— Nie pojedziesz na pogrzeb swojej matki. Potrzebuję samochodu — powiedział mąż. Wera wstała, wzięła torbę i odeszła. Na zawsze.

Telefon zamilkł. Wera stała pośrodku kuchni, przyciskając go do piersi obiema rękami. Ciocia Halina mówiła równo cztery minuty – głos suchy, rzeczowy, bez jednej łzy. Daniel siedział na kanapie. Telewizor mamrotał coś w tle. choćby się nie odwrócił, gdy Wera pojawiła się w drzwiach. – Daniel. Dzwoniła ciocia Halina. Matka zmarła godzinę temu. Skinął głową. […]