Mój mąż spóźnił się na pogrzeb mojego taty. Zadzwonił kwadrans przed rozpoczęciem ceremonii i rzucił przez telefon, iż utknął na Alejach Jerozolimskich, iż to jakiś nieszczęsny dzień i iż już jedzie. Stałam wtedy przed kościołem św. Anny, czarna, szczelnie zapięta kurtka, dłonie zziębnięte i kurczowo ściskające torebkę. Kiwałam głową, choć wiedziałam, iż nie ma szans, by mnie zobaczył.
Ludzie powoli wchodzili do środka. Ktoś podał mi paczkę chusteczek, ktoś dotknął ramienia. Wszyscy byli. Tylko jego brakowało.
Trumna taty była już ustawiona przy ołtarzu. Patrzyłam na nią, usiłując nie myśleć, iż tata zawsze pytał, czy mój mąż zdąży, czy jak zwykle coś mu wypadnie. Obiecywałam, iż tym razem będzie. Że może się spóźniać na spotkania, na kolacje, na imieniny, ale nie na pogrzeb.
Msza zaczęła się bez niego. Telefon w kieszeni zawibrował raz, potem drugi. Zignorowałam.
Po ceremonii ktoś zrobił zdjęcie. Skończyło na portalu społecznościowym. Wieczorem zobaczyłam je, kwiaty, szare niebo, tłum ludzi. I wtedy, zupełnie przypadkiem, przewijając, dostrzegłam inne zdjęcie. Zrobione tego samego dnia, o tej samej godzinie, w restauracji na Powiślu daleko od cmentarza.
Stałam przed ekranem telefonu, zanim dotarło do mnie, co widzę. Zdjęcie jasne, pełne śmiechu, mnóstwo balonów, stół zastawiony jedzeniem, tort. Lokal oznaczony, godzina wpisana, serduszka w komentarzu. Atmosfera pogodna, wesoła. Zupełnie nie pasowało do mojego dnia.
W tle, lekko z boku, dostrzegłam jego twarz. Uśmiechnięty, rozluźniony, tak bardzo, jak dawno już go nie widziałam. Stał tuż obok niej kobiety, której istnienia wtedy nie znałam, ale intuicja kazała od razu rozpoznać. Opierała rękę na jego ramieniu swobodnie, zbyt blisko, by była tylko z pracy czy znajomą znajomych.
Godzina na zdjęciu była identyczna z tą, kiedy stałam pod kościołem i słuchałam jego tłumaczeń, iż już skręca, iż to jeszcze moment, jeszcze chwila.
Nie pamiętam powrotu do mieszkania. Pamiętam tylko ciszę, zdjęcie taty ustawione na komodzie i jedno pytanie, które wracało jak echo: jak można tak strasznie pomylić się w liczeniu czasu.
Kiedy Marek w końcu przyszedł, wszystko było już po. Po pogrzebie, po stypie, po pierwszym szoku. Wszedł cicho, jakby chciał, żebym go nie zauważyła. Miał na sobie koszulę, której nigdy wcześniej nie widziałam. Pachniał obcymi perfumami i tanim whisky.
Przepraszam wydusił od progu naprawdę nie chciałem…
Nie pozwoliłam mu skończyć. Położyłam telefon na stole i przesunęłam w jego stronę. Spojrzał. Najpierw bez zrozumienia, potem coraz bardziej poważnie. Uśmiech zniknął mu z twarzy.
To nie tak, jak myślisz powiedział szybko. To były urodziny znajomego, zatrzymałem się tylko na chwilę, chciałem zdążyć…
Nie zdążyłeś przerwałam. Na pogrzeb mojego ojca.
Usiadł ciężko na krześle. Przeczesał włosy ręką, jak zawsze, gdy był podenerwowany. Zaczął mówić o złym planowaniu, o korkach na Służewcu, o tym, iż myślał, iż ma czas. O tym, iż nie chciał mnie zranić, nigdy.
Słuchałam, ale każde jego słowo brzmiało obco, jakby opowiadał o kimś innym. W głowie ciągle widziałam tatę, jak poprawia krawat przed wyjściem, jak mówi, żeby się nie martwić, bo wszystko się poukłada. Wtedy przekonałam się, iż to nieprawda.
Wyjdź powiedziałam cicho.
Jak to? spojrzał na mnie zdumiony. Przecież możemy rozmawiać.
Rozmawialiśmy odparłam spokojnie. Teraz wyjdź.
Spakował w pośpiechu kilka rzeczy torbę, ładowarkę, koszulę. Stał w drzwiach, czekając z nadzieją, iż go zatrzymam. Nie zrobiłam tego. Przez następne dni dzwonił, pisał wiadomości, przepraszał, tłumaczył, obiecywał. Przysięgał, iż to była pomyłka, iż już nigdy nie zawiedzie, iż zrozumiał.
Spotkaliśmy się jeszcze raz. Usiadł naprzeciwko mnie, zmęczony, jakby postarzał się w kilka dni. Mówił, iż chce wrócić, iż wszystko naprawi, iż mnie kocha. Patrzyłam na niego i czułam tylko jedno zmęczenie. Nie złość. Nie ból. Głębokie, zwyczajne zmęczenie, człowiekiem, który potrafił wybrać czyjeś urodziny zamiast mojego żalu.
