Mój ojciec porzucił mnie i moją mamę, gdy miałam zaledwie dwanaście lat. Z dnia na dzień zostałyśmy bez dachu nad głową i bez żadnego wsparcia. Ani razu nie zgłosił naszej sytuacji na policję, sprawiał wrażenie, jakby całkowicie o nas zapomniał. Gdy skończyłam piętnaście lat, do naszego mieszkania przyszła młoda para domagali się, żebyśmy natychmiast zwolniły pokój, ponieważ ojciec obiecał go im.
Mama, pełna niepokoju, zadzwoniła do niego, próbując wyjaśnić sytuację. On jednak bezlitośnie oświadczył, iż traktuje tę parę niemal jak swoje własne dzieci. Nie mogąc dłużej znieść życia w zatłoczonym mieszkaniu komunalnym, mama zdecydowała się je sprzedać. Część pieniędzy musiała oddać komuś, kogo ojciec uważał za swojego człowieka. Z tego, co zostało, kupiła przez internet dwupokojowe mieszkanie. Żeby pomóc mamie spłacać kredyt, musiałam odłożyć własne plany na studia na kilka lat i iść do pracy.
Niestety, kiedy wreszcie zbliżała się spłata ostatniej raty, mama odeszła na zawsze. Został mi jeszcze rok na uregulowanie reszty zadłużenia. W tym czasie, jakby los chciał ze mnie zakpić, niespodziewanie zjawił się ojciec. Nowa żona wyrzuciła go z mieszkania. Był już stary, schorowany, z emeryturą ledwie wystarczającą na życie, praktycznie bezdomny. Przyszedł do mnie po pomoc.
Patrząc na niego stałam ledwo powstrzymując łzy i gorycz. Zapytałam go wprost: czy naprawdę nie rozumie, iż jego zachowanie przez tyle lat było podłe albo po prostu głupie? Po dwudziestu latach całkowitej obojętności, gdy nie wykazał ani troski, ani cienia opieki, zabierając nam choćby mieszkanie, które nam się należało, uniemożliwiając mi naukę i wpędzając w poważne kłopoty finansowe czy na serio oczekuje, iż przyjmę go z otwartymi ramionami?
Moje serce było zimne jak lód. – Może ktoś inny zasługuje na współczucie, ale na pewno nie ty – pomyślałam. Dla innych robił wszystko, oddawał siebie, przez lata zupełnie ignorując moje dobro. Spojrzałam mu prosto w oczy i ze spokojem, ale stanowczo oświadczyłam, iż jeżeli szuka pomocnej dłoni, niech idzie do tych, których uznał za własne dzieci nie do córki, którą zostawił na pastwę losu. Niech zapomni o moim istnieniu i adresie. Nigdy nie był i nigdy nie będzie dla mnie ojcem.
