Moja była żona chciała zabrać mi połowę mieszkania, ale nie przewidziała, iż wyprzedziłem jej każdy krok

Mój związek z byłą żoną zakończył się, gdy po raz ostatni spotkaliśmy się w gmachu sądu w Warszawie. Dawno temu to się działo jeszcze zanim zaczęto mówić o mediacjach czy spokojnych rozwodach. Nie chcę teraz roztrząsać, kto ponosił większą odpowiedzialność bo przecież każda strona bierze udział w rozpadzie małżeństwa.
Rzecz w tym, iż moja druga żona, Zofia, uwikłała się w romans z pewnym zamożnym przedsiębiorcą. Był to pan Kamil, który przed laty zamieszkał w naszym Krakowie, a niedługo potem otworzył tam niewielką kawiarnię przy jednej z bocznych uliczek Starego Miasta. Początkowo Zofia próbowała ukryć tę znajomość, ale z czasem przestali mieć jakiekolwiek opory spotykali się zupełnie jawnie.
Pewnego dnia zjawiła się w domu, oznajmiając, iż chce rozwodu i zamierza walczyć o połowę naszego mieszkania. Była pewna, iż wpadnę w złość, zacznę się zamartwiać. Jednak ten lokal kupiłem przecież samodzielnie, za własne, ciężko zarobione złotówki. Zofia swój ślad wniosła tylko tyle, iż spędziła tam ze mną dwa lata. Teraz jednak czuła się uprawniona do wszystkiego.
Podszedłem do tego spokojnie. Nie starałem się jej przekonywać, żeby zmieniła zdanie. Po prostu czekałem, aż cała sprawa trafi pod sąd. Byłem już wtedy boleśnie nauczony doświadczeniami z pierwszą żoną, Kingą. Tamta batalia sądowa ciągnęła się przeszło trzy lata przez niekończące się spory i kłótnie na każdym posiedzeniu. Kończyło się zawsze awanturą i nieporozumieniami.
Ostatecznie Kinga dopięła swego sąd przyznał jej połowę majątku. Miała dobrego adwokata. Straciłem wówczas mieszkanie po moim ojcu; to była dla mnie twarda lekcja.
Za drugim razem postąpiłem mądrzej. Mieszkanie, które odnowiłem własnymi rękami, jeszcze przed ślubem przepisałem na mojego brata, Jana jemu mogłem zaufać bez zastrzeżeń. Gdy przyszło do rozwodu z Zofią, okazało się, iż formalnie nic nie posiadam i jej roszczenia okazały się bezpodstawne. Po tamtych doświadczeniach wiedziałem już, iż żadna kobieta nie zawładnie moim majątkiem, choć w młodości człowiek łatwiej dawał się zwieść.
Czasy się zmieniły, ale tamte sprawy zostawiły ślad dziś patrzę na świat spokojniej, nie myśląc już o dawnych krzywdach.