Mieszkam razem z moją mamą. Moja mama ma 86 lat.
Los tak się potoczył, iż nie wyszłam za mąż i nie mam dzieci. Taka była moja droga życiowa, choć nieraz wydawała mi się dziwna. w tej chwili mam 57 lat. Niedawno obchodziłam urodziny. Świętowałyśmy tylko we dwie, ja i mama. Nie miałam kogo zaprosić. Nie mam przyjaciół, a my z mamą nie mamy żadnej rodziny.
Mieszkamy razem i zawsze się wspieramy. Mama ma już 86 lat. Czasem nie wiem, co ze sobą zrobię, gdy jej zabraknie. Na szczęście, mimo upływu lat i coraz słabszego zdrowia, mama trzyma się dzielnie! Nie poddaje się, przez cały czas wychodzi na samotne spacery.
Jestem już na emeryturze, ale przez cały czas dorabiam, bo nasze emerytury nie wystarczają, by godnie żyć. Nie zrażam się jednak. Cieszę się, iż mam moją ukochaną mamę. W końcu wielu ludzi ma o wiele gorzej od nassą tacy, którzy nie mają ani mieszkania, ani bliskich, ani pieniędzy.
A my z mamą żyjemy sobie spokojnie i cicho. Wieczorami pijemy herbatę, robimy na drutach, oglądamy nasze ulubione polskie filmy i seriale. W weekendy piekę ciasto i zapraszam sąsiadów. Oni opowiadają nam o swoich bliskich. Cieszę się szczęściem innych ludzi i modlę się, by mnie i mamę omijały wszelkie zmartwienia.
Tak wygląda nasze życie. Chciałabym, aby trwało ono tak najdłużej dla mnie i mojej mamy. Zrozumiałam, iż nie liczy się ilość ludzi wokół, ale to, by mieć choć jedną osobę, z którą można dzielić codzienność i która kocha bezwarunkowo. To daje prawdziwe szczęście.
