Mój mąż, lat 45, zapomniał o moich urodzinach 27.02 i właśnie tego dnia wyjechał z kolegami na ryby. Pod jego nieobecność przygotowałam taki niespodziewany prezent, iż tej daty już nigdy nie zapomni
Mąż zapomniał o moich urodzinach i pojechał w ten dzień wędkować nad Wisłę z przyjaciółmi. Podczas jego nieobecności powstał w mojej głowie pomysł lekcja, której prędko nie zapomni.
Z wiekiem mój mąż nabył dziwnych nawyków. Pamiętał bezbłędnie, kiedy wymienić olej w naszym passacie, kiedy jego drużyna spotyka się na łowienie leszczy i kiedy zaczyna się sezon na sandacze. ale rodzinne daty jakby rozmywały się w jego myślach, ginęły w mgle.
Zazwyczaj ratowałam sytuację z wyprzedzeniem delikatne aluzje, listy przy lodówce, choćby pytania wprost. Marzyłam jednak, by czterdzieste piąte urodziny minęły inaczej bez aluzji, próśb, insynuacji. Naiwnie wierzyłam, iż ćwierć wieku razem czegoś go nauczyło.
W piątkowy ranek Wojciech biegał po mieszkaniu, upychając do starego plecaka zanęty i błystki.
Bogno, widziałaś mój termos? Chłopaki już na mnie czekają. Jedziemy na Bugu, brań jest zatrzęsienie. Wrócę w niedzielę, nie licz na kontakt, komary zżerają zasięg.
Rzucił szybki, pobieżny całus w policzek, choćby na mnie nie spojrzał.
Nie smuć się, zamów sobie coś dobrego.
Trzasnęły drzwi. Zostałam sama w szeleszczącym mieszkaniu. Zeszłam do kuchni i zerknęłam na kalendarz ze szczęśliwymi bocianami. Data czerwoną kredką zakreślone 27 lutego. Moje urodziny. On nie tylko zapomniał. Wybrał akurat ten dzień na wyprawę.
Początkowo czułam się odrętwiała, potem wszystko we mnie skostniało i ogarnął mnie chłód. Nagle pojawiła się wewnątrz dziwaczna myśl plan tak wymyślny, iż choćby w snach go nie przewidziałby. Postanowiłam: niech się dowie, na co stać kobietę, którą zamienił na wędkarską przygodę. Zabrałam się do działania.
Wojciech miał skrytkę nienaruszalny sejf w szafie w sypialni. Odkładał tam złotówki na nowy silnik do pontonu. Kod znałam, bo jego nieomylna pamięć nie dotyczyła rzeczy codziennych.
Kwota była spora, prawie trzysta tysięcy złotych. Spojrzałam na cyfry na ekranie i poczułam dziwne uniesienie. Podjęłam decyzję w ułamku sekundy.
Urządziłam sobie taki weekend, jakiego nigdy wcześniej nie zaznałam. Zamówiłam catering z restauracji Magdy Gessler, zaprosiłam przyjaciółki z liceum, ozdobiłam mieszkanie tulipanami i forsycjami. Śmiech, prosecco, głośna muzyka. Następnego dnia kolacja w restauracji z widokiem na Pałac Kultury i Nauki. Potem długa noc w spa.
Ukoronowaniem mojej imprezy była broszka z bursztynem, o której od dawna marzyłam, ale zawsze odkładałam, bo dom, bo plan, bo mąż. Tym razem splótł się sen z rzeczywistością.
W niedzielę późnym wieczorem, gdy miasto śniło już swoje własne sny, wrócił Wojciech zadowolony, z wiadrem karpi pod pachą.
No, witaj łupie! Ależ połowiłem!
Wszedł do salonu i stanął jak wryty. Na stole piętrzyły się resztki tortu, puste butelki po winie, w kącie kosze kwiatów, na kanapie torby z najdroższych butików w Warszawie.
Co tu się działo? Miałyśmy gości?
Tak, Wojtku odpowiedziałam cicho. Był wyjątkowy dzień. Moje urodziny. Czterdzieste piąte. Pamiętasz?
Zamarł z rybą pośrodku pokoju, spuścił wzrok.
O rany Bognuś, naprawdę zapomniałem. Wszystko przez ryby, wybacz
Wiem, dlatego postanowiłam nie być smutna. Zorganizowałam wszystko sama. Również prezent.
Po jego oczach widziałam, iż nagle przypomniał sobie wszystko. Rzucił się do sypialni. Skrytka była otwarta. Zbladł. Wrócił do mnie już bez wiaderka.
Gdzie są pieniądze? Przecież tam nic nie ma Moje oszczędności!
Są tutaj, wokół nas wskazałam ręką na kwiaty, puste butelki, skupione twarze na zdjęciach.
Wszystko wydałaś? Przecież to silnik! Dwa lata odkładałem!
A ja cierpliwie żyłam z twoją niepamięcią przez 25 lat wyszeptałam spokojnie. Zapomniałeś o moich urodzinach. Chciałam, by na zawsze zapisały się w twojej głowie.
Zsunął się na kanapę, raz patrząc na ryby, raz na pusty sejf, jakby to był dziwny, nieprawdopodobny sen. Kłócić się nie mógł formalnie pieniądze były wspólne.
Tego wieczora czyścił karasie w całkowitym milczeniu.
Minęło pół roku. Na silnik oszczędza od nowa. Ale teraz na jego telefonie co miesiąc pojawia się przypomnienie na każdą istotną datę miesiąc wcześniej, tydzień, dzień. Czasem lekcje są kosztowne, ale ta już na zawsze odciśnie ślad w jego pamięci.
