Mój teść wychował się w szczęśliwej i kochającej rodzinie. Niestety, kiedy miał 57 lat, jego żona zmarła. To oczywiście była dla niego bardzo trudna sytuacja. Postanowiłem więc, iż sprzedamy jego mieszkanie, podzielimy się pieniędzmi i zamieszka z nami, dopóki jakoś nie poradzi sobie z żałobą. Było to realne.
Myślałem, iż zostanie u nas maksymalnie sześć miesięcy, żeby potem kupić sobie nowe mieszkanie, ale tak się nie stało. Teść bardzo polubił mieszkanie u nas. Nie dokładał się do opłat ani do zakupów nie dawał ani złotówki. To ja gotowałem mu obiady, prałem jego ubrania, sprzątałem mu pokój. On tylko chodził do pracy. Miał życie, jakby był na wakacjach.
Tak mieszkał z nami przez 11 lat. W końcu zaczął nam ciągle dawać rady, narzucał swoje zasady, robił lekcje na każdy temat mieliśmy tego dosyć. Wtedy zdecydowaliśmy się kupić mu dom pod Warszawą. Jest zdrowy, wciąż pełen sił, może żyć samodzielnie.
Kupiliśmy mu dom i zadbaliśmy o wszystko, żeby mógł w nim mieszkać. Teść jednak zaczął opowiadać wymyślone historie o problemach z sercem i innych schorzeniach. W zasadzie wymyśla różne rzeczy tylko po to, by móc znowu zostać z nami. Ale ja już nie chcę tego robić. Chcę wreszcie odpocząć, być tylko z najbliższą rodziną. Jestem zmęczony. Co mam zrobić?
