Myślała, iż jej mąż ma wilczy apetyt, a to jego siostra regularnie opróżniała lodówkę i wynosiła jed…

Kinga stoi przy otwartej lodówce, masując skronie z bezsilności. Po raz kolejny jej mąż, Tomasz, pożarł całe zapasy. Zupełnie nie pojmuje, jak to możliwe, iż tyle jedzenia znika w ekspresowym tempie. Dopiero co pogotowała, a już puste półki.

Każda próba rozmowy z Tomaszem kończy się kłótnią. Frustruje ją też fakt, iż on już drugi miesiąc siedzi w domu, bezskutecznie rozsyłając CV. Ona z kolei haruje tylko po to, by kupić jedzenie, które znika jak kamfora. Przyzwyczaiła się do przegryzania pajdy chleba i popijania cienkiej kawy zbożowej. Po powrocie z pracy nie ma już siły na gotowanie, a Tomek najwyraźniej uważa, iż żona naje się w pracy.

Jutro jadę do mamy, musimy pomóc Bartkowi rozlega się z drugiego pokoju głos Tomasza.

Kinga wzrusza ramionami, bo źle się czuje. Nad ranem budzi się z gorączką, postanawia więc zostać w domu. Łyka tabletki i wraca pod kołdrę.

Wybudza ją z drzemki hałas w kuchni. Ktoś uderza pokrywkami garnków, raz po raz słychać trzask otwieranej lodówki. Szmery nie cichną, a ktoś zaczyna sobie choćby pod nosem podśpiewywać. Kinga wstaje i idzie sprawdzić, co się dzieje. W kuchni zastaje Emilię, siostrę swojego męża, z którą nie utrzymuje żadnych kontaktów.

Emilia od dawna uważa, iż jej brat powinien pomagać nie tylko swoim dzieciom, ale również jej i jej pociechom. Przez te pomocne gesty domowy budżet Kingi ciągle się kurczy, bo jej mąż wciąż oddaje coś siostrze. Teraz Emilia przegląda jej zakupy i pakuję je do własnych pojemników.

No proszę, cześć rzuca Kinga z przekąsem.
Czemu nie jesteś w pracy? Emilia nagle blednie.
Jestem chora. Czy Tomasz wie, iż jesteś u nas?
Sam dał mi klucze.
Więc jednak to nie mąż ma taki apetyt, tylko ty masz zbyt długie ręce.
To mój brat, należy mi się trochę jedzenia dla dzieci.
Tylko twój brat nie pracuje i nic nie dokłada. Nie ukrywam, nie podoba mi się, iż muszę karmić dwie rodziny i choćby nie mam o tym pojęcia.

Sama może nie masz dzieci, więc nie rozumiesz. Mam cię przepraszać za te parówki?
Oddaj mi klucze, albo dzwonię na policję. Przypomnę, iż Tomasz nie ma żadnych praw do tego mieszkania.

Serio zadzwonisz na policję przez paczkę parówek? No coś ty! Masz swoje klucze, dusigroszu! Powiem Tomaszowi, jaką ma wspaniałą żonę.
Nie szkodzi. niedługo znajdzie sobie inną.

Kinga siedzi zapłakana przez cały czas robiono z niej naiwną. Nikt by nie pomyślał, iż to szwagierka wynosi jedzenie i zostawia jej tylko suchy chleb. Najgorsze jednak to, iż Tomasz o wszystkim wiedział i grał przed nią głodnego wilka.

Nie dziwi jej to specjalnie teściowa też zawsze wchodziła bez zapowiedzi i kasowała, co wpadło jej w ręce. W tej rodzinie takie zachowania są normą. Kinga długo zastanawia się, co dalej i wreszcie dzwoni do Tomasza z wiadomością o rozwodzie.

Daj mi wrócić do domu, pogadajmy. Nie uciekaj tak od rozmowy prosi Tomasz.
Już nie chcę rozmawiać. Wszystko jest dla mnie jasne.

Tacy ludzie się nie zmieniają. Szkoda tylko lat młodości. Teraz mąż jest dla niej kimś zupełnie obcym i żałuje, iż nie zakończyła tego wcześniej.