Dziennik część 1
Nie mogę zapomnieć tamtego dnia, gdy idąc ulicą w Warszawie, dostrzegłem małą, zapłakaną dziewczynkę. Na jej szyi wisiał mój naszyjnik, ten sam, którego od lat nie mogłem odnaleźć. Podszedłem do niej szybko, a ręce mi drżały. Skąd masz ten naszyjnik? zapytałem nieprzyjemnym tonem. Dziewczynka, Zosia, mocno go ścisnęła i odsunęła się o krok. Nie dotykaj go, to naszyjnik mojego taty odpowiedziała cicho.
Zamarłem. Czułem, jak z każdym uderzeniem serca powietrze robi się coraz cięższe. Naszyjnik taty. Kim była ta dziewczynka? Jak mogła mieć rzecz, która należała tylko do mnie?
***
Kilka lat wcześniej, Izabela była piękną, młodą Polką o wrażliwym sercu. Wynajmowała maleńki pokój z najlepszą przyjaciółką, Celiną. Życie ich nie rozpieszczało. Pracy nie brakowało, ale tej stałej, dobrze płatnej już tak. Często kładły się spać głodne, oszczędzając każdy grosz. Mimo to Izabela nigdy nie traciła wiary. Powtarzała: Moja historia kiedyś się odmieni.
Tamtego ranka Izabela obudziła się z nową nadzieją miała rozmowę o pracę w hotelu. Celina mocno ją przytuliła i życzyła powodzenia. Dasz sobie radę, Iza! powiedziała z uśmiechem.
Ubrana w najlepsze ubrania, Izabela ruszyła na rozmowę. Po wielu pytaniach usłyszała w końcu: Gratulujemy, ma pani pracę. Łzy ulgi same napłynęły jej do oczu. Po tylu miesiącach rozczarowań wróciła do domu i z euforią rzuciła się Celinie na szyję.
Wieczorem Celina namówiła ją na odrobinę świętowania. Może pójdziemy dziś do klubu w centrum? Należy ci się! Izabela nie była przekonana, ale w końcu się zgodziła. Starannie się przygotowały i wybrały do jednego z tętniących życiem warszawskich klubów.
Muzyka dudniła, światła migotały, wszędzie roześmiani ludzie. W tym samym czasie, w innej części miasta, siedział w samochodzie Krzysztof trzydziestotrzyletni milioner. Był przystojny, elegancki, bogaty, ale złamany zdradą. Jego wspólnik okradł firmę i zniknął, zostawiając Krzysztofa z bałaganem. Zrezygnowany pojechał do klubu, by utopić ból w alkoholu.
Później jego przyjaciele pomogli mu dostać się do apartamentu nad klubem. Wszedł zataczając się, oczy czerwone od łez i trunku.
Na dole Izabela w swojej prostej czarnej sukience zaczęła czuć się bardzo źle. Wcześniej zażyła silne lekarstwo na ból głowy, które wprawiło ją w omdlenie. Szepnęła Celinie, iż musi się położyć. Spacerując po korytarzu, zobaczyła uchylone drzwi do pokoju. W środku było cicho i ciemno. Uznała, iż nikogo tam nie ma, położyła się na łóżku i od razu zasnęła. Nie wiedziała, iż to apartament Krzysztofa.
Kilka minut później, zamroczony Krzysztof wszedł do pokoju. Zobaczył Izabelę śpiącą na łóżku i pomyślał, iż ktoś go pociesza. Nie zamienili ani słowa. W zamęcie, upojeniu i zmęczeniu, ich losy się połączyły.
Rano Izabela obudziła się z zawrotami głowy, a pokój był pusty. Zdezorientowana, ledwo powstrzymała łzy. Obok poduszki leżał piękny złoty naszyjnik z grawerem: K. Nowakowski. Nie znała właściciela, ale zatrzymała naszyjnik, kierując się instynktem. Na stoliku leżały też pieniądze kilka tysięcy złotych. Łzy napłynęły jej do oczu. Co się ze mną wczoraj stało? szepnęła.
Szybko się ubrała i wróciła do domu. Celina czekała zmartwiona. Izabela nie była w stanie mówić, tylko płakała w ramionach przyjaciółki.
Miesiąc później Izabela zaczęła mieć mdłości i czuła się coraz słabsza, więc poszła do przychodni na badania. Po chwili pielęgniarka uśmiechnęła się delikatnie, wręczając jej wynik: Gratuluję, jest pani w pierwszym miesiącu ciąży.
Zamarła. Co? wykrztusiła.
Jest pani w ciąży potwierdziła pielęgniarka.
Świat się zatrzymał. Gdy wróciła do domu, upadła na podłogę i wybuchła płaczem. Będę miała dziecko. Jak sobie poradzę? Nie mam pieniędzy. Nie mam rodziców. Dopiero co zaczęłam pracę. Dlaczego właśnie teraz?
Głaskała się po brzuchu, szlochając. Boże, czemu mnie to spotyka?
Celina wbiegła do pokoju, widząc jej rozpacz. Co się stało?
Jestem w ciąży… wyszeptała Izabela.
Celina zrozumiała wszystko, gdy Iza opowiedziała jej, co się wydarzyło: impreza, zawroty głowy, obcy pokój, naszyjnik i pieniądze. Pokazała złoty naszyjnik z grawerem K. Nowakowski.
Po długiej ciszy Celina powiedziała: Musimy wrócić do tego klubu, może ktoś coś wie.
Niepewnie, ale się zgodziła. Następnego dnia wróciły tam. Klub był pusty, pracownicy nie poznawali naszyjnika. Pytały sprzątaczki, ochroniarzy nikt nie potrafił pomóc. Zrezygnowana Izabela wróciła do domu.
Nie wiem, kim jest twój tata szeptała do brzucha. Ale obiecuję, iż cię ochronię. Sama cię wychowam.
Pracowała dalej w hotelu, skrywając swój ból. A Krzysztof, zamknięty w willi na Saskiej Kępie, nie miał pojęcia, iż po tamtej nocy ktoś na niego czeka.
Któregoś ranka zakładając garnitur, zauważył brak złotego naszyjnika z nazwiskiem. Przeszukał mieszkanie, wypytywał gosposię Marysię. Naszyjnika nie było. Zirytowany, zostawił temat.
Wraz ze wzrostem ciąży, Iza stawała się coraz słabsza. Któregoś dnia w pracy w restauracji zasnęła w zapleczu. Gość zgłosił to menedżerowi. Została zwolniona. Wróciła do domu zrozpaczona. Bez pracy i bez środków na życie strach ją paraliżował, ale nie poddawała się.
Minęło pięć lat.
Izabela, teraz 29-latka, była wciąż skromną, ale dzielną kobietą. Po stracie pracy w hotelu znalazła zatrudnienie w małym barze mlecznym. Zarabiała mało, ale starczało na życie dla niej i czteroletniej Zosi, dziewczynki bystrej i ciekawej świata, oczka w głowie mamy.
Pewnego wieczoru Zosia zapytała: Mamusiu, a gdzie jest mój tata? Koleżanki mówią o swoich tatusiach.
Izabeli łamało się serce. Wyjęła z szuflady złoty naszyjnik. To jedyne, co po nim zostało powiedziała cicho i z dumą założyła córce naszyjnik na szyję. Nigdy nikomu go nie oddawaj.
Dobrze, mamo obiecała Zosia.
Gdzie indziej, Krzysztof rozmawiał z ojcem, panem Nowakowskim. Starszy pan zachęcał syna, by się ożenił, sugerując, iż wtedy poczuje się szczęśliwszy.
Narzeczona Krzysztofa, elegancka i wyrachowana Anita, marzyła tylko o jednym o roli pani Nowakowskiej. Zwierzyła się przyjaciółce Marcie, iż Krzysztof zwleka z oświadczynami. Marta przyznała, iż kiedyś wymyśliła ciążę, by przyspieszyć zaręczyny. Anita zdecydowała się postąpić tak samo.
Niedługo potem oświadczyła Krzysztofowi: Krzysiu, jestem w ciąży.
Krzysztof był tak szczęśliwy, iż od razu zadeklarował, iż się pobiorą. Cieszył się na myśl o ojcostwie, nie wiedząc, iż jego prawdziwa córka nosi na szyi jego naszyjnik w innym zakątku miasta.
Któregoś dnia Izabela rozchorowała się poważnie. Osłabiona, poprosiła Zosię, by kupiła leki w aptece. Dziewczynka ze łzami w oczach i naszyjnikiem na szyi biegła przez zatłoczoną ulicę. Obok zahamował luksusowy SUV. W środku Krzysztof, zamyślony o dziecku Anity, zauważył płaczącą dziewczynkę.
Proszę stanąć poprosił kierowcę.
Zszedł do Zosi i zapytał łagodnie: Dlaczego płaczesz?
Mama jest chora, idę po lekarstwo odparła.
Wtedy dostrzegł naszyjnik. Zamarł. Skąd masz ten naszyjnik?
Nie wolno dotykać, to taty powiedziała odważnie Zosia.
Kim jest twój tata?
Nie wiem Mama mi go dała.
A twoja mama jak się nazywa?
Izabela.
Krzysztof kazał kierowcy kupić lekarstwo i poprosił, by Zosia zaprowadziła go do domu. Trzymając ją za drobną rączkę, podążał za nią w stronę niewielkiego mieszkania na Pradze, głowę miał pełną myśli.
Weszli do mieszkania. Izabela leżała osłabiona na materacu. Ledwo rozpoznała Krzysztofa.
Zobaczyłem na ulicy twoją córkę, była bardzo zmartwiona wyjaśnił ostrożnie.
Dał jej lekarstwo, ale wzrok co chwilę uciekał mu w stronę złotego naszyjnika. W końcu nie wytrzymał.
Izabela opowiedziała mu o tamtej nocy imprezie, złym samopoczuciu, obcym pokoju, naszyjniku i ciąży.
Twarz Krzysztofa pobladła. To mój naszyjnik.
Zapadła cisza.
Byłem tego wieczoru w klubie Promyk Byłem załamany i pijany. Gdy wszedłem do pokoju, zobaczyłem ciebie Myślałem, iż ktoś cię przysłał. Nie wiedziałem.
Izabela zapłakała. Więc to byłeś ty.
Krzysztof przyklęknął przed Zosią. Jestem twoim tatą.
Z początku trudno było zebrać myśli. Krzysztof długo prosił Izabelę o wybaczenie i szansę dla nich trojga. Tego wieczoru jego SUV zawiózł Izabelę i Zosię do willi Nowakowskich.
Patrząc na Izabelę i Zosię spacerującą po ogrodzie, poczułem po raz pierwszy spokój i prawdziwą radość.
