Następnego dnia sąsiadka znowu zaczepiła się o nasz płot. Moja żona podeszła do niej i powiedziała, iż mamy dziś dużo pracy, więc nie możemy posiedzieć razem jak wczoraj. A co z jutrem? zapytała Barbara z zaciekawieniem. Jutro tak samo. W ogóle proszę już do nas nie przychodzić.
Moje pragnienie mieszkania w mieście kilka mi dało.
Moja żona ma dom na wsi. Gdy moi teściowie jeszcze żyli, często ich odwiedzaliśmy. Bardzo lubiłem te wieczory, kiedy rozkładali stół pod rozłożystą gruszą. Siedzieliśmy, rozmawialiśmy aż do zmierzchu. Tak było przy każdej naszej wizycie. Zimą teściowa rozpalała piec kaflowy. Na stole pojawiały się świeże ciasta. W całym domu roznosił się cudowny zapach.
Z żoną chętnie wybieraliśmy się na narty albo zjeżdżaliśmy na sankach. Potem jednak rodzice żony odeszli. Nie sprzedaliśmy domu. Planowaliśmy przyjeżdżać tam tak często jak dawniej i tak się jednak nie stało.
Zawsze coś nam wypadało. Potem coraz rzadziej sami wspominaliśmy o domu po rodzicach. Życie toczyło się dalej, lata minęły niezauważone. Nasz syn poznał dziewczynę i się z nią ożenił. Synowa, Kinga, często mówiła, iż fajnie byłoby mieszkać na wsi, przynajmniej latem.
Wtedy przypomnieliśmy sobie o domu. Pojechaliśmy na wieś z żoną jako pierwsi, bo od ostatniej wizyty minęło już sporo czasu. Wszystko było takie same, tylko dom zaniedbany.
Zdecydowaliśmy się posprzątać. Żona, Aneta, zajęła się domem, a ja ogarnąłem podwórko. Obawiałem się, iż po tylu latach pustki dom się rozpadnie a jednak nie. Po małym remoncie i porządkach od razu wyglądało inaczej. Następnego dnia przyjechały dzieci. Wzięli się do pracy razem z nami. W jeden dzień dom stał się czysty i przytulny. Panie zrobiły kolację, a ja z synem postanowiliśmy naprawić stół i ławki pod gruszą.
Wtedy zauważyłem, iż zza płotu ciągle nas obserwuje jakaś kobieta. Podeszła i powiedziała, iż niedawno kupiła dom obok. Przyszła się poznać. Zaprosiliśmy ją więc na kolację w końcu tacy jesteśmy, uprzejmi. Miała na imię Barbara. Zwierzyła się, iż mieszka tu sama. Dla córki kupiła dom, ma ona trójkę dzieci. A ona Barbara nie ma męża, rozwiodła się. Cały czas o czymś opowiadała, ale ja już nie słuchałem. W pewnym momencie poczułem coś przy nodze.
Zajrzałem pod stół to była noga sąsiadki. gwałtownie odsunąłem się, ale ona dalej próbowała mnie dotykać. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie doświadczyłem. Chciałem wstać i wyjść, nie zwracając uwagi, by nikt się nie zorientował zwłaszcza żona. Sąsiadka jednak nie przestawała mówić, a dzieci robiły się już zniecierpliwione. Miałem już nadzieję, iż Barbara pójdzie do siebie. Kiedy sprzątaliśmy stół, żona zauważyła, iż Barbara to kobieta niepoważna. Nie mogłem się z nią nie zgodzić. Nie opowiedziałem jednak żonie, co zrobiła Barbara pod stołem. Wstydziłem się. Przypuszczałem, iż nie pierwszy raz się tak zachowuje. Następnego dnia znowu wisiała na naszym płocie. Żona podeszła i stanowczo powiedziała, iż mamy dziś za dużo pracy, by ją przyjąć.
A jutro? spytała Barbara.
Jutro to samo. Proszę już do nas nie przychodzić.
To było odważne. Sąsiadka jeszcze długo coś burczała pod nosem, ale nie słuchałem. Nie obchodziły mnie jej pretensje. Uważam, iż żona postąpiła słusznie. Jesteśmy otwarci i szczerzy wobec ludzi. Od razu poczuliśmy, iż ta kobieta nam nie odpowiada i nie chcemy mieć z nią bliższego kontaktu.
