Część 1
Pewnego dnia bogacz stał zamyślony, gdy nagle zauważył płaczącą na ulicy małą dziewczynkę. Na jej szyi wisiał jego dawno zaginiony złoty łańcuszek ten, którego szukał od lat. Podbiegł do niej, a ręce mu drżały jak liście przy wietrze. Gdzie to znalazłaś? zapytał, niemal krzycząc. Dziewczynka, Wanda, mocno ścisnęła łańcuszek i cofnęła się o krok. Nie ruszaj! To jest łańcuszek mojego taty!
Bogacz zamarł. Serce mu stanęło, świat zawirował jak niedomknięta pralka. Łańcuszek taty. Kim była ta dziewczynka i skąd miała coś, co z pewnością należało tylko do niego?
Parę lat wcześniej Izabela była młodą, piękną kobietą o miękkim sercu. Wynajmowała skromny pokoik z najlepszą przyjaciółką Marylą. Życie nie rozpieszczało ich wcale. Izabela łapała byle jaką pracę, często chodziła spać głodna, ale upór miała z podkarpackiego betonu. Nietrudno było usłyszeć, jak powtarza: Jeszcze się odwróci karta w tej mojej telenoweli.
Pewnego pogodnego poranka Izabela obudziła się z nową nadzieją. Miała rozmowę o pracę w hotelu. Maryla uściskała ją mocno jak pieróg: Idź i pokaż im, na co cię stać! Dostaniesz tę robotę, zobaczysz!
Izabela w swoim najlepszym ciuchu udała się na rozmowę. Przesłuchali ją jak na komisariacie, aż w końcu jedna z pań za biurkiem obwieściła: Gratulacje, jest pani przyjęta. Izabela mało się nie popłakała ze szczęścia i dumy, wracając rzuciła się w ramiona Maryli.
Wieczorem Maryla stwierdziła radośnie: Trzeba to uczcić! Idziemy dziś do klubu, tylko dla rozrywki, zasłużyłaś. Izabela trochę się opierała, ale koniec końców dała się namówić.
Klub był pełen muzyki, świateł i śmiechu. Tego samego wieczoru w zupełnie innej części Warszawy, Kacper trzydziestotrzylatek z grubym portfelem siedział w ciemnym aucie i popijał whisky. Miał na koncie fortunę, willę, szacunek i – teoretycznie – cały świat u stóp. Problem w tym, iż partner biznesowy właśnie zwiał z kasą, jego zostawiając z bańką zobowiązań. Do klubu zagnała go rozpacz, próbował zapomnieć o wszystkim zamulając się alkoholem.
Gdy ledwo trzymał się na nogach, koledzy odstawili go do hotelowego apartamentu tuż nad klubem. Oczy miał czerwone, myśli zamglone.
W tym czasie Izabela w prostą czarną sukienkę ubrana, poczuła się marnie. Wzięła wcześniej porządną tabletkę na ból głowy, która teraz zaczynała działać za dobrze. Marylko, muszę się położyć. Kręci mi się w głowie szepnęła i wyszła na piętro szukać łóżka. Drzwi od jednego pokoju stały przymknięte. W środku cicho i pusto. Myśląc, iż pokój nie jest zajęty, weszła, opadła na łóżko i od razu zasnęła. Nie miała pojęcia, iż to apartament Kacpra.
Kilka minut później Kacper zatoczył się do pokoju. Zobaczywszy Izabelę na łóżku, pomyślał, iż to jedna z niespodzianek od kolegów. Nie zamienili choćby słowa. W oparach nudy i słabości, dołączyła do jego bałaganu jeszcze większa pomyłka.
Rano Izabela obudziła się z totalnym kacem. W pokoju cicho, mężczyzny nie było. Zdezorientowana, zerknęła na poduszkę leżał tam piękny, złoty łańcuszek z grawerem: K. Michalski. Sama nie wiedziała czemu, odruchowo zabrała go do torebki. Na stoliku leżały też banknoty. Łzy cisnęły się jej do oczu. Co tu się wczoraj odwaliło? jęknęła.
Wybiegła do domu i rzuciła się Maryli w objęcia, nie potrafiąc wydusić z siebie słowa.
Miesiąc później Izabela czuła się coraz słabiej. Zmartwiona poszła do przychodni. Pielęgniarka wróciła z uśmiechem: Gratulacje, jest pani w pierwszym miesiącu ciąży.
Izabela zamarła. Słucham?!
Tak, gratuluję.
Świat jej się zawalił. Najpierw zemdlała, potem płakała przez godzinę na podłodze w mieszkaniu. Boże, jak ja dam radę? Jak ja to utrzymam? choćby nie wiem, kim jest ojciec…
Maryla znalazła ją i wysłuchała wszystkiego: klub, zawroty głowy, obcy pokój, łańcuszek, kasa. Izabela pokazała grawer z napisem K. Michalski.
Po dłuższej ciszy Maryla rzuciła: Trzeba wrócić do tego klubu, może ktoś wie, do kogo to należy.
Liznęły się z nadzieją i wróciły tam nazajutrz. Za dnia klub był cichy jak u cioci na imieninach. Menadżer wziął łańcuszek do ręki, obejrzał z każdej strony, pokręcił głową: Drogie to, ale nie kojarzę.
Przepytały wszystkich, łącznie z panią sprzątającą. Nikt nic nie widział ani nie słyszał. Izabela opuściła klub z ciężkim sercem.
Nie wiem, kim będzie twój tata, ale ja będę cię kochać zawsze szepnęła dziecku w brzuchu. Sama cię wychowam.
Zaczęła dalej pracować w hotelu, tłumiąc wszystko w sobie. Tymczasem w swojej willi na obrzeżach Warszawy, Kacper nieświadomy był, iż oprócz zgubionego łańcuszka zostawił jeszcze coś rosnące w łonie ubogiej dziewczyny dziecko.
Któregoś poranka Kacper poprawiając garnitur przy lustrze odkrył brak złotego łańcuszka z rodowym grawerem. Szukał w każdej szufladzie, przepytał gosposię Grażynę, ale biżuteria jak kamfora. Wzruszył ramionami, zostawiając sprawę.
Ciąża Izabeli była coraz trudniejsza. Słabła z każdym dniem. Podczas pracy w hotelu zasnęła sprzątając pokój. Klient się poskarżył, przełożony się wk…ł i wyleciała na zbity pysk. Smutna, powiedziała o wszystkim Maryli. Brak pracy, brak dochodu, dziecko w drodze zgroza w oczach.
Minęło 5 lat.
Izabela, mając już 29 lat, przeszła przez życie jak czołg bez pieniędzy, ale z charakterem. Po utracie pracy w hotelu, zatrudniła się w małej restauracji. Pieniędzy była ledwo na tyle, by opłacić mieszkanie i nakarmić córkę, Wandę, śliczną 4-latkę o bystrych oczach po mamie.
Kiedyś wieczorem Wanda spytała: Mamo, kiedy wróci mój tata? Koleżanki mają tatusiów.
Izabela z żalem wyjęła z szuflady złoty łańcuszek. To jest pamiątka po twoim tacie powiedziała delikatnie. To wszystko, co mi po nim zostało.
Oczy dziewczynki zaświeciły się, gdy mama zawiązała jej łańcuszek na szyi. Pilnuj go, dobrze?
Słowo, mamo! Wanda przyrzekła.
Tymczasem gdzieś na warszawskim Mokotowie Kacper pił kawę z ojcem Romanem. Ojciec dopytywał, kiedy wreszcie weźmie ślub z modnie ubrana narzeczoną Celiną. Celina marzyła o zostaniu panią Michalską i raczej nie przejmowała się, jak. Z narad z przyjaciółką Brygidą dowiedziała się, iż można, na przykład, zaciążyć dla przyspieszenia rzeczy. Celina postanowiła spróbować tego triku.
Po kilku dniach odwiedziła Kacpra i oznajmiła z powagą: Będziemy mieli dziecko.
Kacper wyściskał ją, był uradowany, planował rodzinę z damą z dobrego domu, choć poczucie pustki nie dawało mu spokoju. Nie miał pojęcia, iż jego prawdziwa córka pokazuje w przedszkolu jego łańcuszek z wypisanym nazwiskiem.
Pewnego upalnego popołudnia Izabela zachorowała. Słaba, z gorączką, poprosiła Wandę, by wyszła po lekarstwa do apteki. Dziewczynka biegła przez zatłoczoną ulicę szlochając, ze złotym łańcuszkiem na szyi, mijając czarne BMW. Z auta zerkał Kacper, akurat rozmyślający o wiadomości od Celiny. Poruszył go widok płaczącej dziewczynki.
Zatrzymajcie się powiedział do kierowcy.
Podszedł do Wandy ostrożnie: Czemu płaczesz?
Mama jest chora, idę po lekarstwa odpowiedziała cicho.
Nagle zauważył łańcuszek. Zatkało go. Skąd masz ten łańcuszek?
Nie dotykaj! To jest mojego taty, mama mi dała.
Kacper poczuł ścisk w gardle. A jak się nazywa twoja mama?
Izabela.
Poprosił szofera, by kupił lekarstwa, a sam poprosił Wandę, by zaprowadziła go do domu. Chwycił jej dłoń i ruszył za nią w wąskie uliczki Pragi, nie mogąc pozbyć się gonitwy myśli.
Dotarli do skromnego mieszkania. Izabela leżała na łóżku, blada. Zdziwiona ujrzała w drzwiach Kacpra.
Znalazłem waszą córkę zapłakaną na ulicy powiedział łagodnie, wręczając leki.
Przez cały czas powracał wzrokiem do złotego łańcuszka. W końcu, nie mogąc się powstrzymać, spytał: Skąd masz ten łańcuszek?
Izabela opowiedziała mu wszystko tamten wieczór w klubie, zamroczenie, przypadkowa noc, grawer z napisem K. Michalski, ciążę.
Kacper pobladł jak prześcieradło. To jest mój łańcuszek wydusił.
Zapadła cisza.
Tamtego wieczoru też byłem w Klubie Sfera. Byłem po wielkiej zdradzie, pijany. Gdy zobaczyłem cię w pokoju myślałem, iż ktoś cię przysłał na pocieszenie głos drżał mu coraz bardziej. Nie wiedziałem
Łzy popłynęły Izabeli po twarzy. To ty byłeś tym mężczyzną
Kacper przyklęknął przy Wandzie. Jestem twoim tatą.
Izabela słuchała, wzruszona i otępiała, jak Kacper obiecuje, iż nadrobi stracone lata i zajmie się nimi obiema. Tamtego wieczoru czarne BMW zawiozło ich do willi Michalskich.
Pierwszy raz Kacper poczuł, iż naprawdę jest w domu, gdy patrzył na Izabelę i Wandę zorgnizowane w salonie a łańcuszek wreszcie wrócił tam, gdzie był naprawdę potrzebny.
