Mieszkają tylko tymczasowo – Posłuchaj, córeczko, sprawa jest poważna… Olga przygotowała się na długą rozmowę. Kiedy mama zaczynała w ten sposób – przeciągając „posłuuuchaj” – nigdy nie wróżyło to niczego dobrego. – Pamiętasz Natalię, córkę cioci Wery? No wiesz, moją kuzynkę? Twoja jakaś tam dalsza krewna. – Jakaś tam… Mamo, widziałam ją raz na pogrzebie babci, z dziesięć lat temu. – Ale to przecież rodzina! W każdym razie, ona ma problem. Z mężem i synem wyrzucają ich z wynajmowanego mieszkania. Właściciele sprzedają lokal. Wyobrażasz sobie? Olga przetarła czoło. Za oknem powoli szarzał grudniowy dzień, a kawa w filiżance stygnęła tak samo jak jej cierpliwość. – Mamo, współczuję. Ale co ja mam do tego? – No jak to co! Masz dużą trzypokojową! Sama w niej mieszkasz. Oni mogliby się u ciebie zatrzymać, na miesiąc-dwa, nim coś znajdą… – Nie. To słowo wymsknęło się jej wcześniej, niż zdążyła się zastanowić. – Jak to: nie? – mama aż się speszyła. – choćby nie wysłuchałaś! – Mamo, nie zamierzam wpuszczać do siebie ludzi, których praktycznie nie znam. Tym bardziej z dzieckiem. Tym bardziej na nieokreślony czas. – Jaki nieokreślony? Powiedziałam – tymczasowo! Najwyżej dwa miesiące. Mąż Natalii pracuje, uzbierają na zaliczkę i się wyprowadzą. Ola, ich chłopczyk ma osiem lat. Dziecko trafi na ulicę, jeżeli nie pomożesz! – Niech wynajmą pokój. Hostel. Coś znajdą. – Za co? Nie mają pieniędzy! Wyrzucają ich – rozumiesz? Wystawiają za drzwi! – Mamo, to nie mój problem. Wtedy mama nagle się rozpłakała. Cicho, bez rozgłosu – z urywanymi westchnieniami. Olga zamknęła oczy. – Nie poznaję cię – powiedziała przez łzy. – Moja córka stała się taka… chłodna. Obca. Bliscy są w potrzebie, a tobie wszystko jedno. – Nie są mi bliscy. To twoja rodzina. – A więc i twoja! Czy zapomniałaś już, czym jest rodzina? Co znaczy pomagać swoim? – Mamo, pracuję z domu. Potrzebuję ciszy. Potrzebuję prywatności. Nie mogę żyć z obcymi. – Przecież to tylko tymczasowo! Na miłość boską, masz trzy pokoje! Sama tam siedzisz jak samotnica. choćby kota nie masz. Przynajmniej pożytek byłby z tej kawalerki… – Pożytek jest. Sama w niej mieszkam. – Egoistka – mama zapłakała. – Wychowałam egoistkę. Nigdy bym nie pomyślała, iż własna córka odmówi rodzinie kawałka chleba. – Nie odmawiam chleba. Odmawiam wpuszczenia obcych do domu. Rozmowa zatoczyła koło. Mama powtarzała te same argumenty, Olga te same obiekcje. Po czterdziestu minutach Olga zdała sobie sprawę, iż już dwa razy odrzekła „pomyślę”. Potem – iż „może spróbuję”. – Tylko na miesiąc – powiedziała w końcu. – Maksymalnie dwa. I jeżeli coś pójdzie nie tak, wyjeżdżają natychmiast. – Oczywiście! Olunia, bardzo, bardzo ci dziękuję! Nie masz pojęcia, jaką przysługę mi zrobiłaś! W środku narastała mdłość. Nie fizyczna – inna. Taka, która pojawia się, gdy właśnie zrobiłaś wielką głupotę. …Następnego dnia o siódmej rano ktoś zadzwonił do drzwi. Olga, zaspana i zirytowana, otworzyła, by natychmiast cofnąć się przed falą walizek, toreb, pudeł i głośnych dziecięcych okrzyków. – Ola! Kochana! – Natalia wbiegła do przedpokoju i czule cmoknęła gospodynię w policzek. – Dziękuję-dziękuję-dziękuję! Dzięki tobie jesteśmy uratowani! Za nią wszedł rosły facet w dresach i chłopiec – natychmiast pobiegł zwiedzać mieszkanie. – Lechu, noś większą torbę tutaj! – zawołała Natalia. Olga naliczyła siedem walizek, cztery pudełka i dwa wielkie plastikowe kontenery. Jak na „parę miesięcy” – trochę dużo. – gwałtownie się rozpakujemy – zapewniła Natalia. – choćby nas nie odczujesz. …Pierwsze dwa tygodnie minęły w kontrolowanym chaosie. Olga ukrywała się w swoim pokoju, pracowała przy hałasie telewizora i tupocie dziecka. Wmawiała sobie, iż to tymczasowe, iż wytrzyma. Potem Natalia przestawiła meble w kuchni. Bo „tak wygodniej”. Lechu zagospodarował balkon jako strefę relaksu. Mikołaj zepsuł klamkę w łazience i nikt nie zamierzał jej naprawić. – Natalia – Olga złapała gościa w kuchni. – Musimy pogadać. Wy tu już prawie miesiąc. Jak idą poszukiwania mieszkania? – Szukamy-szukamy – rzuciła, nie odrywając się od telefonu. – Tak drogo teraz, wyobraź sobie. Ale zaraz znajdziemy, nie martw się. – Potrzebuję konkretów. Natalia podniosła wzrok. Coś w jej spojrzeniu się zmieniło. – Ola, gdzie mamy iść? Na ulicę? Z dzieckiem? – Nie mówię o ulicy. Mówię o… – Przecież szukamy! – Natalia podniosła głos. – Czego jeszcze chcesz? Chcesz, żebyśmy spali na dworcu? Z pokoju wyszedł Lechu. – Coś się dzieje? Olga spojrzała na oboje. Ich twarze – już nie wdzięczne, już nie zawstydzone. – Nie – odpowiedziała. – Nic się nie dzieje. I poszła do siebie. …Problemy były. Z każdym dniem coraz więcej. Lechu zajmował łazienkę rano akurat wtedy, gdy Olga musiała szykować się na wideokonferencję. Natalia przełożyła jej zakupy na dolną półkę lodówki, swoje ułożyła na górze, „bo tak wygodniej wyjmować”. Mikołaj nauczył się puszczać bajki na cały regulator o siódmej rano w weekendy. Olga pracowała na raty. Zasypiała przy szumie telewizora w salonie. Budziła się od hałasu – Lechu coś przewracał w korytarzu. …Pewnego dnia wróciła ze sklepu i zobaczyła swój biurko zawalone zabawkami Mikołaja. Natalia siedziała w jej fotelu i przeglądała coś w telefonie. – A, jesteś już – rzuciła, nie wstając. – Wiesz, przydałby się szybszy internet. Twój ledwo działa. – To mój gabinet do pracy. – No i co? Mikołaj nie ma gdzie się bawić, w pokoju za ciasno. Olga zebrała milcząc zabawki i wyniosła je do korytarza. Natalia prychnęła, ale nic nie powiedziała. niedługo przyszła rachunki za media. Kwota była podwójna. Olga położyła kwitek na kuchennym stole, gdy wszyscy zebrali się na kolację. – Musimy pogadać o kosztach. Lechu jadł, nie patrząc w oczy. Natalia kroiła kotlet. – O jakich kosztach? – Za media. Was jest troje, ja sama. Wypada, żebyśmy podzielili rachunki przynajmniej na pół. Natalia odłożyła widelec. – Ola, serio? Przecież jesteśmy rodziną. Naprawdę chcesz od nas brać pieniądze? – Chcę podzielić opłaty. To normalne. – Normalne? – Lechu wreszcie podniósł głowę. – Normalne – to pomagać rodzinie, a nie wyciągać kasę od ludzi w trudnej sytuacji. – Mieszkacie tu dwa miesiące. Za darmo. Korzystacie z mojego internetu. choćby nie mówię o czynszu – chodzi tylko o media. – Wiesz co – Natalia wstała – gdyby ci żal grosza, powiedz od razu. Nie musisz tu udawać wybawicielki. Olga patrzyła, jak wychodzą z kuchni. Jak Mikołaj zabiera ostatni kawałek chleba. Jak Lechu rzuca przez ramię: „Skąpa!” Siedziała w kuchni do północy. Myślała. Przypominała sobie maminy wykład o „długu rodzinnym”. Obliczała, ile pieniędzy wydała dla nieproszonych gości. Zastanawiała się, ile jeszcze wytrzyma. Następnego ranka weszła do salonu, gdzie Natalia i Lechu oglądali telewizję. – Macie tydzień. Natalia choćby się nie odwróciła. – Co? – Tydzień na znalezienie mieszkania i wyprowadzkę. Oboje odwrócili wzrok. – Oszalałaś? – Lechu zerwał się z miejsca. – Gdzie pójdziemy? – To już nie mój problem. Dałam wam dwa miesiące. Nie szukaliście mieszkania, nie płaciliście za pobyt, nie szanowaliście moich granic. Wystarczy. – A ty kim jesteś? – Natalia też wstała. – Wydaje ci się, iż skoro masz mieszkanie, możesz rządzić? – To moja własność. Chcę, żebyście się wyprowadzili. – Mama wie, jak traktujesz rodzinę? – Lechu podszedł bliżej. – Może jej zadzwonię? – Dzwoń. Natalia sięgnęła po telefon. Olga nie ruszyła się z miejsca. Niech dzwoni. Niech mama krzyczy, płacze, oskarża. Nie szkodzi. Decyzja zapadła. – Macie tydzień – powtórzyła. – jeżeli nie wyjedziecie, zadzwonię po dzielnicowego. – Ty… – Natalia zabrakło tchu ze złości. – Ty… Jak śmiesz! Przecież ci pomagaliśmy! My… – Nie pomagaliście. Mieszkaliście. To duża różnica. Olga odwróciła się, poszła do siebie. Zamknęła drzwi. Usiadła na łóżku i objęła kolana. Serce biło w gardle, ale ogarnęła ją dziwna ulga. Tydzień był koszmarny. Natalia demonstracyjnie nie sprzątała, Lechu „przypadkiem” zepsuł półkę w korytarzu, Mikołaj mazał długopisem po tapetach. Olga wszystko dokumentowała telefonem. Siódmego dnia się wyprowadzili. Lechu dźwigał walizki, przeklinając. Natalia na progu odwróciła się: – Oby to się jeszcze kiedyś na tobie zemściło! Olga zamknęła za nimi drzwi. Obeszła pokoje. Sprzątnęła cudze ślady. Otworzyła okna – by wywietrzyć zapach z balkonu. Przestawiła meble w kuchni z powrotem. Wieczorem mieszkanie znów stało się domem. Olga nalała sobie kieliszek wina i usiadła na kanapie. Telefon milczał – mama pewnie jeszcze nie otrząsnęła się po skargach Natalii. Przejdzie jej. Dobroć to dobra cecha. Ale dobroć bez granic zamienia się w słabość. A na słabości korzystają inni. Olga obiecała sobie: nigdy więcej. Żadnych „długów rodzinnych”. Żadnego „mieszkają tymczasowo”. Żadnych obcych w jej domu. Wypiła wino, umyła kieliszek i poszła spać. Pierwszy raz od miesięcy – w absolutnej ciszy.