Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć coś, co rozrywa mi serce Tydzień przed Dniem Kobiet, ledwo uciekłam z sali sądowej serio, oczy miałam pełne łez, prawie nic nie widziałam. W głowie miałam jedno jedyne zdanie, jak mantra: Nie jesteście już małżeństwem. I wiesz, cały czas myślę: Za co mnie to spotkało? czuję się, jakbym dostała jakąś karę, za coś, czego choćby nie rozumiem.
Wyszłam za Karola, wiesz, gdy miałam tylko osiemnaście lat! To była prawdziwa burza uczuć noce nieprzespane, motyle w brzuchu, jakbym fruwała kilka metrów nad chodnikiem. Przez pierwsze pięć lat było cudownie, byłam w nim zakochana na zabój i oddawałam mu całe serce. Dogadzałam mu na każdym kroku: sródziłam mu śniadania do łóżka, gotowałam bigos (wiesz, iż uwielbia!), zawsze miał porządek i wszystko pod ręką.
Tyle iż jego rodzice, Pani Zofia i Pan Marian, nigdy mnie nie zaakceptowali. Od zawsze powtarzali Karolowi, iż nie jestem dla niego, iż powinni znaleźć mu lepszą żonę. Widziałam, jak te ich gadki kręcą mu w głowie Zaczął się ode mnie oddalać, czepiał się o byle co i robił się coraz bardziej chłodny.
Nasz synek, Staś, miał wtedy pięć lat. Na początku Karol był dla niego cudowny rozpieszczał go, nosił na rękach. Ale potem Zrobił się nagle zimny. Jestem pewna, iż to przez jego rodziców wmawiali mu, iż Staś może wcale nie być jego dzieckiem, choć Staś jest jego wykapanym tatą. Karol zaczął coraz częściej bywać u nich, aż w końcu praktycznie się do nich wprowadził. A jak wracał do domu, miał wiecznie kwaśną minę, czasem choćby podnosił na mnie głos Zawsze dbałam o dom, o siebie i o nas już nie wiedziałam, co robić.
Aż pewnego dnia wrócił taki zły, iż pierwszy raz mnie uderzył. Nie mogłam uwierzyć, iż to dzieje się naprawdę. Ale miałam nadzieję, iż mu przejdzie, iż wszystko się jeszcze ułoży. Niedługo potem powiedział prosto z mostu, iż ma już dość, iż odchodzi Zostawił mnie i Stasia. Błagałam go żeby się zastanowił, żeby nam dał jeszcze jedną szansę. Ale on choćby nie chciał mnie słuchać.
Wiesz, przez cały czas go kochałam i nie umiałam sobie wyobrazić życia bez niego, choćby po rozwodzie. Teraz, płaci jakieś śmieszne alimenty chyba tylko po to, żebym nie mogła się przyczepić. A i tak wymaga, żebym na każdą złotówkę przedstawiała mu paragon! choćby jak kupię zwykły chleb w piekarni za 6 złotych, to robi mi awanturę przez telefon, iż nie dosłałam zdjęcia paragonu. Czuję się, jakbym żebrała o każdą złotówkę u człowieka, który kiedyś był dla mnie całym światem.
Karol odwiedza Stasia raz na kilka tygodni, a jak już gdzieś go zabiera, to raczej na siłę. Staś czuje, iż tata się nim nie przejmuje i nie chce z nim jeździć choćby do zoo. Karol potem wypisuje mi jadowite wiadomości, iż nastawiam dziecko przeciw niemu Ale prawda jest taka, iż ja sama nie mogę się pogodzić z tym wszystkim. Płaczę codziennie, schudłam tyle, iż ludzie pytają, czy jestem chora. A ja po prostu od środka gniję ze smutku. Czasem krzyknę na Stasia a potem mam przez to mega wyrzuty sumienia.
I powiedz mi: jak mam żyć, gdy serce mi się łamie? Codziennie podglądam Facebooka Karola, patrzę jak układa sobie życie i dowiedziałam się ostatnio, iż szykuje się do ślubu z kimś innym. To kompletnie mnie rozbiło.
Wiem, już nic nas nie łączy, wiem głową wiem! iż to koniec. Ale serce Serce wciąż nie daje rady. Jak ja mam sobie z tym poradzić, powiedz?
