Natalka, jestem już w domu! Witaj!
L… Leszku?! Co Ty tak wcześnie? Przecież miałeś wrócić dopiero za trzy dni
Kobieta, około trzydziestki, wybiegła na korytarz, pośpiesznie owijając się jedwabnym szlafrokiem i niepewnie spoglądając na męża, który stał w drzwiach.
Chciałem zrobić Ci niespodziankę, Natalio. Widzę, udało się! Nie cieszysz się? Wysoki, szerokobarczysty Leszek uśmiechał się szeroko, zadowolony z efektu zaskoczenia.
Bardzo się cieszę! Idź od razu do kuchni, odgrzeję coś do jedzenia.
Zadowolony Leszek skinął głową, ruszył w stronę kuchni, gdzie czekał na niego bogato zastawiony stół: świeże truskawki, czekolada, dania prosto z piekarnika Wszystko jakby specjalnie dla niego.
No, Natalia, niesamowite! Skąd wiedziałaś, iż wrócę? Jakaś Ty przewidująca!
Nałożywszy sobie pełny talerz jedzenia, Leszek zaczął konsumować kolację. Żona nie pojawiała się w kuchni, więc pomyślał, iż pewnie przebiera się w ładną sukienkę dla męża, starając się zrobić jeszcze lepsze wrażenie.
Leszku, ja my
Ale ta pieczeń! Palce lizać I sałatka, i naleśniki miód malina! Andrzej?!
Odwrócił się i zobaczył, jak jego żona trzyma pod rękę jego własnego brata, Andrzeja. Natalia patrzyła zawstydzona w podłogę, a Andrzej, ubrany w szorty i podkoszulek, przecierał zmęczone oczy jakby właśnie się obudził.
Tak, Leszku, to ja. Cześć, bratku…
Witajcie. No dobrze, tłumaczcie mi teraz, co tu się dzieje, choć chyba wiem zbyt dobrze
Ja… Już bardzo długo chciałam Ci to powiedzieć. Kocham Andrzeja i chcę być tylko z nim. Przepraszam. wydukała gwałtownie Natalia, patrząc na swojego już byłego męża.
Leszek upuścił talerz, który z hukiem potoczył się po podłodze.
A więc właśnie wy
Tak. Przed chwilą byliśmy razem.
Wspaniale, po prostu wspaniale! No i ty, Andrzejku, też niezły jesteś Teraz już wiem, dlaczego kolacja taka pyszna. Najważniejsze dla kogo!
Natalia nie miała odwagi spojrzeć w oczy mężowi. Czuła, iż jeżeli tylko oderwie spojrzenie od podłogi, cała odwaga ją opuści.
A Kasia? Co z córką? Wie cokolwiek?
Nie, ona nie wie.
Gdzie jest teraz?
U sąsiadki, ogląda bajki.
Często ją tam wysyłasz?
To już od pół roku
Leszek nie miał już więcej pytań. I emocji również zabrakło. Był zmęczony po podróży i nie widział sensu urządzać awantury. Z natury miał spokojne usposobienie i nie trzymał długo urazy.
Choć, kiedy już ktoś go zawiódł, lepiej było nie wchodzić mu w drogę. Ale to zdarzało się rzadko.
Ta sytuacja z dwojgiem bliskich mu osób zaskoczyła Leszka. Był przez chwilę zagubiony, ale gwałtownie odzyskał spokój.
Macie dziesięć minut, by się stąd wynieść. Czas leci powiedział, pijąc herbatę. Na brata choćby nie spojrzał.
I co ona w nim widzi? Wygląda jak ja, choćby pieprzyk w tym samym miejscu Do pracy nieprzyzwyczajony, rozumu też kilka Straci z nim tylko czas. Ale jej wybór! pomyślał Leszek, sącząc dalej herbatę.
Nie wyjdę stąd, póki się nie zgodzisz! nagle podniósł się Andrzej.
I na co się mam zgodzić?
Na rozwód Odpuść Natalii, ona Cię nie kocha!
Widzę dokładnie, kogo kocha moja żona uśmiechnął się gorzko Leszek. Chcecie rozwodu? Dostaniecie, ale przez sąd! Ciekaw jestem, ile wydacie na prawników.
Leszku żona położyła mu dłoń na nadgarstku. Leszku, proszę Cię, rozstańmy się spokojnie. Przecież znasz siebie jesteś dobrym człowiekiem
Leszek pokręcił tylko głową.
Dobrze. Ale Andrzeju, nie jesteś już moim bratem.
Mamy jeszcze jedną prośbę…
Słucham?
Zostaw mi mieszkanie po rozwodzie, Leszku! Natalia uśmiechnęła się uroczo, gładząc męża po ręce. Kasi tak dobrze tu, ma tu w szkole przyjaciół Bez mieszkania nie damy rady, trzeba by wracać do mamy na wieś
Leszek oparł brodę na splecionych dłoniach i zamyślił się. Gdy zobaczyła, iż się waha, Natalia zaśpiewała jeszcze piękniej:
Leszku, kochany Zrób prezent córce. Przecież Ty i tak zarobisz jeszcze mnóstwo pieniędzy. Proszę, ona jest jedyna, nie odmawiaj jej
Spokojnie, Natalio przerwał zdecydowanie mąż. Mam lepszy pomysł.
Jaki? zaświeciła oczami żona. Chcesz nam zostawić samochód? Kasia byłaby zachwycona
Kasia zamieszka ze mną.
Co?! Natalia była w szoku. Jak Ty sobie poradzisz z dzieckiem? Wiecznie Cię nie ma, ciągle w delegacjach! Ona choćby może nie pamięta, jak masz na imię!
Zaraz się przekonamy, powiedział Leszek i ruszył do drzwi.
Po kilku minutach wrócił, prowadząc córkę za rękę. Dziesięcioletnia dziewczynka, która właśnie skończyła trzecią klasę. Ściskała mocno dłoń taty i uśmiechała się szeroko.
Po co ją tu przyprowadziłeś? Chcesz, żeby brała udział w konflikcie?! zapytała wściekła Natalia.
Leszek nie odpowiedział. Usiadł w kuchni, posadził Kasię sobie na kolanach i zaczął spokojnie:
Kasiu, kochanie, mogę zadać Ci kilka pytań?
Jasne! ucieszyła się dziewczynka.
Obiecaj, iż odpowiesz szczerze. Bo teraz rozmawiamy jak dorośli.
Tak jak Ty rozmawiasz z panami z pracy?
Dokładnie.
Kasia skinęła głową, z wyczekiwaniem patrząc na tatę.
Czy mama Cię krzywdzi? Uderzyła Cię ostatnio?
Słysząc to, Kasia zawstydziła się i spuściła wzrok, bawiąc się nerwowo sukienką.
Co Ty wyprawiasz?! krzyknęła Natalia. Zostaw ją w spokoju!
Ciszej, Natalia. Rozmawiam z córką, stanowczo odparł Leszek, głaszcząc Kasię po włosach. Nie bój się, kochanie. Obiecałaś odpowiadać szczerze.
Dziewczynka pokiwała głową, a w oczach zakręciły się łzy. Przytuliła się do taty i wyszeptała cicho:
Tak, trzy razy! Najpierw za tróję z matematyki, potem za rozlane mleko, trzeci raz za to, iż nakrzyczałam na wujka Andrzeja. Całowała się z nim, kiedy byłeś w delegacji.
Nie płacz już, córeczko Już jestem z Tobą. Teraz mama już Cię nie skrzywdzi.
Ona wszystko kłamie! zawołała Natalia. choćby palcem jej nie tknęłam!
Czyli mieszkania i samochodu dla dobra dziecka chcesz? Leszek spojrzał sprytnie na żonę. Kasiu, jeszcze jedno pytanie
Dobrze…
Gdybyś mogła wybrać: zamieszkać ze mną czy z mamą kogo byś wybrała?
Dziewczynka zamilkła. Spojrzała raz na ojca, raz na matkę. Natalia próbowała ją zyskać, wyciągała ramiona.
Obiecasz, iż już nie wyjedziesz na długo?
Obiecuję! bez zawahania odpowiedział Leszek.
To chcę mieszkać z Tobą, tato.
Ty…! wydarła się Natalia, chcąc chwycić dziewczynkę, ale Leszek mocno przytulił Kasię, zasłaniając ją własnym ciałem. Andrzej choćby się nie odezwał.
No i po rozmowie, Natalio. Więcej jej nie zobaczysz oświadczył spokojnie Leszek i z córką wyszedł do jej pokoju.
Krótko potem pomógł Kasi spakować rzeczy. Dobrze, iż własna torba z ubraniami była już gotowa do drogi. Leszek zabrał córkę do hotelu na drugim końcu Warszawy, który często rezerwował w pracy.
Po kilku miesiącach odbył się proces. Z uwagi na brak stałych dochodów oraz porządnego mieszkania po stronie Natalii i jej nowego partnera, sąd orzekł, iż Kasia zamieszka z ojcem.
Dziewczynka sama tego chciała tylko z tatą.
Leszek, zgodnie z postanowieniem, spieniężył swoją połowę mieszkania i kupił mniejsze w innej dzielnicy. Z matką Kasia mogła widywać się w wybrane weekendy, ale na co dzień była już tylko z ojcem.
Leszek zupełnie przeorganizował życie nie było już wielomiesięcznych delegacji. Kasia coraz częściej się uśmiechała, a dla Leszka jej szczęście miało większą wartość niż jakakolwiek praca czy pieniądze
Bo czasami to, czego najbardziej potrzebują nasze dzieci to nie rzeczy, ale obecność, prawdziwa troska i poczucie bezpieczeństwa. Tylko będąc blisko, możemy naprawdę zadbać o tych, których kochamy.
