Antonino, nie ma cię już tyle czasu, pięć długich lat, a ty choćby nie zapytałaś, jak mi się wiedzie, jak wyglądają moje dni i czy zjadam w ogóle śniadania.
Antonina i Wojciech mieszkali wspólnie ponad pięć lat w Łodzi, gdzie ulice regularnie plątały się w supeł, a tramwaje łagodnie szemrały pod oknami. Wynagrodzenie Wojciecha nie mogło imponować zarabiał złotówki jako zwykły ślusarz, ledwo starczając na chleb, kefir i papierosy. Antonina od dziecka marzyła o fortunie; podświadomie nosiła w torebce zwinięty plik nowych banknotów i śledziła lśniące auta parkujące pod knajpką na Piotrkowskiej. Nic więc dziwnego, iż jej serce szybciej biło na widok mężczyzn w dobrze skrojonych marynarkach i z portfelem pełnym złotych kart.
Aż raz, w jakimś przesmyku pomiędzy lodziarnią a sklepem z obrusami, Antonina spotkała Pana Nowaka biznesmena spod Warszawy. Szeptał jej bajki o apartamentach, złotych pierścionkach i wyjazdach do Zakopanego. Antonina, zapatrzona w neonowe światła stolicy, dała się zwieść i postanowiła zostawić Wojciecha. Szczelnie zatrzasnęła za sobą drzwi mieszkania, a echo jej kroków pląsało po klatce.
Wojciech długo nie mógł uwierzyć, iż ta, którą śnił każdej nocy, tak po prostu zniknęła. Widział siebie czołgającego się po korytarzu pełnym liści błagał ją i obiecywał, iż będzie zarabiał trzy razy tyle, zamieni ślusarnię na budowlankę i zapomni o meczach w Canal+. Ale Antonina już biegła mglistym bulwarem pełnym nowych sukienek, nierealnych jachtów płynących po Wiśle i zapachu kawioru z gdańskiej restauracji.
Tak to się potoczyło żadna przysięga, żadne morza łez nie zatrzymały jej przed marzeniem o luksusie. Wojciech znikł z jej horyzontu jak śnieg w kwietniu.
Po pięciu zimach, kiedy Antonina ścinała już trzydziesty drugi wianek z rumianków, Pan Nowak uznał ją za zbyt wymagającą. Otaczały go teraz młodsze i bardziej giętkie w tańcu dziewczęta. Masz zbyt ciężki charakter rzucił chłodno, zostawiając ją samą z widokiem na peron dworca Warszawa Centralna.
Antonina, która nie potrafiła obrać ziemniaków, nie znała PIN-u do własnej karty i nigdy nie przepracowała ani godziny w biurze, nie miała wyjścia. Postanowiła wrócić do Łodzi, do starego kąta. Bez cienia wstydu uznała, iż skoro Wojciech jakoś ją kochał i tyle razy powtarzał, iż kocham cię na zawsze, do grobowej deski, to powinien ją przyjąć z powrotem.
Pod domem poczuła pod stopami popękane płytki. Kiedy wspięła się na drugie piętro, usłyszała cichy śmiech i stukot małych stóp. Drzwi otwarła młoda kobieta na rękach trzymała dziewczynkę o kasztanowych lokach.
Marysiu, ile razy mówiłam, żebyś sama nie otwierała drzwi! pouczyła kobieta dziecko i zwróciła się do Antoniny: W czym mogę pomóc?
Antonina, jakby obudzona nagle z letargu, wydukała tylko:
Wojciecha szukam Czy mieszka tutaj?
Kobieta zawołała: Wojtku, ktoś do ciebie! Jak się pani nazywa?
W korytarzu pojawił się Wojciech, starszy o kilka siwych włosów, ale z pogodą w oczach, której Antonina już nie pamiętała.
Antonina? zdziwił się. Potem zwrócił się do kobiety: Olu, idź z Marysią do kuchni, muszę porozmawiać.
Antonina z trudem wypowiedziała pytania plączące się w głowie:
Kim była ta pani? Czy czy to twoja córka?
Wojciech przytaknął:
Ola to moja żona, a Marysia to nasze serduszko.
Twarz Antoniny wydłużyła się w cienistym świetle żarówki.
Kiedy Jak to? Przecież obiecywałeś mi miłość na wieki Przecież miałeś czekać
Wojciech westchnął i pokręcił głową:
Z początku byłem załamany po twoim odejściu. Ale potem życie zaczęło układać się inaczej, spokojniej. Spotkałem Olę. Dzięki niej śmieję się częściej, spać mogę spokojniej. Jestem szczęśliwy.
A ja? Antonina tuląc powietrze pytała szeptem.
Poniosła cię chciwość. Przez pięć lat ani razu nie zapytałaś, czy żyję, czy dogrzewam kaloryfer na zimę. Kochałaś tylko pieniądze, Antonino. Może nie byłbym nigdy bogaczem, ale złotówki, które razem liczyliśmy, zawsze były prawdziwe. Teraz wracasz oczekujesz, iż będę czekał na ciebie jak pies, który nigdy nie śpi pod drzwiami?
Byłam głupia! Kocham cię, Wojtku!
Skończ już to przedstawienie. Idź swoją drogą, nie chcę cię widzieć. Twój bogacz cię wyrzucił, a teraz chcesz wrócić do starej miski? Mdli mnie od tego, Antonino! Idź już, proszę.
Antonina rozpłynęła się w powietrzu niczym para spod czajnika. Płakała długo, a łzy skapywały na kostki brukowe, gdzie rozsypywały się w drobne kropelki.
Wojciech westchnął z ulgą, tulił Marysię i pomyślał, iż choćby najdziwniejszy sen w końcu się kończy.
