Nigdy bym nie pomyślała, iż własna rodzina wywinie mi taki numer: wykorzysta moją ufność i zostawi mnie z pustym portfelem. W naszym dwupokojowym mieszkaniu w Warszawie ja, mama i siostra miałyśmy równe udziały własności. Babcia, która także mieszkała w dwupokojowym mieszkaniu (całkiem ładnym, chociaż windy już od lat nie naprawiali), wielokrotnie obiecywała, iż sporządzi testament pół mieszkanka dla mnie, pół dla mojej siostry, żebyśmy potem mogły się dogadać, sprzedać czy zamienić i jakoś wspólnie wyjść na ludzi. W tym czasie moja siostra, zaskoczona nieplanowaną ciążą, zamieszkała z mamą. Ja studiowałam w Krakowie, próbując znaleźć sens życia nad Wisłą.
Ostatecznie siostra z rodziną rozgościła się w dużym pokoju, mama przeniosła się do mniejszego. Gdy wpadałam do domu, spałyśmy z mamą w jednym pokoju, ale doskonale wiedziałam, iż po skończeniu studiów na pewno nie wrócę na długo przez szwagra. Mama, żeby nie pogarszać relacji rodzinnych, prosiła mnie, żebym „nie robiła afery” i żeby wszystko odbywało się spokojnie. Gdy podzieliłam się swoimi obawami z babcią, wymyśliła rozwiązanie: oddać siostrze jej część mieszkania w bloku, a w testamencie zostawić mi kawalerkę. Pomysł przedstawiłam mamie i siostrze siostra tylko się uśmiechnęła i rzuciła, żebym lepiej szykowała się na sąd, bo ona wszystko i tak wygra.
W końcu podpisałam zrzeczenie się udziałów naiwność młodej studentki. Niestety, babcia nie zdążyła przerobić testamentu. Jej zdrowie popsuło się szybciej niż windy w bloku i zmarła, zanim zapisała mi cokolwiek. Takim cudem siostra została właścicielką całego dwupokojowego mieszkania, a jeszcze dostała połowę kawalerki, w której już sobie mieszkała. Poprosiłam mamę o wsparcie, ale ona oczywiście stanęła po stronie siostry, choć dokumenty czarno na białym wszystko pokazywały. Mama, patrząc na swoje paznokcie, stwierdziła, iż „przecież wszyscy mieszkamy pod jednym dachem, to po co się kłócić”.
Dziś w mieszkaniu siostry mama jest ni to gosposią, ni opiekunką do dzieci. Siostra ceni ją dopóki z emerytury dorzuca jej się do rachunków i gotuje rosół w niedzielę. Ale co będzie, jak jej „przydatność” zacznie się kończyć? Nie mam bliskiej rodziny w Warszawie i szczerze mówiąc, coraz mniej mnie już tu trzyma. Mama i siostra tworzą silny duet, a ja zdecydowałam się odciąć kontakt, bo ich działania bolały mnie bardziej niż rozgotowane pierogi na Wigilię.
