Część 1
Pewnej nocy, gdy niebo nad Warszawą lśniło od surrealistycznych różowych chmur, bajecznie bogaty przedsiębiorca leżał na marmurowym parapecie swojego wieżowca przy Alejach Jerozolimskich, zatopiony w mglistych myślach. Wtem, na ulicy poniżej, jego wzrok przykuła dziwna scena mała dziewczynka o imieniu Jagódka siedziała na krawężniku i płakała. Na jej szyi błyszczał w świetle latarni złoty naszyjnik, ten sam, który wiele lat temu zniknął z rodzinnych zbiorów. Jego ciało zaczęło drżeć, gdy zszedł na bruk. Skąd masz ten naszyjnik? wydusił, wskazując drżącą dłonią.
Jagódka odsunęła się o krok, jakby jej cień prowadził inną drogą. Nie dotykaj go wyszeptała. To naszyjnik mojego taty.
Świat biznesmena Bogdana Gajewskiego zawirował jak senny kalejdoskop. Kto to dziecko? I jakim cudem nosi coś, co należało wyłącznie do niego?
Lata temu, w starym mieszkaniu na Pradze, mieszkała Lidka młoda kobieta o łagodnych oczach. Jej przyjaciółka Honorata dzieliła z nią niewielki pokój. Życie nigdy nie było dla nich łaskawe, a Lidka nocami powtarzała: Kiedyś mój los się odmieni.
Rankiem, podziwiając mętne światło za oknem, Lidka czuła niepokojący przypływ nadziei. Miała rozmowę o pracę w hotelu Bristol. Honorata uściskała ją i szepnęła: Idź i olśnij ich. Wiem, iż ci się uda.
Lidka założyła swoją najlepszą bluzkę i popędziła na rozmowę. Po serii pytań usłyszała: Gratulujemy, dostała pani pracę. Ledwo mogąc oddychać z ulgi, wróciła do Honoraty, by świętować nowy początek.
Wieczorem Honorata podsunęła pomysł, by rozładować napięcie w słynnym klubie Azyl. Lidka opierała się, ale w końcu uległa. Obie starannie się ubrały i ruszyły pod rozedrgane światła Warszawy.
W tym samym czasie, w innej części miasta, trzydziestotrzyletni milioner Michał Stankiewicz nienagannie ubrany, ale poszarpany od środka zdradą wspólnika pił samotnie w swoim volvo, sącząc żal. Partner uciekł z firmową gotówką, zostawiając Michała w burzliwym morzu zobowiązań. Mężczyzna postanowił zatopić się w alkoholu i bólu.
Koledzy wynieśli go na prywatny apartament nad klubem, ledwie przytomnego, z oczami rozmytymi jak kałuża po deszczu.
Lidka, po zażyciu silnego leku na ból głowy, nagle poczuła się dziwnie. Muszę się położyć, kręci mi się w głowie powiedziała Honoracie, znikając po schodach. Znajdując drzwi półprzymkniętego pokoju, wślizgnęła się i zasnęła niemal natychmiast, nie wiedząc, iż to apartament Michała.
Chwilę potem, Michał, jak lunatyk, wszedł do własnego pokoju. Dostrzegając Lidkę na łóżku, był przekonany, iż to gość załatwiony przez współpracowników, by ukoić jego złość i smutek. Bez słów, w zawrotnym transie, przekroczyli granicę, o której żadne z nich nigdy by nie pomyślało.
Gdy Lidka rano się obudziła, głowa wirowała jej jak bąk, a rozum tonął w gęstej mgle. Obok poduszki leżał złoty naszyjnik, na którym wygrawerowano: M. Stankiewicz. Na stole czekał plik banknotów 400 zł. Z oczyma pełnymi łez, spytała samą siebie: Co się wydarzyło tej nocy?
Uciekła do domu. Honorata, przeczuwając katastrofę, przytuliła ją i pozwoliła Lidce płakać bez słów.
Miesiąc później Lidka stale była słaba i miała mdłości. W okolicznej przychodni usłyszała miękkie słowa pielęgniarki: Gratuluję, jest pani w ciąży, pierwszy miesiąc.
Niemożliwe Lidka wyszeptała.
Przerażona wróciła do Honoraty i opowiedziała jej wszystko: świętowanie w klubie, dziwne uczucie, złoty naszyjnik, zapomniane twarze. Z szuflady wydobyła naszyjnik z grawerem M. Stankiewicz.
Po długim milczeniu Honorata rzekła: Powinnyśmy wrócić do tego klubu. Ktoś musi coś wiedzieć.
Z rezygnacją wróciły tam nazajutrz. Klub Azyl był w dzień niemal pusty. Pokazały menadżerowi naszyjnik; ten tylko potrząsnął głową. Drogi, ale pierwszy raz widzę.
Pytania zadane sprzątaczkom i barmanom nie przyniosły żadnych odpowiedzi. Z ciężkim sercem Lidka opuściła klub.
Nie znam twojego ojca wyszeptała do swojego brzucha. Ale będę cię kochać całą sobą. Wychowam cię sama.
Zachowała pracę w hotelu, skrzętnie ukrywając swój ból. Tymczasem gdzieś, w pałacyku za Wilanowem, Michał pozostawał nieświadom, iż zostawił za sobą naszyjnik i przyszłe dziecko.
Razu pewnego Michał oglądał się w lustrze, poprawiając granatowy garnitur pod złoconym stropem. Coś było nie tak. Jego rodowy naszyjnik zniknął. Przeszukał szuflady, łóżko, wypytał nianię Zofię na próżno. Zniecierpliwiony, zostawił sprawę.
Miesiące mijały, a Lidka słabła. W pracy była coraz bardziej rozkojarzona i zmęczona, aż któregoś popołudnia zasnęła przy czyszczeniu pokoi. Gość się poskarżył Lidka została zwolniona. Jest pani zwolniona.
Z ciężkim sercem wróciła do Honoraty, która ogrzewała dłonie nad świeczką. Poradzimy sobie szeptała Lidce. Musimy.
Pięć lat przemknęło jak cichy film. Lidka, mając 29 lat, trzymała się życia, pracując w skromnym barze mlecznym. Wystarczało ledwie na czynsz i trochę kaszanki. Jej czteroletnia córka, Jagódka, była bystra i piękna, z wielkimi oczami po matce.
Pewnego wieczoru Jagódka spytała: Mamo, gdzie jest mój tata? Dzieci z przedszkola opowiadają o swoich tatusiach.
Serce Lidki ścisnęło się, gdy wyciągała z szuflady złoty naszyjnik. To należy do twojego taty szepnęła, zapinając go na szyjce córki. Nie pozwól nikomu go zabrać.
Obiecuję, mamo odpowiedziała Jagódka.
Tymczasem Michał, siedząc z ojcem Andrzejem Stankiewiczem, zastanawiał się nad ożenkiem. Dorota, jego dziewczyna, pragnęła być panią Stankiewicz. Narzekała swej przyjaciółce Katarzynie, iż Michał nie kwapi się z zaręczynami. Katarzyna wyznała, iż sama kiedyś udawała ciążę. Dorota, podjudzona tą opowieścią, zdecydowała się na ten sam krok.
Wkrótce powiedziała Michałowi: Jestem w ciąży.
Oczarowany, Michał objął ją z radością, nieświadom, iż jego prawdziwa córka biega po bruku Pragi i trzyma się swojego szczęścia.
Pewnego dusznego popołudnia Lidka zachorowała. Z gorączką wysłała Jagódkę po lekarstwa. Dziewczynka biegła zapłakana, tuląc naszyjnik, gdy nagle zatrzymała się przy niej czarna limuzyna. Michał, zamyślony o Dorocie, zobaczył dziecko i poczuł dziwny dreszcz.
Zatrzymajcie samochód rozkazał.
Zszedł do dziewczynki. Dlaczego płaczesz?
Mama jest chora. Idę po lekarstwo łkała.
I wtedy Michał dostrzegł naszyjnik. Zamarł. Skąd go masz?
Nie dotykaj. To naszyjnik mojego taty.
Ręce Michała zaczęły drżeć jakby były sterowane z innego planu. A jak ma na imię twoja mama?
Lidka.
Poprosił kierowcę o zakup lekarstw i poprosił dziewczynkę, by go zaprowadziła do domu. Wędrowali razem przez senne ulice Pragi, aż dotarli do nędznej kamienicy.
Gdy wszedł, zobaczył Lidkę, blada jak płótno, leżącą na kanapie. Zobaczyłem twoją córkę i zaczął.
Zostawił lekarstwa, cały czas patrząc na naszyjnik. W końcu spytał: Skąd go masz?
Lidka, drżącym głosem, opowiedziała wszystko o tamtym wieczorze, zawrocie głowy, przebudzeniu ze złotym naszyjnikiem i ciążą.
Michał zbladł jak ściana. To mój naszyjnik.
W pokoju zapanowała bezdźwięczna cisza.
Byłem w tamtym klubie. Byłem pijany i załamany. Gdy wszedłem do pokoju… zobaczyłem cię i myślałem iż urwał, spuszczając oczy.
Łzy popłynęły po policzkach Lidki. Więc to byłeś ty.
Michał skinął głową. Nie odwrócę czasu, ale chcę to naprawić. Jagódka jest moją córką.
Uklęknął przed dzieckiem. Jestem twoim tatą.
Lidka słuchała, jak Michał błaga o szansę i wsparcie, z oczami przejrzystymi jak świt. Tego wieczoru czarna limuzyna zawiozła je pod willę Stankiewiczów.
Po raz pierwszy Michał objął swój sen jak rzeczywistość, patrząc, jak Lidka i Jagódka wypełniają dom światłem.
