Część 1
Milioner szedł zamyślony przez krakowskie ulice, gdy zobaczył małą dziewczynkę płaczącą na chodniku. Na jej szyi wisiał dawno zaginiony naszyjnik, ten sam, który zgubił lata temu. Podbiegł do niej, trzęsącymi się rękami wyciągając palec. Skąd to masz? zapytał zachrypniętym głosem. Dziewczynka, Zosia, przycisnęła naszyjnik do piersi i cofnęła się. Nie ruszaj! To naszyjnik mojego taty.
Milioner zastygł. Serce przyspieszyło, świat się zatrzymał. Taty naszyjnik? Kim była ta nieznajoma z czymś, co należało wyłącznie do niego?
Wiele lat wcześniej, Izabela była piękną młodą Polką z wrażliwym sercem. Mieszkała w wynajmowanym pokoiku z najbliższą przyjaciółką, Edytą. Los często dawał im w kość Izabela nie mogła znaleźć stałej pracy i nie raz kładła się spać głodna. Mimo wszystko nie chciała się poddać. Często powtarzała: Przyjdzie taki dzień, iż się to zmieni.
Pewnego poranka Izabela zerwała się z łóżka, wypełniona nagłą nadzieją. Czekała ją rozmowa o pracę w hotelu. Edyta uściskała ją, ściskając w dłoniach różaniec. Dasz radę, Iza. Musisz błyszczeć powiedziała z czułością.
Izabela założyła najlepszą sukienkę i poszła na rozmowę. Po czasie pełnym pytań, usłyszała: Gratuluję, mamy panią! Po miesiącach odrzucenia wróciła do Edyty i rzuciła jej się w ramiona, płacząc ze szczęścia.
Tego wieczoru Edyta zarządziła świętowanie. Idźmy dziś do klubu. Należy ci się! namawiała. Izabela wahała się, ale zgodziła. Ubrały się najładniej, by wejść do gwarnego, pełnego świateł klubu w centrum Krakowa.
Tego samego wieczoru w innym kącie miasta, Konrad 33-letni miliarder z Podkarpacia siedział w luksusowym aucie, znów ze łzami w oczach. Był poważany, bogaty, przystojny, a mimo to zbity z tropu. Jego wspólnik okradł go i uciekł, zostawiając Konrada z długami i wstydem. Sponiewierany wszedł do pobliskiego klubu, zamawiając kolejne drinki, by przegnać ból.
Później jego koledzy zaciągnęli go pijącego do hotelowego apartamentu nad klubem. Ledwie stał na nogach, ledwo widział na oczy.
W dole Izabela, w prostej czarnej sukience, poczuła się nagle bardzo źle. Leki, które zażyła na ból głowy, osłabiły ją i oszołomiły. Muszę się położyć szepnęła Edycie.
Po cichu wspięła się po schodach, szukając skrawka ciszy. Zauważyła uchylone drzwi pokoju hotelowego i po omacku weszła do środka. Cicho położyła się na łóżku i zasnęła, nie wiedząc, iż to apartament Konrada.
Chwilę później do pokoju wkroczył pijany Konrad. Ujrzawszy śpiącą Izabelę, pomyślał, iż to opłacona dla niego dziewczyna. Nic nie powiedzieli; w zamęcie i słabości zbliżyli się do siebie.
O poranku Izabela obudziła się z ciężką głową. Pokój był pusty, a nieznajomy zniknął. Zmieszana i przerażona wstała. Przy poduszce leżał złoty naszyjnik z grawerem K. Nowak. Nie wiedziała, kim był mężczyzna, ale instynktownie zatrzymała naszyjnik. Na stoliku leżały banknoty złote. Łzy napłynęły jej do oczu. Co się wydarzyło? szepnęła.
Szybko się ubrała, uciekła do domu. Edyta czekała przerażona. Izabela tylko wtuliła się w jej ramiona i płakała.
Po miesiącu Izabela poczuła się słaba i niemal nieustannie mdliło ją. Z duszą na ramieniu odwiedziła ośrodek zdrowia. Po badaniach pielęgniarka uśmiechnęła się łagodnie: Gratuluję, jest pani w ciąży, miesiąc.
Izabela zesztywniała. Co?
Tak, spodziewa się pani dziecka.
Z trudem doszła do mieszkania i osunęła się na podłogę, szlochając. Jak ja sobie poradzę? choćby nie wiem, kto jest ojcem Nie widziałam jego twarzy
Położyła dłoń na brzuchu i płakała gorzko. Boże, czemu mnie to spotkało? Nie mam pieniędzy, rodziców, dopiero zaczęłam pracę. Czemu teraz?
Edyta weszła, zamarła na widok zapłakanej przyjaciółki. Co się stało?
Jestem w ciąży wyszeptała Iza.
Edyta długo słuchała jej opowieści o klubie, uldze po leku, nieprzytomności, poranku przy naszyjniku i pieniądzach. Pokazała złoty łańcuszek z grawerem. Po chwili ciszy Edyta odezwała się łagodnie: Musimy wrócić do tego klubu. Tam ktoś coś będzie wiedział.
Następnego dnia poszły tam razem. Klub w świetle dnia był pusty. Pokazały naszyjnik kierownikowi. Ten tylko pokręcił głową. Drogocenny, ale nie widziałem wcześniej.
Popytały jeszcze sprzątaczek, obsługę, ale nikt nic nie wiedział. Zrezygnowana Izabela wyszła.
Nie znam twojego ojca szeptała do brzucha ale przysięgam, iż cię będę chronić. Wychowam cię sama.
Ukrywała cierpienie, pracując w hotelu. Tymczasem w willi w Zakopanem Konrad nie wiedział, iż pozostawił po sobie nie tylko naszyjnik, ale i nowe życie.
Któregoś ranka, poprawiając garnitur, zauważył, iż zniknął jego łańcuszek z nazwiskiem rodowym. Szukał, wypytywał gospodynię, Marię na próżno. Zdenerwowany poszedł do pracy.
Ciąża Izabeli była coraz cięższa. Stała się słaba, mdlała w pracy. Kiedyś zasnęła podczas sprzątania pokoju hotelowego gość złożył skargę i menadżer ją zwolnił.
Załamana wróciła do Edyty. Z malejącymi oszczędnościami, samotnie wyczekiwała narodzin. Ale nie poddała się.
Minęło 5 lat.
Izabela, mająca już 29 lat, przetrwała ciężkie chwile. Po pracy w hotelu znalazła zatrudnienie w niewielkiej knajpce. Płaca skromna, ale pozwalała przetrwać jej i córeczce, Zosi, która miała już 4 lata. Zosia była bystra, piękna, z oczami po mamie.
Któregoś wieczoru Zosia zapytała: Mamusiu, a gdzie mój tata? Koleżanki mają tatusiów.
Izabelę ścisnęło w sercu. Wyjęła z szuflady złoty łańcuszek. To naszyjnik twojego taty powiedziała cicho. To wszystko, co po nim zostało.
Oczy Zosi rozbłysły, gdy mama zawiesiła jej go na szyi. Nie pozwól nikomu dotykać tego prosiła Izabela.
Obiecuję, mamusiu!
Daleko stamtąd Konrad siedział z ojcem, emerytowanym pułkownikiem Nowakiem, rozmawiając o małżeństwie. Konrad poważnie myślał o ślubie z wyrafinowaną Oliwią, choć czuł w duszy pustkę. Ojciec przekonywał, iż żona wszystko zmieni.
Oliwia, ambitna i oczarowana nazwiskiem Nowak, zwierzała się przyjaciółce Marioli, iż Konrad nie oświadczył się. Mariola wyznała, iż kiedyś dla świętego spokoju udawała ciążę, by wymusić ślub. Oliwia postanowiła zrobić to samo.
Wkrótce wyznała Konradowi: Spodziewam się dziecka.
Zachwycony Konrad objął ją i nie chciał czekać z zaręczynami. W głowie miał już przyszłe ojcostwo nie wiedząc, iż gdzieś indziej jego prawdziwa córeczka nosiła jego naszyjnik, pokazując go koleżankom na przedszkolnym placu.
Upalne popołudnie. Izabela zasłabła, drżąc, wysłała Zosię po lekarstwo. Dziewczynka, ściskając na szyi złoty łańcuszek, szła przez gwarne Planty, łkając. Obok niej zwolnił czarny SUV. W środku siedział Konrad, zamyślony nad wiadomością od Oliwii. Płacz dziecka poruszył go.
Zatrzymać! rozkazał kierowcy.
Podszedł delikatnie. Czemu płaczesz?
Mama jest bardzo chora, kupuję dla niej lekarstwo odpowiedziała Zosia.
Wtedy Konrad dostrzegł naszyjnik. Zamarł. Skąd masz ten łańcuszek?
Proszę nie ruszać. To taty naszyjnik powiedziała Zosia stanowczo.
Konrad zadrżał. Kim jest twój tata?
Nie wiem. Mama powiedziała, iż mi go zostawił.
Jak twoja mama ma na imię?
Izabela.
Konrad kazał swojemu kierowcy kupić lekarstwo, a Zosia poprowadziła go wąskimi ulicami na Stare Podgórze. W skromnym mieszkaniu Izabela leżała słaba na tapczanie. Spojrzała nieprzytomnie na gościa w garniturze.
Zobaczyłem na ulicy twoją córeczkę powiedział cicho Konrad.
Gdy Izabela odzyskała siły, Konrad ciągle zerkał na naszyjnik. Wreszcie spytał o jego historię.
Izabela opowiedziała o tamtej nocy sprzed pięciu lat świętowaniu, oszołomieniu, przebudzeniu się obok naszyjnika, o ciąży.
Konrad pobladł. Ten naszyjnik należy do mnie.
Zapanowała cisza.
Byłem wtedy w klubie Vortex wyszeptał. Byłem samotny i pijany. Wszedłem do pokoju i zobaczyłem ciebie. Myślałem głos mu się załamał nie wiedziałem.
Izabela rozpłakała się. Więc to byłeś ty.
Konrad skinął głową cały w wyrzutach. Nie mogę cofnąć czasu, ale mogę naprawić krzywdę. Zosia jest moją córeczką.
Uklęknął przed dziewczynką. Zosiu, jestem twoim tatą.
Izabela zalała się łzami, słuchając, jak Konrad błaga o szansę, by zadbać o nią i córkę. Tego samego dnia czarny SUV zabrał je do willi Nowaków.
Po raz pierwszy od lat Konrad poczuł spokój, patrząc na Izabelę i Zosię w swoim domu, jakby śnił nierealny, cudowny sen, z którego nie chciał już się budzić.
