Natalia wraca do domu z pracy o godzinie ósmej wieczorem. Głęboko wzdycha, otwierając drzwi już w progu słyszy płacz dziecka.
Z westchnieniem przechodzi do salonu, gdzie jej córka i zięć oglądają telewizję. W całym mieszkaniu panuje chaos.
Zabawki córki leżą rozrzucone na kanapie, łóżku i podłodze. Na stole sterta papierków, kości z kurczaka, puste butelki po oranżadzie i skórki od jabłka.
Brudne ubrania wiszą na fotelu, a na krześle widzi niedbale złożoną, już używaną pieluchę.
W pokoju jest duszno i czuć dość nieprzyjemny zapach. Wszystko to przytłaczaną po całym dniu pracy Natalię doprowadza do rozpaczy.
Roczną wnuczkę na widok babci ogarnia euforia biegnie do niej z okrzykiem i przytula się mocno.
Natalia otwiera okno, wpuszczając do salonu powiew świeżego powietrza. Następnie kieruje się do kuchni.
To, co tam zastaje, również nie napawa optymizmem. Zlew pełen brudnych naczyń, na stole resztki chleba i rozlany kompot, a pod stołem kawałki stłuczonej filiżanki.
Ktoś potłukł ulubioną filiżankę Natalii tę podarowaną przez męża. Na kuchence stoi patelnia z przypalonymi mielonymi. W lodówce pusto jak w studni.
Do kuchni wpada córka, Jagoda, i całuje matkę w policzek.
Cześć, mamo. Skoro już jesteś, to my z Bartkiem wychodzimy. Idę się szykować. Anię nakarmiłam godzinę temu.
Poczekaj, Jagodo. Dokąd się wybieracie? pyta zaskoczona Natalia.
Jak to gdzie? odpowiada równie zdziwiona Jagoda Z Bartkiem wychodzimy się rozerwać. Najpierw pójdziemy do kina, potem do kawiarni. Mamo, dasz nam może trochę pieniędzy? Chyba zabraknie.
Z salonu dobiegają słowa zięcia:
Pani Natalio, mogłaby pani zrobić na jutro szczawiową? W telewizji widziałem, jak facet jadł i aż mi ślinka pociekła! Może jeszcze jakąś sałatkę wiosenną? A kawa jest? Już bez kawy trudno mi się obejść!
A co ze mną? pyta cicho, ze zmartwieniem Natalia, patrząc na córkę. Cały dzień pracowałam, choćby nie zjadłam porządnego obiadu. Jestem wykończona i chcę odpocząć. Może zabierzecie Anię ze sobą?
Mamo, nie możemy jej wziąć! Rodzice też muszą czasem odpocząć. Teraz z Bartkiem mamy kryzys. Psycholog mówi, iż powinniśmy mieć więcej czasu tylko dla siebie. Nie widziałaś wnuczki od rana, tak jak ona ciebie. Na pewno tęskniłyście i spędzicie świetny wieczór. Będziemy krótko. Nie martw się. Jesteś najlepsza!
Natalia nie zdążyła odpowiedzieć. Jagoda już wybiegła z kuchni, a po kilku minutach ona i Bartek wyszli, zostawiając półtoraroczną córkę z babcią.
Natalia czuje się zrozpaczona, ma ochotę rozpłakać się ze zmęczenia i poczucia krzywdy. W tym domu czuje się jak darmowa siła robocza, bankomat i kucharka.
Boli ją głowa. Najchętniej położyłaby się w ciszy i spokoju, ale jej wnuczka ma wobec babci zupełnie inne plany.
Trzeba też przygotować coś na kolację, bo Natalia naprawdę nic dzisiaj nie jadła. Do tego koniecznie powinna posprzątać mieszkanie.
Ma wrażenie, iż przeszła właśnie trzecią wojnę światową. Z ciężkim westchnieniem siada na krześle i nie wytrzymuje łzy same płyną z bezsilności…
…Jagoda z Bartkiem od kilku lat mieszkają z nią w dwupokojowym mieszkaniu. Zanim się wprowadzili, życie Natalii było spokojne, ułożone i swojskie.
Młodzi wynajmowali kawalerkę na peryferiach miasta, ale z niejasnych powodów właściciel ich wyrzucił. Przenieśli się więc do niej.
Jagoda prosiła matkę o pozwolenie na kilka miesięcy pobytu. Natalka zgodziła się, bo córka obiecała, iż jak znajdą nowe mieszkanie, wyprowadzą się.
Ale odpowiednie mieszkanie ciągle się nie znajdowało a to za drogo, a to za daleko od pracy, a to warunki słabe
Na domiar złego, Bartka nagle zwolniono z pracy. Pracował w małej firmie handlowej, ale z jakiejś przyczyny dostał wypowiedzenie.
Jagoda mówiła, iż Bartka koledzy wrobili, ale zaraz znajdzie nową pracę.
Tyle iż Bartkowi się nie spieszy. Siedzi całymi dniami przed telewizorem albo komputerem.
Utrzymują się ze skromnej pensji Jagody. Potem los sprawił, iż musieli zmienić plany Jagoda dowiedziała się, iż jest w ciąży.
Ciąża była ciężka. Od początku przyjmowała drogie leki hormonalne. Liczne badania i leki też opłacała Natalia, która pracuje w szpitalu jako ortopeda.
Dla niej życie zamieniło się w koszmar. Pieniędzy drastycznie zaczęło brakować. Jagoda z Bartkiem nie kupowali choćby kichy chleba, choć lubili dobrze zjeść, świeże owoce i słodycze na podwieczorek.
Nie płacili rachunków, nie dorzucali się na środki czystości czy rzeczy domowe i nie oszczędzali.
Wszystkie koszty musiała brać na siebie mama. Widziała, iż córka z mężem bezczelnie korzystają z jej dobroci i nie mają zamiaru się wyprowadzać, ale nie umiała im zwrócić uwagi.
Bała się, iż jedyne dziecko się obrazi i odsunie od niej tym bardziej, iż Jagoda była w ciąży.
Jak mogłaby wyrzucić córkę, noszącą pod sercem dziecko? Musiała to wszystko znosić i dużo pracować. Podjęła dodatkową pracę w prywatnej klinice…
…Nagle dzwonek do drzwi. Natalia wyciera łzy i idzie sprawdzić, kto przyszedł bez zapowiedzi.
Na klatce stoi jej przyjaciółka, która zapomniała uprzedzić o wizycie.
Natalia czuje się skrępowana w mieszkaniu bałagan, jak mogła ją wpuścić? Ale nie ma wyjścia. Otwiera drzwi.
Przywołując uśmiech, zaprasza Olgę do kuchni. Olga zna Natalię od lat, wie, przez co przechodzi przez córkę i zięcia.
Olga wiele razy powtarzała, iż trzeba mieć odwagę i wyprosić gospodarzy, ale Natalia nie mogła się na to zdobyć.
Olga tym razem nie powiedziała ani słowa. Otworzyła lodówkę, wyciągnęła jajka i śmietanę, umyła patelnię i zaczęła smażyć Natalii omlet.
Póki smaży się kolacja, roczna Ania zasypia na kolanach u babci. Natalia delikatnie zanosi wnuczkę do sypialni jej rodziców i kładzie do łóżeczka, po czym wraca do kuchni.
Omlet gotowy. Natalia patrzy z wdzięcznością na przyjaciółkę, która zawsze potrafi ją wesprzeć bez słów.
Jedz, masz! mówi cicho Olga, przysiadając obok Pewnie przez cały dzień nic nie jadłaś. Już prześwitujesz. Bardzo schudłaś.
Widać, iż się nie odżywiasz i nie wysypiasz. Tak być nie może. Musisz zadbać o zdrowie. Twoja córka z zięciem stali się pijawkami musisz ich odciąć. Wiesz o tym?
Jak miałabym to zrobić? rozkłada ręce Natalia Gdzie oni pójdą? Mają małe dziecko. Przecież nie mogę ich wystawić za drzwi…
Oni bezczelnie korzystają z twojego dobrego serca. Po co mają szukać mieszkania czy pracy, dbać o wydatki, skoro wszystko mają podane przez ciebie, i to za darmo? To typowa postawa roszczeniowa.
Jeśli z nimi nie porozmawiasz, zrobię to sama. I wtedy nie licz na miłe słowa.
Natalia wie, iż Olga ma rację. jeżeli nie zdobędzie się na odwagę, będzie coraz gorzej.
Obiecuje przyjaciółce, iż porozmawia z córką, gdy tylko wróci. Olga pomaga jej posprzątać kuchnię, parzy melisę i robi masaż jej dłoni i ramion.
Celowo nie wychodzi, żeby wesprzeć przyjaciółkę w najważniejszym momencie.
Jagoda z Bartkiem wracają o jedenastej wieczorem. Natalia i Olga siedzą w salonie, gdy młodzi przekraczają próg.
Dobry wieczór, pani Olgo mówi z niezadowoleniem Jagoda, rzucając spojrzenie na przyjaciółkę mamy, której nigdy nie lubiła.
Dobry odpowiada sucho Olga, ledwie panując nad emocjami Mam nadzieję, iż się wytańczyliście. Tak wcześnie wracacie? Do rana mogliście się bawić!
Mamo, my idziemy spać mruczy zirytowana Jagoda, ignorując komentarze Olgi, ale Natalia ją zatrzymuje.
Jagoda, poczekaj, zawołaj Bartka i usiądźcie, muszę z wami porozmawiać.
Dobrze odpowiada zaskoczona Jagoda i robi, o co ją poproszono.
Pani Natalio, coś się stało? pyta Bartek.
Tak, stało się odpowiada poważnie Natalia, biorąc się w garść Macie tydzień na znalezienie mieszkania do wynajęcia. Potem decydujcie, co chcecie, ale u mnie więcej nie zostaniecie.
To moja ostateczna decyzja. Jesteście młodą rodziną i najwyższy czas żyć samodzielnie. Działajcie.
Mamo, ale jak możesz nam to zrobić? protestuje osłupiała Jagoda Gdzie my pójdziemy? Nie mamy pieniędzy! Siedzę na macierzyńskim, nie pracuję. Jak damy sobie radę?
Dacie radę wzdycha Natalia Sami podejmowaliście decyzje o rodzinie i dziecku, teraz nauczcie się być odpowiedzialni.
Nie mogę was wiecznie chronić przed problemami. Co będzie, jeżeli jutro odejdę? Powinnaś, Jagoda, ściągnąć różowe okulary i skonfrontować się z rzeczywistością.
Jak możesz! wykrzykuje z wyrzutem Jagoda Co z ciebie za matka?! Wyrzucasz córkę z dzieckiem na rękach?! Jesteś jak macocha!
Uspokój się. Nie masz prawa tak traktować swojej matki wtrąca się Olga Idźcie do swojego pokoju i przemyślcie temat. Nie pozwolę tak odnosić się do Natalii.
To pani wina! krzyczy Bartek Miesza się pani do naszej rodziny! Kto panią tu zapraszał? Lepiej niech się pani zajmie swoimi sprawami!
Kłótnia mogłaby wybuchnąć na dobre, ale z pokoju dobiega płacz małej Ani.
Jagoda i Bartek muszą wyjść. Olga ściska dłoń Natalii, dając jej wsparcie. Natalia dziękuje spojrzeniem.
Po tygodniu młodzi wyprowadzają się. Natalia staje się wrogiem własnej córki.
Wszystko dobre, co zrobiła, poszło w niepamięć. Została egoistyczną, okrutną matką. Ale wiedziała, iż podjęła słuszną decyzję.
Ma nadzieję, iż kiedyś córka wybaczy i znowu będą ze sobą rozmawiać.
Czasem choćby najbliższych trzeba postawić do pionu, jeżeli chcemy ich uchronić przed upadkiem.
Dzieci kiedyś zrozumieją, iż wszystko było dla ich dobra. Przynajmniej Natalia na to bardzo liczy.
