Część 1
Bogaty przedsiębiorca zamyślony spaceruje po ulicy Warszawy, gdy dostrzega płaczącą dziewczynkę. Na jej szyi zauważa swój dawno zaginiony naszyjnik pamiątkę, która od lat była uznana za zaginioną. Biegnie w jej stronę, wskazując na klejnot drżącymi rękami. Skąd masz ten naszyjnik? pyta z niepokojem.
Dziewczynka, Wioletta, mocniej ściska naszyjnik i robi krok w tył. Nie oddam go! To naszyjnik mojego taty.
Mężczyzna zastyga. Serce zamiera mu z przerażenia i szoku. Naszyjnik taty. Kim jest ta dziewczynka i w jaki sposób odnalazła się u niej rzecz, która należała wyłącznie do niego?
Kilka lat wcześniej, Izabela była młodą, delikatną kobietą o dobrym sercu. Mieszkała w wynajmowanym pokoju na Pradze razem ze swoją przyjaciółką, Esterą. Życie ich nie rozpieszczało. Izabela długo nie mogła znaleźć stabilnej pracy, a często kładła się spać głodna. Nigdy jednak nie traciła nadziei. Zawsze powtarzała: Kiedyś los się odmieni.
Pewnego jasnego poranka Izabela obudziła się z nową energią. Umówiona była na rozmowę o pracę w hotelu. Estera uściskała ją mocno, modląc się o jej powodzenie. Dasz radę, Izabelo. Tym razem się uda.
W najlepszej sukience poszła na rozmowę. Po wielu pytaniach usłyszała: Gratulacje, jest pani przyjęta. Ogromna ulga i euforia po miesiącach niepowodzeń sprawiła, iż wróciła do domu i rzuciła się z euforii w ramiona Estery.
Wieczorem Estera nalegała na świętowanie. Chodźmy dziś do klubu! Należy ci się odrobina zabawy. Izabela początkowo się wahała, ale dała się namówić. Starannie się ubrały i poszły do popularnego klubu na Nowym Świecie.
Klub pulsował muzyką, światłami oraz śmiechem. W tym samym czasie w innej części miasta, 33-letni milioner Kamil siedział samotnie w samochodzie ze łzami w oczach. Był bogaty, przystojny i poważany, a jednak rozpaczliwie zraniony jego wspólnik go oszukał i uciekł z pieniędzmi firmy, zostawiając Kamila z problemami. Zrozpaczony pojechał do klubu i zaczął pić, próbując zagłuszyć ból.
Koledzy odprowadzili go potem do hotelowego apartamentu nad klubem. Ledwie trzymał się na nogach, oczy miał przekrwione.
Tymczasem Izabela, ubrana w skromną, czarną sukienkę, poczuła się słabo. Wcześniej zażyła silny lek na ból głowy, który teraz wywołał u niej senność i osłabienie. Muszę się położyć, kręci mi się w głowie powiedziała do Estery.
Wyszła szukać cichego miejsca i zobaczyła półotwarte drzwi do hotelowego pokoju. W środku było ciemno i spokojnie, więc, sądząc, iż jest pusty, położyła się i od razu usnęła. Nie wiedziała, iż to był apartament Kamila.
Kilka minut później Kamil wszedł do pokoju, oszołomiony alkoholem. Zobaczył Izabelę leżącą w łóżku i pomyślał, iż ktoś ją tam przysłał, by dodała mu otuchy. Oboje zmęczeni, zagubieni i bez słów doświadczyli chwilowej bliskości.
Rano Izabela obudziła się z bólem głowy. Było cicho, a mężczyzny już nie było. Oszołomiona i przerażona zauważyła przy poduszce złoty naszyjnik. Był drogi, z wygrawerowanym napisem: K. Wilczewski. Nie wiedziała, kim był mężczyzna, ale instynktownie schowała naszyjnik. Na stole zobaczyła także pieniądze dwieście złotych. Co się ze mną stało zeszłej nocy? szepnęła ze łzami w oczach.
Pośpiesznie się ubrała i wróciła do domu. Przerażona Estera rzuciła jej się na szyję, a Izabela tylko płakała.
Miesiąc później Izabela była coraz bardziej osłabiona i mdliło ją. Zaniepokojona poszła do przychodni na Grochowie. Po badaniach pielęgniarka uśmiechnęła się delikatnie. Gratulacje, jest pani w pierwszym miesiącu ciąży.
Izabela zamarła. Co? wyszeptała wstrząśnięta.
Tak, jest pani w ciąży.
Przepełniona rozpaczą, wróciła do mieszkania i padła na podłogę, zalewając się łzami. Będę miała dziecko Jak ja sobie poradzę? choćby nie wiem, kto jest ojcem, bo nie widziałam jego twarzy
Położyła dłonie na brzuchu i rozpaczała. Boże, dlaczego ja? Nie mam za co żyć, nie mam rodziny, dopiero zaczynam pracę
Wbiegła Estera, widząc ją w takim stanie. Co się stało?
Jestem w ciąży szepnęła Izabela.
Estera osłupiała, po czym Izabela, łkając, opowiedziała jej noc świętowania, klub, omdlenie, przebudzenie w nieznanym miejscu, naszyjnik i zostawione pieniądze. Wyjęła złoty naszyjnik z napisem K. Wilczewski.
Po dłuższej chwili Estera odezwała się cicho: Musimy wrócić do tego klubu. Ktoś może coś wiedzieć.
Choć pełne niepewności, poszły następnego dnia. Klub był pusty. Menadżer spojrzał na naszyjnik, ale pokręcił głową. Wygląda na drogi, ale nigdy go tu nie widziałem.
Pytały sprzątaczek, obsługi nikt nic nie wiedział. Zrezygnowana Izabela wyszła smutna.
Nie znam twojego ojca szepnęła do dziecka pod sercem. Ale kocham cię i zawsze będę cię chronić. Wychowam to dziecko sama.
Pracowała dalej w hotelu, choć z każdym tygodniem ciąży słabła. Kamil tymczasem, w swojej willi w Konstancinie, nie wiedział, iż zostawił po sobie i naszyjnik, i dziecko.
Pewnego ranka Kamil stojąc przed lustrem, poprawił garnitur i nagle zauważył brak naszyjnika z herbem rodziny Wilczewskich. Przeszukał szuflady i łóżko, wypytywał gosposię Marysię, ale naszyjnika nie było. W końcu zrezygnowany pojechał do pracy, nie przeczuwając konsekwencji.
Z czasem ciążą Izabeli dawała się coraz mocniej we znaki. Zasypiała na stojąco, słabła coraz szybciej. Pewnego popołudnia, gdy sprzątała pokój, po prostu zasnęła. Jeden z gości się poskarżył, manager wezwał ją do biura i bezlitośnie wręczył jej wypowiedzenie. Jest pani zwolniona.
Załamana, wróciła do domu i powiedziała to Esterze. Brak pracy, zbliżający się poród, głód strach ją paraliżował, a jednocześnie mimo wszystko pracowała, gdzie się dało.
Minęło pięć lat.
Dziś Izabela ma 29 lat. Przeżyła wiele, ale nie dała się pokonać. Po utracie pracy w hotelu, zatrudniła się w małej restauracji na Mokotowie. Skromna pensja wystarczała na chleb i wychowanie córeczki Wioletty, pięknookiej i bystrej dziewczynki przypominającej matkę.
Pewnego wieczoru Wioletta pyta: Mamusiu, gdzie jest mój tata? Koleżanki z przedszkola o nim mówią
Izabela aż ściska serce. Wyjmuje naszyjnik z szuflady. To należy do twojego taty mówi cicho. To jedyna rzecz, którą ci po nim zostawił.
Oczy Wioletty błyszczą z zachwytu, gdy matka zakłada jej klejnot na szyję. Dbaj o niego. Nie pozwól, by ktoś go dotknął przestrzega.
Obiecuję, mamusiu odpowiada dziewczynka poważnie.
Tymczasem po drugiej stronie Warszawy, Kamil siedzi z ojcem, panem Wilczewskim, rozmawiając o ślubie. Myśli o propozycji ożenku ze swoją partnerką, Teresą, ale czuje pustkę, której nie jest w stanie napełnić. Ojciec twierdzi, iż ślub ukoi jego serce.
Teresa, piękna i ambitna, bardzo pragnie zostać panią Wilczewską. W rozmowie z przyjaciółką Czesią przyznaje, iż chciałaby, by Kamil się oświadczył. Czesia wyznaje, iż kiedyś udawała ciążę, by wymusić zaręczyny. Teresa postanawia zrobić to samo.
Wkrótce odwiedza Kamila i oznajmia: Spodziewam się dziecka.
Uszczęśliwiony Kamil ściska ją, obiecując szybki ślub i ciesząc się z ojcostwa, nieświadomy, iż to nie dziecko Teresy jest jego prawdziwym potomkiem, ale dziewczynka nosząca jego naszyjnik po drugiej stronie miasta.
Gorącego popołudnia Izabela zapada na zdrowiu, leży z gorączką. Prosi Wiolettę, aby pobiegła do apteki po lekarstwa. Wioletta biegnie przez ruchliwą ulicę, płacząc i ściskając naszyjnik, gdy nagle obok niej zatrzymuje się czarny SUV. W środku siedzi Kamil, pogrążony w myślach o dziecku Teresy. Coś go porusza na widok zapłakanej dziewczynki.
Zatrzymajcie się mówi kierowcy.
Delikatnie podchodzi do dziewczynki. Dlaczego płaczesz?
Mamusia jest chora. Idę po lekarstwo odpowiada Wioletta.
Wtedy Kamil zauważa naszyjnik. Brak mu tchu. Skąd masz ten naszyjnik?
Nie dotykaj! To naszyjnik mojego taty mówi stanowczo dziewczynka.
Kamil nie może powstrzymać drżenia rąk. Kim jest twój tata?
Nie wiem. Mama mi go dała.
A jak mama ma na imię?
Izabela.
Kamil poleca kierowcy kupić lekarstwo i prosi Wiolettę, by zaprowadziła go do domu. Chwyta jej małą dłoń i rusza za nią w stronę starej dzielnicy, mając w głowie mętlik od domysłów.
Dochodzą do skromnego mieszkania. W środku Izabela leży słaba na materacu. Podnosi wzrok, gdy pojawia się Kamil.
Znalazłem twoją córkę zapłakaną na ulicy wyjaśnia spokojnie.
Po podaniu leku, spojrzenia Kamila co chwila wracają do naszyjnika. W końcu pyta o jego pochodzenie.
Izabela opowiada zdarzenia sprzed pięciu lat świętowanie, zasłabnięcie, obudzenie się z naszyjnikiem i ciążą.
Kamil blednie. To mój naszyjnik mówi cicho.
Zapada cisza.
Tego wieczoru, w klubie Vortex, byłem zdradzony przez wspólnika i pijany wszedłem do pokoju i zobaczyłem ciebie. Myślałem
Więc to byłeś ty łka Izabela.
Kamil przytakuje i przyklęka przy córce. Wioletta, jestem twoim tatą.
Oszołomiona Izabela słucha, jak Kamil błaga o szansę opieki nad nimi. Tego samego wieczoru czarny SUV odwozi ich obu do rezydencji Wilczewskich.
Po raz pierwszy w życiu Kamil czuje w sercu prawdziwy spokój, patrząc na Izabelę i Wiolettę w swoim domu.
