Moje małżeństwo wydawało się zupełnie zwyczajne. Nie idealne jak na Instagramie, ale stabilne – bez awantur, bez zazdrości, bez podejrzanych sygnałów. Nie ukrywał telefonu, nie wracał późno, nie zmieniał nagle planów. Nigdy nie miałam powodów do niepokoju. Kobieta, dla której mnie zostawił, pracowała z nim – młodsza ode mnie, wolna, bez dzieci. Kilka razy ją widziałam, choćby była u mnie w domu na firmowej imprezie – rozmawiała ze mną normalnie, nic nie wzbudziło moich podejrzeń. Rozmowa przyszła w piątkowy wieczór: wrócił z pracy, położył klucze na stole i powiedział, iż musi porozmawiać. Usiedliśmy naprzeciwko siebie i od razu powiedział: już mnie nie kocha, jest zagubiony, poznał inną i odchodzi właśnie do niej. Powiedział, iż to nie moja wina – jestem dobrą żoną, ale z nią czuje się żywy. Zapytałam, od kiedy – odpowiedział, iż od miesięcy. Zapytałam, jak mogłam niczego nie zauważyć. Odpowiedział, iż właśnie dlatego – bo był ostrożny. Tego samego wieczoru spakował kilka rzeczy i odszedł. Nie było wielkich kłótni, nie było ratowania związku. Kolejne miesiące były najgorsze w moim życiu. Nie miałam stałego dochodu, rachunki się piętrzyły – czynsz, opłaty, jedzenie. Sprzedawałam domowe sprzęty. Były dni, kiedy jadłam tylko raz. Czasem odcinałam gaz, żeby zaoszczędzić. Płakałam, ale musiałam wstawać i szukać rozwiązań. Próbowałam znaleźć pracę, ale żądali świeżego doświadczenia lub wykształcenia, którego nie miałam. Z potrzeby upiekłam deser i sprzedałam sąsiadce, potem kolejne oferowałam przez WhatsApp, roznosząc je pieszo. Raz wracałam z pustymi rękoma, innym razem wszystko schodziło na pniu. Z biegiem czasu zaczęłam mieć stałych klientów. Pieczenie i dostawy zapewniały mi pieniądze na jedzenie, potem na rachunki, a w końcu na czynsz. Nie było gwałtownie i nie było łatwo – miesiące niewyspania i życia na krawędzi. Tak jest do dziś – nie jestem bogata, ale się trzymam. Nie zależę od nikogo. Dom już nie jest taki jak kiedyś, ale jest mój. On został z tamtą kobietą. Nigdy więcej się nie odezwał. jeżeli czegoś się nauczyłam, to tego, jak przetrwać choćby wtedy, gdy nie ma się wyboru. Nie dlatego, iż zawsze chciałam być silna, ale dlatego, iż nikt inny nie zrobiłby tego za mnie.

Małżeństwo wydawało mi się zwyczajne. Nie takie jak na Instagramie idealne, ale solidne. Nie było burzliwych awantur, zazdrości, dziwnych znaków. On nie ukrywał telefonu, nie wracał późno, nie zmieniał nagle planów. Nigdy niczego nie podejrzewałam.

Kobieta, dla której mnie zostawił, pracowała razem z nim w firmie. Młodsza ode mnie, sama, bez dzieci. Widziałam ją kilka razy. Raz choćby była u nas w domu, gdy mieli spotkanie firmowe. Przywitała się jak należy, rozmawiała uprzejmie. Nie poczułam nic dziwnego.

Rozmowa wydarzyła się w piątek wieczorem. Wrócił z pracy, cisnął klucze na stół i powiedział, iż musimy porozmawiać. Usiadł naprzeciwko mnie i od razu zaczął: powiedział, iż już mnie nie kocha, iż wszystko mu się pomieszało, iż spotkał kogoś nowego i chce z nią odejść. Powiedział, iż to nie moja wina, iż jestem dobrą kobietą, ale z tamtą czuje się jakby znowu żył.

Zapytałam, od kiedy tak ma. Odpowiedział od miesięcy. Zapytałam, czemu niczego nie zauważyłam? Odpowiedział, iż właśnie dlatego bo był ostrożny. Tego samego wieczoru spakował parę ubrań i wyszedł. Nie było długiej kłótni, nie próbował niczego naprawiać.

Kolejne miesiące były jak noc bez końca. Nie miałam stałej pracy. Rachunki spadały na mnie jeden po drugim: czynsz, prąd, woda, jedzenie. Zaczęłam sprzedawać co mogłam z mieszkania. Były dni, gdy jadłam tylko raz. Czasem zakręcałam gaz, by nie płacić więcej. Płakałam, ale rano znów trzeba było wstawać i kombinować jak przetrwać.

Szukając pracy wszędzie odmawiali. Chcieli doświadczenia lub papierów, których nie miałam. Z potrzeby, któregoś dnia, upiekłam deser i sprzedałam sąsiadce. Potem zrobiłam kolejne. Zaczęłam rozsyłać zdjęcia znajomym przez WhatsAppa. Chodziłam pieszo po osiedlu i sprzedawałam ciasta. Czasem wracałam niemal z niczym, czasem nie zostawało mi nic do przyniesienia do domu.

Stopniowo ludzie zaczęli mnie szukać. Robiłam słodkości wieczorem, rano roznosiłam paczki pod drzwi. Za to kupowałam jedzenie, potem płaciłam rachunki, czynsz. Nie stało się to od razu i nie było łatwe. To były miesiące nieskończonego zmęczenia, mało snu, życie na krawędzi jakbym dryfowała przez Śródmieście Warszawy trzymając się tylko zapachu drożdżowego ciasta.

Tak dalej żyję. Nie jestem bogata, ale daję sobie radę. Nie zależę od nikogo. Mój dom już nie ten sam, ale jest mój. On przez cały czas jest z tą kobietą, dla której mnie zostawił. Nie zamieniłam z nim słowa od tamtej nocy.

Jeśli się czegoś nauczyłam, to właśnie tego jak przetrwać, gdy nie ma wyjścia. Nie dlatego, iż chciałam być silna, ale dlatego, iż nikogo innego nie było, kto mógłby zrobić to za mnie. Zimne światło poranka na starej kuchence gazowej zawsze przypomina mi, iż wszystko tu choćby smutek ma smak makowca.