Kasia poprawiła obrączkę na palcu i jeszcze raz spojrzała na ekran telefonu. Wiadomość od męża wisiała tam od trzech godzin: „Zostaję dziś dłużej w biurze, projekt się pali". Nic nadzwyczajnego — Marek od miesiąca kończył pracę po dziewiątej. Problem w tym, iż biuro jego firmy mieściło się w Alejach Jerozolimskich, a piętnaście minut temu Kasia widziała jego srebrnego passata na parkingu przy hotelu Novotel na Marszałkowskiej.
Stała przy oknie kuchni w ich mieszkaniu na Mokotowie, trzymając w rękach kubek z wystygłą herbatą, i przekładała w myślach wszystkie możliwe wytłumaczenia. Może pożyczył samochód komuś z pracy. Może to zbieg okoliczności — w końcu srebrnych passatów jeździ po Warszawie tysiące. Postawiła kubek na parapecie tak gwałtownie, iż rozlała resztkę na drewnianą deskę, wytarła ją rękawem i sięgnęła po kurtkę.
Zamówiła Ubera z telefonu — kierowca miał podjechać za cztery minuty, srebrny octavia, numery zaczynające się na WE. Do Novotelu miała stąd dwadzieścia minut jazdy, licznik pokazał na koniec 27 złotych. Przez całą drogę wpatrywała się w migające za oknem światła miasta i liczyła w pamięci — trzy lata małżeństwa, dwa lata narzeczeństwa przed tym, ani jednego wieczoru, w którym nie wiedziałaby, gdzie jest mąż. Aż do teraz. Na zegarku w telefonie było 22:47.
Recepcjonistka, młoda dziewczyna o zmęczonych oczach, z identyfikatorem „Magda", początkowo nie chciała nic powiedzieć — polityka hotelu, dane gości chronione. Kasia położyła na blacie telefon ze zdjęciem ze ślubu: Marek uśmiechnięty, w garniturze pożyczonym od brata. Powiedziała tylko, iż to jej mąż i iż boi się, czy nic mu się nie stało. Magda zawahała się, zerknęła w stronę windy, po czym wyszeptała numer pokoju: trzysta czternaście.
Winda jechała zbyt wolno, cyfry nad drzwiami zmieniały się z opóźnieniem, jakby ktoś je manualnie przestawiał. Kasia patrzyła na swoje odbicie w lustrzanej ścianie kabiny i próbowała ułożyć zdania, którymi zapyta, wytłumaczy, zażąda prawdy. Ręce miała zimne, mimo iż na zewnątrz było ciepło jak w sierpniu przystało. Żadne zdanie nie brzmiało dość mocno. Kiedy drzwi się rozsunęły, poczuła, iż nogi robią się cięższe niż powinny, a w ustach zrobiło się sucho jak po całym dniu bez wody.
Zapukała dwa razy, mocniej niż zamierzała. Za drzwiami usłyszała szuranie, potem cichy głos Marka każący komuś poczekać. Otworzył w rozpiętej koszuli, z miną człowieka przyłapanego na czymś, czego nie potrafi już ukryć. Za jego plecami, na łóżku, siedziała kobieta w hotelowym szlafroku — Ania, jego asystentka, którą Kasia poznała rok temu na wigilii firmowej, w restauracji na Powiślu.
— Mogę wytłumaczyć — zaczął Marek, ale głos mu się załamał w połowie zdania.
Ręce jej się trzęsły, kiedy weszła do pokoju. Na stoliku stały dwa kieliszki z resztką czerwonego wina i talerzyk z niedojedzonym serem. Kasia odstawiła jeden kieliszek równo obok drugiego, żeby czymkolwiek zająć palce, które nie chciały jej słuchać. Poczuła, iż łzy napływają, ale nie pozwoliła im spaść — zamrugała, raz, drugi, i przełknęła ślinę, choć w gardle miała jakby kamień.
— Trzy lata — powiedziała tylko, a głos wyszedł jej twardszy, niż się spodziewała. — Nie chcę wiedzieć, jak długo to trwa. Chcę wiedzieć, kiedy zabierzesz swoje rzeczy z mieszkania.
Wyszła, zanim zdążył cokolwiek odpowiedzieć. W windzie zjeżdżając w dół, zdjęła obrączkę i wrzuciła ją do kieszeni kurtki. Zabrzęczała o klucze do mieszkania na Mokotowie, które teraz trzeba będzie urządzić od nowa.
Na dole, przy recepcji, Magda spojrzała na nią pytająco znad monitora. Kasia tylko pokręciła głową i podziękowała cicho.
Na zewnątrz zamówiła kolejnego Ubera. Kierowca, starszy mężczyzna w wyświechtanej czapce z daszkiem, zerknął na nią w lusterku.
— Mokotów, tak? Ta sama trasa co wcześniej?
— Tak — odpowiedziała, patrząc przez szybę na neon Novotelu, który powoli znikał za rogiem. — Tylko w drugą stronę.
Telefon w kieszeni zabrzęczał — przyszła wiadomość od Marka. Kasia choćby na niego nie spojrzała, tylko wyciszyła dźwięk i wsunęła telefon głębiej, obok obrączki.
