Mój syn właśnie skończył 31 lat i niedawno powiedział mi, iż lokatorzy mieszkający w mieszkaniu jego ojca muszą się wyprowadzić, bo on chce tam zamieszkać razem ze swoją żoną.

Wiesz, zawsze am wierzyłam, iż w naszym życiu nic nie dzieje się przypadkowo wszystko jest konsekwencją naszych wyborów i każda decyzja wpływa na przyszłość. Każdy z nas jest odpowiedzialny za swoje życie i za to, co się nam przydarza. Ja, niestety, kiedyś podjęłam bardzo złą decyzję związałam się z człowiekiem kompletnie nieodpowiedzialnym. Zakochałam się w Pawle, zaufałam mu, mimo iż wszyscy wiedzieli, iż to kobieciarz. Naiwnie wierzyłam, iż dla mnie się zmieni. Ale ludzie raczej się nie zmieniają choćby kiedy urodził się nasz syn, Paweł dalej interesował się innymi kobietami.

Po pewnym czasie zaczęły do mnie docierać plotki o jego nowych romansach. Opowiadali mi o tym znajomi, sąsiedzi, choćby członkowie rodziny. Czułam się wtedy okropnie bolało mnie to i było mi wstyd, nie wiem czy jedno czy drugie bardziej. Wytrzymałam w tym stanie pięć długich lat. W końcu Paweł wyprowadził się ze swojego mieszkania i dał je naszemu synowi, tylko po to, żeby nie musiał płacić alimentów. Ja zdecydowałam się wynająć mieszkanie od niego i zamieszkałam tam razem z synem oraz moją mamą, która wtedy bardzo wymagała opieki.

Zawsze starałam się dać synowi wszystko, co najlepsze. Cały dochód z wynajmu mieszkania przeznaczałam na szkołę, ubrania i inne wydatki zależało mi, żeby miał szczęśliwe dzieciństwo. Dodatkowo pieniądze, które zarabiałam, szły na rachunki, jedzenie i leki dla mamy. Myślałam, iż kiedyś syn doceni wszystkie moje starania. Niestety, dziś mam już 57 lat i zmagam się z cukrzycą. Muszę cały czas kontrolować poziom cukru i regularnie robić sobie zastrzyki z insuliną, żeby jakoś funkcjonować.

Przez chorobę nie jestem już w stanie pracować, a kto chciałby zatrudnić starszą kobietę z cukrzycą? Moim jedynym źródłem utrzymania są pieniądze z wynajmu tego mieszkania. Niedawno mój syn, Przemek, skończył 31 lat i oznajmił mi, iż musi przejąć mieszkanie po ojcu, bo chce tam zamieszkać ze swoją żoną. Kiedy powiedziałam mu, iż nie mam dokąd pójść, odparł, iż to już moja sprawa.

Nie rozumiem, jak to się stało, iż całe życie tak ciężko pracowałam, a nigdy nie udało mi się odłożyć oszczędności na emeryturę. Naprawdę nie wiem, co teraz robić… Muszę kupować lekarstwa, jedzenie, opłacać rachunki. Jak moje własne dziecko mogło mi tak postąpić? Za kogo on się uważa, iż potrafi tak mnie potraktować?