Część 1
Dawno temu, w Warszawie, pewien miliarder pogrążony w myślach zobaczył na chodniku zapłakaną dziewczynkę. Na jej szyi wisiał jego dawno zaginiony naszyjnik rodzinna pamiątka, którą od lat uznawał za straconą bezpowrotnie. Z bijącym sercem podbiegł do niej i drżącymi rękami wskazał ozdobę. Skąd masz ten naszyjnik? zapytał z przejęciem. Dziewczynka, Weronika, chwyciła go mocno i cofnęła się. Nie dotykaj! To naszyjnik mojego taty.
Mężczyzna zastygł w bezruchu. Serce podeszło mu do gardła, a czas jakby się zatrzymał. Naszyjnik taty Kim była ta dziewczynka i jakim cudem miała coś, co należało wyłącznie do niego?
Wiele lat wcześniej Izabela była piękną i dobrą młodą kobietą z sercem na dłoni. Mieszkała na wynajmowanym pokoju wraz z przyjaciółką Ewą. Życie ich nie rozpieszczało. Izabela bezskutecznie szukała stałej pracy, często kładąc się spać głodna. Nie poddawała się jednak rozpaczy. Często powtarzała: Kiedyś moje życie się odmieni.
Pewnego pogodnego poranka Izabela obudziła się z nową nadzieją. Miała rozmowę kwalifikacyjną w jednym z warszawskich hoteli. Ewa objęła ją serdecznie i ucałowała na szczęście. Idź i pokaż, na co cię stać, Izabelo. Wiem, iż ci się uda.
W najlepszym ubraniu Izabela pojechała na rozmowę. Odpowiedziała na wiele pytań i w końcu usłyszała: Gratuluję, jest pani przyjęta. Po miesiącach rozczarowań ogarnęła ją ulga i radość. Wróciła do Ewy i rzuciła się jej w ramiona ze łzami szczęścia.
Wieczorem Ewa nalegała, by uczciły ten sukces. Chodźmy dziś do klubu! Należy ci się trochę radości. Izabela wahała się, ale w końcu uległa. Starannie się ubrały i skierowały do jednego z modnych warszawskich lokali.
Klub był pełen muzyki, świateł i gwaru. Gdzie indziej tej samej nocy Artur, trzydziestotrzyletni milioner, siedział rozbity w samochodzie z łzami w oczach. Mimo sukcesów, majątku i szacunku, czuł się głęboko zraniony. Jego wspólnik go oszukał i uciekł z pieniędzmi firmy, zostawiając Artura samego z problemami. Zgorzkniały podjechał pod klub i zaczął pić, by stłumić ból.
Później współpracownicy pomogli mu wejść do hotelowego apartamentu ulokowanego nad klubem. Ledwo stał na nogach, spojrzenie miał zamglone, a głowę ciężką od alkoholu.
Na dole Izabela w skromnej czarnej sukience poczuła się słabo. Wcześniej wzięła mocny lek na ból głowy, który teraz powodował u niej senność i otumanienie. Zwróciła się do Ewy: Muszę się położyć, kręci mi się w głowie.
Niepostrzeżenie powoli weszła po schodach, szukając zacisznego kąta. Zauważyła lekko uchylone drzwi pokoju hotelowego. Wewnątrz było ciemno i cicho. Uznała, iż nikogo tam nie ma, położyła się na łóżku i niemal natychmiast zasnęła. Nie wiedziała, iż to apartament Artura.
Minuty później Artur wrócił do pokoju zamroczony alkoholem. Zobaczył Izabelę na swoim łóżku i pomyślał, iż ktoś zorganizował mu towarzystwo na tę trudną noc. Nie rozmawiali. Wśród zamętu, słabości i upojenia doszło między nimi do zbliżenia.
Rankiem Izabela obudziła się z zawrotem głowy i niepokojem. Pokój był cichy. Nieznajomego już nie było. Przejęta zerwała się z łóżka. Przy poduszce spoczywał piękny złoty naszyjnik. Musiał być bardzo drogi. Miała na nim grawer: A. Zieliński. Nie znała tego mężczyzny, ale instynktownie schowała naszyjnik do torebki. Na stole znalazła również trochę gotówki. Łzy napłynęły jej do oczu. Co się ze mną stało tej nocy? wyszeptała.
Szybko się ubrała i wróciła do domu. Ewa całą noc się o nią martwiła. Izabela z trudem opowiedziała, co się wydarzyło, tylko mocno przytuliła przyjaciółkę, płacząc bez słów.
Miesiąc później Izabela zaczęła czuć się coraz słabsza i często miała nudności. Poszła do lekarza w pobliskiej przychodni. Po badaniach pielęgniarka uśmiechnęła się ciepło. Gratulacje, jest pani w pierwszym miesiącu ciąży.
Izabela zdrętwiała. Słucham? wykrztusiła.
Tak, jest pani w ciąży.
Przerażona wróciła do domu i padła na ziemię, zalewając się łzami. Będę miała dziecko powtarzała w niewierze i strachu. Jak je wychowam? Nie znam ojca. choćby nie widziałam jego twarzy.
Położyła rękę na brzuchu. Boże, dlaczego ja? Nie mam pieniędzy, nie mam rodziców, dopiero zdobyłam pracę… Dlaczego teraz?
Ewa weszła do pokoju, a widząc rozpacz Izabeli, przypadła do niej. Co się stało?
Jestem w ciąży wyszeptała Izabela.
Ewa zaniemówiła. Po długiej chwili Izabela opowiedziała jej wszystko: świętowanie w klubie, zawroty głowy, obudzenie się w obcym pokoju, naszyjnik, pieniądze. Pokazała złoty naszyjnik z grawerem A. Zieliński.
Po chwili milczenia Ewa powiedziała: Musimy wrócić do tego klubu. Ktoś musi coś wiedzieć.
Chociaż miała wątpliwości, Izabela się zgodziła. Następnego dnia poszły tam razem. Klub za dnia był pusty. Pokazały menedżerowi naszyjnik. Przyjrzał się i pokręcił głową. Drogi, ale nigdy go nie widziałem.
Wypytywały sprzątaczki i obsługę, ale nikt nic nie wiedział. Zrezygnowana Izabela wyszła stamtąd ze ściśniętym sercem.
Nie znam twojego ojca szepnęła do nienarodzonego dziecka. Ale obiecuję, iż cię pokocham i będę chronić. Wychowam cię sama.
Pracowała dalej w hotelu, ukrywając cierpienie. Tymczasem Artur, nieświadomy niczego, w swoim dworku choćby nie przeczuwał, iż zostawił nie tylko naszyjnik, ale i dziecko rosnące pod sercem biednej kobiety.
Pewnego ranka, poprawiając garnitur przed lustrem, zauważył, iż brakuje złotego naszyjnika rodzinnej pamiątki z wygrawerowanym nazwiskiem. Przeszukał szuflady i pościel, wypytywał gosposię Marysię, ale naszyjnika nie znalazł. W końcu zrezygnował i pojechał do firmy, nieświadomy wagi tej zguby.
Wraz z postępem ciąży Izabela była coraz słabsza, mdlała podczas pracy, była przemęczona. Pewnego popołudnia zasnęła, sprzątając pokój. Turysta się poskarżył. Wezwano ją do kierownictwa została zwolniona. Jesteś zwolniona.
Załamana wróciła do Ewy i powiedziała, co się stało. Bez pracy, bez pieniędzy i z dzieckiem w drodze strach był ogromny, ale nie poddała się.
Minęło pięć lat.
Izabela, już dwudziestodziewięcioletnia, wiele wycierpiała, ale przetrwała. Po utracie posady w hotelu zatrudniła się w małej restauracji. Zarobki były skromne, ale starczały jej na życie i utrzymanie córki Weroniki, w tej chwili czteroletniej. Weronika była bystra i śliczna, odziedziczyła po matce oczy i słodką buzię.
Pewnego wieczoru Weronika zapytała: Mamo, gdzie jest mój tata? Koleżanki opowiadają o swoich tatusiach.
Izabelę ścisnęło w sercu. Wyjęła z szuflady złoty naszyjnik. To pamiątka po twoim tacie powiedziała łagodnie. Tylko to mi po nim zostało.
Weronika patrzyła z zachwytem, gdy mama zawiesiła jej naszyjnik na szyi. Nie pozwól nikomu go dotknąć przestrzegła.
Nie pozwolę, mamo obiecała Weronika.
W tym czasie Artur siedział z ojcem, seniorem rodu Zielińskich, rozmawiając o małżeństwie. Artur myślał o ślubie z ukochaną Patrycją, ale czuł pustkę w sercu. Ojciec sugerował, iż rodzina przyniesie mu spokój.
Patrycja, elegancka i ambitna, pragnęła nosić nazwisko Zielińska. Wyznała przyjaciółce Kindze, iż Artur zwleka z oświadczynami. Kinga wyznała, jak sama kiedyś udawała ciążę, by przyspieszyć ślub. Patrycja poczuła się zainspirowana i zdecydowała się zrobić to samo.
Niedługo potem odwiedziła Artura i ogłosiła: Jestem w ciąży.
Artur wpadł w zachwyt, obiecał jej ślub i mówił o szczęściu bycia ojcem, nie zdając sobie sprawy, iż prawdziwa jego córka z dumą nosiła jego naszyjnik po drugiej stronie miasta.
Pewnego gorącego popołudnia Izabela rozchorowała się. Z osłabienia poprosiła Weronikę, by pobiegła po lekarstwa do apteki. Dziewczynka biegła zapłakana i kurczowo ściskała naszyjnik, gdy przy drodze zatrzymało się czarne audi. Artur siedział w środku pogrążony w myślach o dziecku Patrycji. Spojrzał na dziewczynkę i coś ścisnęło go w środku.
Zatrzymajcie się polecił kierowcy.
Ostrożnie podszedł do Weroniki. Dlaczego płaczesz?
Mama chora, idę po lekarstwa odpowiedziała.
Nagle Artur dostrzegł na szyi dziewczynki znajomy naszyjnik. Zakręciło mu się w głowie. Skąd masz ten naszyjnik?
To taty, nie wolno ci go dotykać odparła z powagą Weronika.
Ręce Artura drżały. Kim jest twój tata?
Nie wiem. Mama mi dała.
A jak nazywa się twoja mama?
Izabela.
Artur polecił kierowcy kupić lekarstwo i poprosił Weronikę, by zaprowadziła go do domu. Trzymając jej małą dłoń, szedł przez nieznaną, ciasną uliczkę, głowę miał pełną domysłów.
Dotarli do skromnego mieszkania. W środku Izabela leżała osłabiona. Gdy Artur wszedł, nie poznał jej od razu.
Zobaczyłem twoją córkę zapłakaną wyjaśnił cicho.
Po podaniu lekarstwa wzrok Artura wracał do znajomego naszyjnika. W końcu zapytał o jego pochodzenie.
Izabela opowiedziała o tamtej nocy sprzed pięciu lat o zabawie w klubie, zamroczeniu, nieznanym pokoju, zostawionym naszyjniku, ciąży.
Twarz Artura pobladła. To mój naszyjnik.
Zapadła cisza.
Byłem tamtej nocy w klubie Vortex powiedział wolno. Byłem oszukany i pijany. Wszedłem do pokoju i zobaczyłem ciebie. Myślałem… Nie zdawałem sobie sprawy…
Łzy popłynęły Izabeli po policzkach. To byłeś ty…
Artur skinął głową z wyrazem żalu. Nie cofnę czasu, ale mogę to naprawić. Weronika to moja córka.
Uklęknął przed dzieckiem. Jestem twoim tatą.
Oszołomiona Izabela wysłuchiwała, jak Artur prosił, by dały mu szansę zatroszczyć się o obie. Wieczorem czarne audi zatrzymało się pod dworkiem Zielińskich Izabela i Weronika weszły do środka.
Po raz pierwszy Artur doświadczył prawdziwego spokoju, obserwując jak jego córka i Izabela odnajdują ciepło i bezpieczeństwo w jego domu.
