Mój teść był przekonany, iż wciąż będziemy go wspierać.
Mąż wychował się w kochającej, szczęśliwej rodzinie, w której panowało zrozumienie. Jednak kiedy jego ojciec, pan Kazimierz, miał 57 lat, jego żona nagle zmarła. Cały świat mu się zawalił. Wiedzieliśmy, iż nie poradzi sobie sam z taką stratą, więc podjęliśmy decyzję: sprzedamy jego mieszkanie na Żoliborzu, podzielimy złotówki i zaprosimy go do nas, do naszego mieszkania na Woli, by mógł choć trochę otrząsnąć się po tragedii. To było uczciwe rozwiązanie, każdy to rozumiał.
Myśleliśmy, iż zamieszka z nami na kilka miesięcy, może pół roku, później kupi sobie coś własnego ale nie. Pan Kazimierz pokochał wygodę w naszym domu. Każde rachunki, zakupy czy inne opłaty nie przekazał ani złotówki. Gotowałam dla niego obiady, prałam mu koszule, sprzątałam pokój. On natomiast tylko chodził do pracy i resztę czasu spędzał na leżakowaniu przed telewizorem. Miał życie jak na wczasach.
I tak minęło jedenaście lat. Z czasem zaczął narzucać nam swoje zdanie, tłumaczyć, jak powinniśmy żyć, ustalać swoje reguły w naszym domu. Zmęczyliśmy się tym ciągłym napięciem, pretensjami. W końcu ustaliliśmy z mężem, iż pomożemy mu kupić mały domek pod Warszawą. Pan Kazimierz jest całkowicie sprawny, zdrowy, w sile wieku poradzi sobie.
Kupiliśmy dla niego dom, urządziliśmy go, żeby miał wszystko, czego potrzebuje. Wtedy zaczął wymyślać historie o bólach w klatce piersiowej, sercu, innych dolegliwościach byle tylko wrócić do naszego mieszkania. Ale ja już nie chcę. Chcę wreszcie odpocząć, być tylko z najbliższą rodziną, z mężem i córką Jagodą. Mam już dość. Co powinnam zrobić?
