoda dziewczyna, piętnaście lat. Żyć by jej, a tu taka tragedia. Cała dusza Stanisława bolała.

Najgorzej, iż od synowej nie było żadnych wiadomości. Nie pisała, nie odbierała, nie odpowiadała na telegramy. Skąd miał wiedzieć, w jakim stanie jest wnuczka? Stanisław, choć nigdy jej nie widział na żywo, kochał ją bardzo. Ze zdjęć wyglądała jak Emilia za młodu.

Już był gotów jechać do miasta, gdzie mieszkał syn, gdy nagle, tuż przed podróżą, pod dom zajeżdża samochód. Wynoszą nosze, do domu wpada kobieta Stanisław długo nie mógł zrozumieć, iż to żona jego zmarłego syna. Zaraz za nią wnieśli nosze, na których leżała wnuczka. Zrzucili ją niemal z łoskotem na kanapę i wyszli.

Ona jest sparaliżowana od stóp do głowy. Ja takiej córki nie chcę. Jeszcze zdążę wyjść za mąż i urodzić sobie zdrowe dziecko! powiedziała synowa.
Ale ja nie jestem lekarzem! protestował Stanisław.
Lekarz jej nie pomoże. Potrzebuje opiekunki. Nie chce pan się męczyć może ją pan zakopać żywcem, ja nie będę sobie życia marnować. Nie jestem jej niańką! rzuciła i trzasnęła drzwiami.
I mamą też nie jesteś, widać! krzyknął za nią Stanisław.

Teraz zrozumiał, czemu syn z rodziną nigdy nie przyjeżdżał w gości. Z taką żoną to tylko na targ burzyć się chodzić, nie w gości jeździć. Jak to się synowi przytrafiło w taką zołzę wpaść? Teraz już nie zapyta. Gdyby wiedział, iż synowa od córki się odwróci, pewnie i w grobie by się przewrócił.

Tak Stanisław został sam z wnuczką. Dziewczyna rzeczywiście była całkiem sparaliżowana, ale Stanisław już był przyzwyczajony, iż w życiu wszystko trzeba wziąć w swoje ręce. Teraz miał sens życia! Cel był prosty wyleczyć dziewczynę.

Lekarze się poddali, kazali zabierać ze szpitala. Nie rozumieli, jak ona w ogóle przeżyła wypadek, obrażenia miała prawie nie do przeżycia. Zostały tylko domowe sposoby i szeptuchy. Szeptuchy we wsi nie było, najbliższa daleko. Sparaliżowanego dziecka do niej nie zawieziesz, a ona nie przyjeżdża do domu, sama schorowana, stara. I co tu robić?

Stanisław niemal co tydzień jeździł do tej szeptuchy, przywoził zioła i nastoje dla dziewczyny. Tym ją leczył. Przeszło ponad rok, dalej nie mogła ruszyć ręką czy nogą, leżała tylko jak kłoda pod kocem. choćby mówić nie mogła, tylko coś tam pomrukiwała niewyraźnie.

Czasem dziadek zauważał, iż po jej policzku płynie łza. Wtedy serce mu pękało. Myślał, iż wnuczka tęskni za matką i ojcem. Długo rozmawiał z nią, czytał książki, ale ona nie odpowiadała. Im obu było ciężko.

Aż pewnego wieczoru wydarzyło się coś nie do pomyślenia. Gdy dziadek siedział zwyczajnie przy łóżku chorej, do domu wtargnęła pijana młodzieżowa ekipa. Stanisław przez nieuwagę nie zamknął drzwi. Wracali z disco, zobaczyli światło. Wiedzieli, iż w domu leży sparaliżowana dziewczyna. Ktoś wpadł na pomysł, żeby wejść i pośmiać się, bo przecież i tak nie będzie się bronić.

No dziadek! Zdejmuj z wnuczki koc, rozstaw jej nogi! Zaraz rzucimy losy, kto pierwszy zaordynował najbardziej pijany.
Litości! Ona ma tylko 15 lat! sprzeciwił się Stanisław.
Zaraz, tylko zęby umyję! krzyknął Stanisław i pognał do kuchni, otwiera piwnicę i woła Bierz go!

A z piwnicy wyleciał wielki owczarek kaukaski. Skoczył na łobuzy, chwytał za spodnie! Temu najgłówniejszemu omal nie odgryzł tego i owego. Reszcie porozrywał spodnie na tyłku. Biegli z gołymi tyłkami przez całą wieś, a ludzie się śmiali, a pies gonił ich aż pod las.

Stanisław wrócił do pokoju, a tam wnuczka siedzi na łóżku i krzyczy przez okno:
Maks! Maks! Dziadku, łap go, żeby nie uciekł!
Wtedy dziadek się rozpłakał. Od tej pory dziewczyna zaczęła wracać do zdrowia. niedługo chodzić zaczęła. Czy to zioła szeptuchy pomogły, czy może szok od psa, a może radość, iż znowu gadać może? Gadała już bez ustanku, nagadała się za cały ten czas.

Skąd się wziął pies, zapytacie? Ano proste. Owczarek Maks był u syna Stanisława, a gdy przyszła tragedia i właściciel umarł, podła synowa pozbyła się i córki, i psa. Przywiozła psa razem z dziewczynką, ale dziadkowi nic nie powiedziała. Jak wyszła z domu Stanisława, poszedł on domykać furtkę patrzy, a tam siedzi pies. Zupełnie wychudzony, z oczami smutnymi jak u chorej krowy, a z oczu prawdziwe łzy ściekają. Stanisław choćby nie wiedział, iż syn miał psa. Nie mógł go wypędzić, zabrał do domu.

Pies służył mu wiernie. Kiedy przyszli ci łobuzy, Maks po prostu siedział w piwnicy, bo lato było upalne. Żeby pies nie męczył się w skwarze, Stanisław w dzień zamykał go w piwnicy, wieczorem wypuszczał. Tamtego wieczora jeszcze nie zdążył go wypuścić. Jakby Maks był na podwórku, to tamci by choćby nie weszli do domu.

Wnuczka opowiedziała potem dziadkowi, iż gdy płakała, to nie tyle za rodzicami, co za psem tęskniła. Dziadek zwykle trzymał psa na podwórku, do domu nie wpuszczał. Dziewczynka bardzo tęskniła, ale nie mogła mu tego powiedzieć.

Maks przepędził pijaków, wrócił do domu i z euforią wylizał twarz swojej małej pani. Też bardzo za nią tęsknił. Tak żyli już we trójkę: Stanisław, wnuczka i Maks. O mamie dziewczynki nigdy nic już nie usłyszeli.