Część 1
Pewnego dnia, przed wielu laty, gdy słońce chyliło się ku zachodowi nad Krakowem, zamożny przemysłowiec Wiktor Nowak pogrążony był w zamyśleniu. Przechodząc przez brukowaną uliczkę Starego Miasta, dostrzegł małą dziewczynkę zalaną łzami. Na jej szyi wisiał naszyjnik, który Wiktor dawno temu uznał za bezpowrotnie utracony. To była pamiątka rodzinna, zagubiona przed laty. Z bijącym sercem podszedł bliżej, wskazując drżącą dłonią na świecidełko. Skąd masz ten naszyjnik? zapytał, nie kryjąc zdenerwowania.
Dziewczynka, której imię brzmiało Weronika, odsunęła się nieco i przycisnęła naszyjnik do piersi. Nie dotykaj! To naszyjnik mojego taty powiedziała ostro.
Wiktor zastygł w bezruchu. W jego klatce piersiowej coś ścisnęło. Przez chwilę świat zatrzymał się wokół niego. Taty naszyjnik myślał gorączkowo. Kim była ta dziewczynka? Jak zdobyła coś, co należało wyłącznie do niego?
Lata wcześniej, Izabela była młodą, piękną kobietą o łagodnym usposobieniu. Wynajmowała niewielki pokój na przedmieściach Krakowa wraz z przyjaciółką Esterą. Los nie obchodził się z nimi łaskawie. Izabela przez wiele miesięcy bezskutecznie szukała stałej pracy, często zasypiała głodna. Mimo to nie traciła nadziei. Kiedyś moje życie się odmieni powtarzała zawsze.
Pewnego pogodnego poranka Izabela wstała wcześniej niż zwykle. Tego dnia czekała ją rozmowa o pracę w krakowskim hotelu. Estera uściskała ją serdecznie i życzyła powodzenia. Dasz sobie radę, Izabelko. Wierzę, iż cię przyjmą szepnęła.
Izabela założyła swoją najlepszą sukienkę i udała się na rozmowę. Odpowiedziała na dziesiątki pytań. W końcu usłyszała: Gratulujemy, zostaje pani przyjęta. Po miesiącach rozczarowań łzy ulgi spłynęły jej po twarzy. Gdy wróciła do mieszkania, rzuciła się Esterze na szyję.
Wieczorem Estera upierała się, by uczcić ten sukces. Chodźmy dzisiaj do klubu! Raz na jakiś czas ci się należy nalegała. Izabela wahała się, ale w końcu uległa. Starannie się ubrały i wyszły do jednego z modnych lokali w centrum miasta.
W klubie panował gwar, grała głośna muzyka, światła migały, wszędzie rozbrzmiewał śmiech gości. Kilka ulic dalej tej samej nocy siedział w swoim samochodzie inny człowiek trzydziestotrzyletni Wiktor Nowak, jeden z najbogatszych przedsiębiorców w Krakowie. Miał wszystko: pieniądze, szacunek, pozycję, a jednak był pogrążony w rozpaczy. Najbliższy wspólnik okradł go i uciekł z pieniędzmi firmy, zostawiając Wiktora samego wobec problemów. Zdezorientowany i przybity udał się do klubu, przełykając kieliszek za kieliszkiem.
Jego znajomi pomogli mu później dostać się do hotelowego apartamentu tuż nad klubem. Wiktor ledwo stał na nogach. Oczy miał przekrwione, umysł zamglony.
Tymczasem na dole Izabela w skromnej czarnej sukni poczuła się bardzo słabo. Wcześniej wzięła silny środek na ból głowy, który ją otumanił. Estera, muszę się położyć, kręci mi się w głowie wyszeptała.
Po cichu skierowała się schodami na górę, w poszukiwaniu spokojnego miejsca. Zauważyła uchylone drzwi hotelowego pokoju, wewnątrz panowała cisza i ciemność. Pewna, iż nikt nie przebywa w środku, weszła, położyła się na łóżku i natychmiast zasnęła nie zdając sobie sprawy, iż to apartament Wiktora.
Kilka minut później, chwiejąc się, do pokoju wszedł Wiktor. Zobaczył Izabelę na łóżku i pomyślał, iż przyjaciele przysłali mu towarzystwo, by go pocieszyć. Oboje byli zdezorientowani i słabi tej nocy połączyło ich upojenie i nieporozumienie.
Gdy świt zaglądał przez okno, Izabela obudziła się z ciężką głową. Pokój był pusty. Przerażona wstała. Przy poduszce znalazła złoty naszyjnik z wygrawerowanym napisem: W. Nowak. Nie wiedziała, kim był tajemniczy mężczyzna, ale zawahała się zatrzymała naszyjnik na wszelki wypadek. Na stoliku leżało też trochę pieniędzy kilkaset złotych. Do oczu napłynęły jej łzy. Co się ze mną stało tej nocy? szepnęła.
W pośpiechu ubrała się i wróciła do pokoju, gdzie czekała już zaniepokojona Estera. Izabela nie była w stanie nic powiedzieć. Przytuliła się tylko do przyjaciółki i płakała.
Minął miesiąc. Osłabienie i mdłości nie opuszczały Izabeli. W końcu poszła do osiedlowej przychodni. Pielęgniarka ogłosiła z delikatnym uśmiechem: Gratulacje, jest pani w pierwszym miesiącu ciąży.
Świat zawirował jej przed oczami. To niemożliwe? wyszeptała drżącym głosem.
Spodziewa się pani dziecka potwierdziła pielęgniarka łagodnie.
Wróciwszy do domu, Izabela upadła na podłogę i szlochała głośno. Jak wychowam dziecko? mówiła przez łzy. Nie wiem, kto jest ojcem. Nie widziałam choćby jego twarzy
Położyła dłoń na brzuchu. Boże, dlaczego ja? Nie mam rodziny, nie mam pieniędzy. Straciłam tyle czasu w szukanie pracy
Wtedy weszła Estera, zaniepokojona krzykiem. Co się stało?! spytała spanikowana.
Jestem w ciąży ledwie słyszalnie odpowiedziała Izabela.
Estera stała długo w milczeniu. Izabela w końcu opowiedziała wszystko: świętowanie, zamroczenie, obce łóżko, naszyjnik, pieniądze. Pokazała złoty naszyjnik z grawerem W. Nowak.
Musimy wrócić do tego klubu. Może ktoś tam coś o nim wie zdecydowała Estera.
Bez przekonania, Izabela zgodziła się. Następnego dnia odwiedziły klub. W jasnym świetle dziennym lokal jawił się zupełnie inaczej. Pokazały naszyjnik menedżerowi, ale ten pokręcił głową. Rzeczywiście kosztowny, ale nie znam właściciela.
Przepytywały jeszcze sprzątaczy i personel, ale nikt nie potrafił udzielić żadnej informacji. Zrezygnowane ruszyły do domu.
Nie znam twojego ojca szeptała Izabela, gładząc brzuch. Ale obiecuję cię kochać i chronić. Wychowam cię sama.
Podjęła dalej pracę w hotelu, nosząc swój sekret głęboko w sercu. W tym czasie Wiktor Nowak, w swoim apartamencie na Woli, nie wiedział, iż pozostawił po sobie nie tylko naszyjnik, ale i dziecko w brzuchu ubogiej dziewczyny.
Któregoś poranka, szykując się do pracy, zauważył brak złotego naszyjnika z własnym nazwiskiem. Przeszukał dokładnie szuflady i pościel, przesłuchał gosposię Marię, ale po biżuterii nie było śladu. Zrezygnowany wzruszył ramionami i wyszedł do swoich obowiązków. choćby nie przypuszczał, jaką wagę miała ta strata.
W miarę postępów ciąży Izabeli słabła siła. Czuła się coraz gorzej, zasypiała niemal wszędzie. Pewnego dnia podczas sprzątania przysnęła w jednym z pokoi. Gość poskarżył się kierownictwu. Została wezwana do biura i zwolniona. Zwalniamy panią.
Załamaną Izabelę przyjęła do siebie Estera. Były bez środków do życia, a na świat miało przyjść dziecko. Mimo wszystko Izabela się nie poddawała.
Minęło pięć lat.
Izabela, mając już 29 lat, przeszła przez wiele cierpień, ale wytrwała. Po utracie pracy w hotelu znalazła zatrudnienie w małej restauracji. Wynagrodzenie ledwie wystarczało, by utrzymać siebie i córkę. Weronika miała już cztery lata bystra, pogodna, o pięknych oczach odziedziczonych po matce.
Pewnego wieczoru Weronika zapytała: Mamusiu, a gdzie jest mój tata? Wszystkie koleżanki mówią o swoich tatusiach.
Serce Izabeli ścisnęło się z bólu. Wyjęła z szuflady złoty naszyjnik. Ten naszyjnik należał do twojego taty powiedziała cicho. To jedyna pamiątka, jaką po sobie zostawił.
Oczy dziewczynki rozpromieniły się, gdy matka założyła jej cenny łańcuszek. Nie pozwól nikomu go dotknąć upomniała ją Izabela.
Nie pozwolę, mamo! zarzekała się Weronika.
Tymczasem gdzieś indziej, w willi na Woli, Wiktor rozmawiał z ojcem, seniorem rodu Nowaków, o małżeństwie. Od jakiegoś czasu spotykał się z wyniosłą i ambitną Patrycją. Wiktor ciągle jednak czuł niejasną pustkę. Ojciec tłumaczył: Żona na pewno przyniesie ci szczęście, synu.
Patrycja, marząc o nazwisku Nowakowa, żaliła się przyjaciółce Bognie na zwłokę w zaręczynach. Ja kiedyś udawałam ciążę, żeby przyspieszyć ślub przyznała Bogna. Patrycja postanowiła zrobić to samo.
Kilka dni później odwiedziła Wiktora i z triumfem oznajmiła: Będziemy mieli dziecko!
Wiktor nie posiadał się z radości. Objął Patrycję i od razu zaczął planować wesele. Snuli już wizje rodziny, nie wiedząc, iż ich prawdziwa córka nosi jego naszyjnik w odległej części miasta.
Pewnego upalnego popołudnia Izabela bardzo źle się poczuła. Z wysoką gorączką poprosiła Weronikę, aby pobiegła po lekarstwa. Dziewczynka przemykała przez zatłoczoną ulicę, płacząc i mocno trzymając naszyjnik.
W tym samym czasie czarny mercedes z Wiktorem zatrzymał się tuż obok niej. Mężczyzna zamyślony o ciąży Patrycji nagle dostrzegł płaczącą dziewczynkę.
Zatrzymać samochód rzucił do kierowcy.
Podszedł do Weroniki z troską. Czemu płaczesz?
Mama jest chora. Idę po lekarstwa wyszeptała dziewczynka, nie puszczając łańcuszka.
Wiktor nagle zamarł. Zobaczył na jej szyi swój naszyjnik. Skąd masz ten naszyjnik?
Nie dotykaj, to taty! powiedziała stanowczo.
Dłonie Wiktora zadrżały. Kim jest twój tata?
Nie wiem. Mama mi go dała.
Jak twoja mama ma na imię?
Izabela.
Wiktor polecił kierowcy, by zaopatrzył dziewczynkę w lekarstwa, i poprosił, by zaprowadziła go do domu. Z zamętem w głowie szedł za nią przez nieznane mu ulice i zaułki, aż dotarli do skromnego mieszkania.
W środku na materacu leżała blada Izabela. Uniosła wzrok na niespodziewanego gościa.
Zobaczyłem twoją córkę płaczącą na ulicy wytłumaczył łagodnie.
Kiedy upewnił się, iż kobieta przyjęła lekarstwa, nie mógł oderwać wzroku od jej naszyjnika. Po chwili poprosił, by powiedziała, skąd go ma.
Izabela, ze łzami w oczach, opowiedziała historię sprzed pięciu lat świętowanie, omdlenie, pobudkę w obcym łóżku, tajemniczy naszyjnik, niespodziewaną ciążę.
Wiktor pobladł. Ten naszyjnik jest mój.
Cisza zawisła w powietrzu.
Tamtej nocy byłem w klubie Kameleon. Byłem zdradzony, pijany… wszedłem do pokoju i zobaczyłem ciebie, myślałem… głos ugrzązł mu w gardle Myślałem, iż tak miało być. Nie wiedziałem.
Łzy płynęły po policzkach Izabeli. A więc to byłeś ty
Wiktor przytaknął ciężko. Nie cofnę przeszłości, ale mogę to naprawić. Weronika to moja córka.
Przyklęknął przed małą. Jestem twoim tatą
Tego wieczoru, trójka zajęła miejsce w wygodnym aucie Wiktora. Gdy Izabela i Weronika przekroczyły progi willi Nowaków, po raz pierwszy od lat Wiktor poczuł prawdziwy spokój serca, patrząc na swoją rodzinę, która wreszcie była razem.
