– Nie jesteś żoną, jesteś służącą. Dzieci nie są twoim obowiązkiem!

Nie jesteś żoną, jesteś służącą. Nie masz dzieci!
Mamo, Jadwiga mieszka z nami. Właśnie remontujemy mieszkanie, nie da się tam przebywać. Pokój jest wolny, po co ma stać w kurzu? rzucił Marek, mąż Jadwigi.

Najwyraźniej ten pomysł nie sprawiał mu kłopotu, czego nie można było powiedzieć o jego żonie i teściowej. Matka Marka, Zofka, nie mogła znieść synowej.

Muszę iść do pracy, nie mogę tu siedzieć wyszeptała Jadwiga.

Jadwiga pracowała zdalnie, potrzebowała ciszy i spokoju. Marek był cały dzień w biurze, więc niełatwo było trzymać pod jednym dachem teściową i żonę. Jadwiga przyzwyczaiła się, iż w domu jest sama, więc nie chciała, by ktoś jej przeszkadzał.

Patrzyła na Zofkę, a słowa utknęły w gardle. Teściowa nie chciała, by w jej domu była Jadwiga, ale nie było innego wyjścia. Usiedli przy stole i rozpoczęli kolację.

Jadwigo, podaj proszę swoją sałatkę powiedział Marek.
Marku, nie jedz tej chemii. Zrobiłam inną, jest zdrowsza skarżyła się Zofka.

Jadwiga zmieniła wyraz twarzy. Jej mąż był uczulony na pomidory jak Zofka mogła o tym zapomnieć? Kiedy Marek był mały, teściowa nie zwracała na to uwagi. Twierdziła, iż nie ma potrzeby biegać do lekarzy, podam mu tabletkę i minie.

Ma alergię. Dlaczego włożyłaś pomidory do sałatki? zapytała Jadwiga.
Co ty wymyślasz? Jeden pomidor, nic się nie stanie odpowiedziała Zofka.
On zachoruje.
Jadwigo, uspokój się. Nie ma alergii. Jego własna matka zna go lepiej niż ty.
Ja jestem jego żoną. Dbam o swojego męża.
Ty nie jesteś żoną, tylko służącą. Nie masz dzieci! Jak je będziesz mieć, wtedy pogadamy.

Jadwiga podniosła się gwałtownie i pobiegła do sypialni. Teściowa zawsze trafiała w bolesne miejsce. Marek pośpiesznie podszedł, by pocieszyć żonę.

Marku, przepraszam. Lepiej wrócę do rodziców albo do biura. Nie będę mieszkał pod jednym dachem z twoją matką.
Pozwól mi z nią porozmawiać. Ona się uspokoi!
Nie, przegadaliśmy to już setki razy. Nie dogadamy się pod jednym dachem.

Zdecydowali się na wynajęcie mieszkania w Warszawie, by uniknąć kolejnego rodzinnego skandalu. Zofka oczywiście miała pretensje, ale nie miała wyboru. Jadwiga natomiast nie mogła przestać cieszyć się, iż ma tak wyrozumiałego i wspierającego męża.